รหัสลับในแฟ้มคดีเก่า

กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของกระดาษโบราณในห้องเก็บแฟ้มคดีเก่า ชั้นใต้ดินของสถาบันนิติเวชวิทยา ช่างเป็นกลิ่นที่ซื่อตรงเสียยิ่งกว่าคำพูดของมนุษย์ค่ะ รินรดากวาดนิ้วสวมถุงมือยางสีขาวไปตามสันแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่เรียงรายแน่นขนัด แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดตัวยาวไหววับบนผนังปูนเปลือย บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง—และเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้หลังชั้นวางหนังสือ "คุณนี่มีงานอดิเรกแปลกประหลาดดีนะคะ หมอรินรดา" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากความมืด กวินทร์ก้าวออกมาจากมุมอับ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นกวาดมองกองเอกสารบนโต๊ะเหล็กอย่างพิจารณา เขาสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปーンที่บ่งบอกถึงความเคร่งเครียด แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้เช่นเคย "ห้องเก็บศพน่าเบื่อเกินไป ฉันเลยมาหา 'ซากอดีต' ที่เน่าเฟะยิ่งกว่าแถวนี้ค่ะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสนเท่ห์จ้องมองทนายหนุ่มเขม็ง "คุณมาทำอะไรที่นี่... กวินทร์? หรือว่าเอกสารคดีเมื่อยี่สิบปีก่อนของแม่ฉัน มันมีความหมายต่อ 'บริษัทพิทักษ์ธรรม' ของตระกูลคุณมากกว่าที่ฉันคิด" กวินทร์ไม่ตอบทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวเล็ก ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวตนของทั้งคู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นฝุ่นคละคลุ้งในอากาศ "คุณระแวงผมเสมอ... รินรดา" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงคมมีดไว้ในทุกพยางค์ "ทั้งที่เรานั่งเรือลำเดียวกันแล้วในดีลนี้ ความจริงบางอย่าง... ถ้าขุดคุ้ยขึ้นมา อาจไม่ได้ทำลายแค่ชื่อเสียงของคนอื่น แต่มันอาจจะฝังกลบคนที่คุณรักที่สุด แม้กระทั่งตัวคุณเองด้วย" "คนที่ฉันรักตายไปหมดแล้ว ตั้งแต่วันที่แม่ของฉันถูกยัดเยียดข้อหาสั่งฆ่าตัวตายในห้องทำงานของท่านเองค่ะ" รินรดากัดฟันกรวด ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนาน "และเอกสารกองนี้... ที่ฉันเพิ่งกู้คืนมาจากฐานข้อมูลที่ถูกลบ มันระบุชัดเจนว่า ลายเซ็นอนุมัติงบประมาณลับในโครงการก่อสร้างโรงพยาบาลของแม่... มาจากบริษัทแม่ของคุณ! บริษัทของพ่อคุณเอง กวินทร์!" บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที กวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าคมคายเลือนหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งและดุดัน ดวงตาคู่นั้นไหววับรากับผิวน้ำยามพายุ เขายื่นมือหนาออกมาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากกองเอกสารขึ้นมาพิจารณา ลายมือชื่อและตราประทับสีแดงฉานบนนั้นคือหลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้ "คุณฉลาดมาก... ที่หาเอกสารแผ่นนี้เจอ" กวินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของทนายความผู้เย่อหยิ่งอีกต่อไป แต่เป็นแววตาของคนที่แบกรับความลับอันดำมืดไว้ครึ่งค่อนชีวิต "แต่คุณรู้น้อยเกินไป... ว่าไอ้ลายเซ็นนี้ มันแลกมาด้วยเลือดของใครบ้าง" "งั้นก็บอกฉันมาสิคะ!" รินรดาก้าวเข้าไปกระชากปกเสื้อเชิ้ตของเขาด้วยความเหลืออด ความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงในเสี้ยววินาที "อย่ามาเล่นเกมจิตวิทยากับฉัน! แม่ฉันตายเพราะอะไร! และบริษัทของคุณเกี่ยวข้องอะไรกับการฆาตกรรมอำพรางนั้น!" กวินทร์ไม่ขัดขืนปล่อยให้เธอยึดคอเสื้อไว้ ดวงตาของเขาก้มมองหญิงสาวในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความสลัว ปลายนิ้วเรียวของเขาค่อยๆ เอื้อมขึ้นมาสัมผัสมือของรินรดาที่กำเสื้อเขาแน่น บีบกระชับมันเบาๆ ด้วยแรงที่มั่นคงและสื่อความหมายซับซ้อน "ถ้าผมบอกคุณตอนนี้... คุณอาจจะต้องเลือก" เสียงกระซิบของเขานุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ระหว่างความยุติธรรมที่จอมปลอม... กับการมีชีวิตอยู่ต่อไปในโลกที่เน่าเฟะใบนี้" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยปากโต้แย้ง เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของทางเดินด้านนอกก็ดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะสามครั้งที่หยุดลงตรงหน้าประตูกระจกฝ้าของห้องเก็บแฟ้มคดีพอดี ไฟนีออนบนเพดานกะพริบรัวติดต่อกันสามครั้งก่อนจะดับลงสนิท ทิ้งให้ทั้งห้องจมดิ่งสู่ความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์สลัวสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างบานเล็ก และก่อนที่ใครจะทันขยับตัว ประตูกระจกบานนั้นก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยมือปริศนา พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับเข้ามา พร้อมซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาที่ถูกโยนเข้ามาตกกระแทกพื้นตรงหน้าเท้ารินรดาพอดี... และข้อความสั้นๆ จากเสียงแหบพร่าในความมืดก็เอ่ยขึ้นว่า... "แฟ้มจริง... อยู่ที่หัวเตียงศพรายต่อไป... หมอรินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ - เงาจันทราลี้ลับ -