หลักฐานที่สาบสูญ

เสียงทุบประตูปึงปังจากด้านนอกยังคงสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงก้องจากหลุมศพ แต่สิ่งที่เราสองคนกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ภายในห้องตรวจศพที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ—กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงภายนอกหลายเท่า "ไฟล์ไม่ได้ถูกลบ... แต่มันถูกแทนที่" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่นัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยประกายความโกรธที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มา़ตราวัดทางวิชาชีพ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีฟ้ายังคงค้างอยู่บนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์แม่ข่ายของห้องชันสูตร หน้าจอสีฟ้าเรืองแสงสะท้อนใบหน้าซีดเซียวของเธอในความมืดสลัว กวินทร์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างเงียบเชียบ ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อในคืนเดือนมืด ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงยับยี่ยี่เล็กน้อยจากการเผชิญหน้ากับความโกลาหลด้านนอก เขาก้มตัวลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของฟอร์มาลีนลอยวนอยู่ในอากาศรอบตัวเรา "คุณหมายความว่าอย่างไรที่ว่าถูกแทนที่?" กวินทร์ถาม เสียงทุบประตูด้านนอกเงียบลงแล้ว ถูกแทนที่ด้วยเสียงวิทยุสื่อสารที่ดังแว่วเข้ามาอย่างเร่งรีบ "ข้อมูลบันทึกเสียงการสนทนาระหว่างพยานปากเอกกับบุคคลปริศนาเมื่อสามชั่วโมงก่อน... หายไปอย่างไร้ร่องรอย และถูกแทนที่ด้วยไฟล์เสียงว่างเปล่าที่มีความยาวเท่ากันเป๊ะ" รินรดาหันขวับมาสบตาเขา แววตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย "มีคนสิทธิ์ระดับ Root Access เข้ามาแก้ไขระบบจากภายในตึกนี้... และคนๆ นั้น ต้องรู้รหัสผ่านเข้าระบบของฉันด้วย" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาเชิงจิตวิทยาที่มักเต็มไปด้วยเกมลับคมระหว่างเรา บัดนี้กลับถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันจากภายนอก กวินทร์ไม่หลบสายตาคมกริบของแพทย์นิติเวชสาว เขาเพียงแต่ยกมุมปากขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่อ่านไม่ออก "คุณกำลังสงสัยผม รินรดา?" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่น่าขนลุก "คุณคิดว่าทนายความที่กำลังจะตกเป็นผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมร่วม จะมีเวลาว่างมานั่งแฮกคอมพิวเตอร์เพื่อลบหลักฐานที่อาจจะช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองอย่างนั้นหรือครับ—อืม ขออภัย ฉันหมายถึง... อย่างนั้นหรือคะ" กวินทร์แก้คำพูดด้วยรอยยิ้มเยาะ เมื่อนึกถึงกฎเกณฑ์ที่รินรดามักใช้ตอกหน้าเขาเสมอ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นชาเสียจนบาดลึก "ความบริสุทธิ์? คุณกวินทร์... ในพจนานุกรมของคนตระกูลอัศวเรืองเกียรติ คำว่า 'ความบริสุทธิ์' คงเป็นแค่สินค้าประเภทหนึ่งที่มีไว้ซื้อขายเพื่อความอยู่รอดไม่ใช่หรือคะ? สร้อยคอทองคำในมือศพที่เพิ่งถูกส่งมาเมื่อครู่... คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ตราประจำตระกูลของคุณไปโผล่อยู่