เมื่อความจริงคือมีดสองคม

ความเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของกวินทร์ที่กุมข้อมือรินรดาไว้ ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสียงฝีเท้าที่กำลังบดเบียดพื้นไม้เก่าดังเอี๊ยดอ๊าดมาจากทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดเงาทอดยาวของทั้งคู่ให้บิดเบี้ยวไปตามผนังห้องเก็บศพสำนักงานชันสูตร รินรดาไม่1ขยับหนี เธอปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายดึงร่างเธอกลับเข้าไปหลบหลังชั้นวางแฟ้มประวัติคดีเก่า กลิ่นอับชื้นของกระดาษผสมกับกลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ลอยอบอวลในอากาศ แต่มันกลับเจือจางกว่ากลิ่นอายอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "เงียบไว้ค่ะ" เสียงกระซิบของกวินทร์ต่ำลอดไรฟัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะدเข้ากับใบหูของเธอในระยะประชิด แม้สถานการณ์จะบีบคั้น แต่นัยน์ตาคู่คมที่สะท้อนแสงไฟกะพริบนั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความระแวดระวังแบบนักล่าที่จดจ้องเหยื่อ หรือบางที...พวกเขานั่นแหละคือเหยื่อ เงามืดร่างหนึ่งหยุดชะงักตรงหน้าประตู เงาตะคุ่มนั้นทาบทับกรอบประตูจนมิด ไม่มีเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ลอดผ่านความเงียบงัน ก่อนที่วัตถุโลหะสีเงินวับจะถูกยกขึ้นมาพาดatกับขอบประตู—ประกายไฟสะท้อนวับจากแสงไฟฉายขนาดเล็ก กวินทร์ขยับตัวบังร่างของแพทย์นิติเวชสาวไว้มิดชิด มือขวาของเขาเอื้อมไปหยิบแฟ้มโลหะหนาเตอะจากชั้นข้างตัวอย่างเงียบเชียบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของทนายความผู้ผ่านคดีฆาตกรรมมาโชกโชนทำงานเร็วกว่าความคิด แต่รินรดากลับไม่ยอมเป็นผู้ถูกปกป้อง นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางดึงซองพลาสติกใสบรรจุรอยนิ้วมือแฝงที่เธอเพิ่งเก็บได้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ ดวงตาสนเท่ห์และเย็นชาหันไปมองหน้าชายหนุ่ม สื่อความหมายชัดเจนผ่านความมืด—*คุณล่อมัน ส่วนฉันจะออกทางหน้าต่าง* กวินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นท่ามกลางวิกฤต เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายระคนระอาใจ "คุณนี่มันดื้อรั้นเสียจริงนะคะ หมอรินรดา" เขาขยับริมฝีปากกระซิบตอบแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะตัดสินใจเหวี่ยงแฟ้มเอกสารกระแทกชั้นวางข้างๆ จนเกิดเสียงดังโครมครามสนั่นห้อง! ความสนใจของเงาลึกลับถูกดึงดูดไปทันที แสงไฟฉายสาดส่องกราดไปยังต้นเสียง กวินทร์อาศัยจังหวะนั้นพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างระบายอากาศด้านหลัง พร้อมกับฉุดข้อมือของหญิงสาวให้พุ่งตามออกไปอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ แรงกระชากทำให้ร่างบางเซถลาปะทะกับแผ่นอกกว้างของเขาชั่วขณะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะจมูกเธอก่อนที่ทั้งคู่จะหล่นลงไปสู่พื้นสนามหญ้ามืดทึบด้านนอกอาคารด้วยความทุลักทุเล ความเงียบยามวิกาลกลับคืนสู่สำนักงานชันสูตรอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนทั้งสองที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ รินรดาสลัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง เธอยันกายลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางเรียบเฉยราวกับเมื่อครู่ไม่ได้เพิ่งเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือปริศนา เธอมองหน้าทนายความหนุ่มด้วยสายตาที่คมกริบยิ่งกว่าเดิม "คุณจงใจทำเสียงดังเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยข้อกังขา "แต่ในขณะเดียวกัน คุณก็เปิดโอกาสให้ 'คนคนนั้น' เข้ามาทำลายหลักฐานในห้องฉันได้สะดวกขึ้นด้วย... กวินทร์ คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่?" กวินทร์ยันตัวลุกขึ้นตาม เขายกมือขึ้นปัดเศษใบไม้บนไหล่เสื้อสูทอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "คุณคิดว่าคนที่อยู่หลังประตูเมื่อครู่มาเพื่อทำลายหลักฐานอย่างเดียวหรือคะ หมอ... คุณประเมินความมืดมนของคดีนี้ต่ำเกินไปแล้ว" "ฉันประเมินจากตรรกะและหลักฐานค่ะ ไม่ใช่อารมณ์และความลึกลับแบบที่คุณชอบสร้างขึ้นมากลบเกลื่อนความผิด" รินรดาก้าวเข้าไปประชิด ปลายจมูกห่างกันเพียงคืบ ความสูงของเธอไม่ได้ทำให้เธอดูด้อยกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย "รอยนิ้วมือนั้น... ถ้ามันอยู่ในมือฉัน มันจะนำไปสู่การจับกุมฆาตกรตัวจริง แต่ถ้ามันอยู่ในข้อตกลงลับของคุณ มันอาจจะกลายเป็นเครื่องมือต่อรองเพื่อช่วยคนผิดให้ลอยนวล... บอกฉันมาสิคะว่า ตกลงแล้วคุณเป็นทนายความให้ความยุติธรรม หรือเป็นสุนัขรับใช้ให้ตระกูลที่มือเปื้อนเลือดกันแน่?" คำถามนั้นบาดลึกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนรอยแผลเป็นในใจของกวินทร์ รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของเขาเลือนหายไปทันที แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—รวดเร็วเสียจนหากไม่สังเกตให้ดีคงไม่มีวันทันเห็น ความเจ็บปวดบางอย่างฉายชัดขึ้นในดวงตาสนเท่ห์คู่นั้น ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาขั้นสุด "ความยุติธรรมเหรอคะ?" กวินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่กลั้วไปด้วยความขมขื่นและเย้ยหยัน "คุณคิดว่าโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์และอุดมการณ์ใสสะอาดจริงๆ หรือคะ หมอรินรดา? แม่ของคุณตายไปเพราะความจริงอันสวยงามที่คุณยึดถือนั่นแหละ... แล้วดูตอนนี้สิ คุณกำลังวิ่งไล่เงาที่ไม่มีวันจับต้องได้ โดยไม่รู้เลยว่าคนที่คุณพยายามปกป้องด้วยชีวิต อาจจะเป็นคนผลักแม่ของคุณลงไปในหลุมศพเองด้วยซ้ำ" คำพูดของเขาหยุดชะงักลมหายใจของรินรดา ร่างบางแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ แต่มันกลับถูกความจริงอันโหดร้ายที่เขาโยนใส่หน้ากดทับไว้จนพูดไม่ออก "คุณ... หมายความว่ายังไง?" เธอเค้นเสียงถาม ร่างกายเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนัก..." กวินทร์ยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำเล่มเล็กที่เขาแอบคว้าติดมือมาจากห้องทำงานของผอ.กองพิสูจน์หลักฐานขึ้นมา ชู2นิ้วคีบมันไว้ต่อหน้าเธอ "ทำไมเราไม่มาลองเปิดดูด้วยกันล่ะคะ ว่าทำไมรอยนิ้วมือที่คุณกำลังปกป้องนักหนา ถึงเป็นรอยนิ้วมือเดียวกับคนที่ลงชื่อในใบมรณบัตรของแม่คุณเมื่อยี่สิบปีก่อน" รินรดานิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก สายตาจดจ้องไปที่แฟ้มหนังสีดำในมือของชายหนุ่มราวกับมันคือกล่องแพนโดร่าที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุณ ทันใดนั้นเอง... เสียงปรบมือช้าๆ และกังวานก็ดังขึ้นมาจากความมืดหลังพุ่มไม้ใหญ่ห่างออกไปไม่ไกล *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นคู่หูที่น่าสนใจเสียจริงนะคะ..." น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสยาวสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาไม้ แสงไฟจากเสาไฟถนนสาดส่องลงบนใบหน้าครึ่งซีกที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากลูกไม้ครึ่งหน้า รอยยิ้มของสตรีปริศนาผู้มาใหม่ยกขึ้นอย่างงดงาม แต่แววตากลับไร้ซึ่งความรู้สึก กวินทร์หรี่ตาลงทันที ร่างกายเกร็งเครียดขึ้นมาอีกครั้งในขณะที่เอื้อมมือไปคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความตระหนักรู้ว่าพวกเขากำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว "ยินดีต้อนรับสู่บทที่แท้จริงค่ะ... หมอรินรดา และคุณทนายความผู้ชาญฉลาด" สตรีปริศนายกมือขึ้นทัดปอยผม พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของคนฟังเย็นเฉียบ "หวังว่าความลับที่คุณกำลังตามหา จะมีราคามากพอที่จะแลกกับลมหายใจที่เหลืออยู่ของคุณนะคะ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ - เงาจันทราลี้ลับ -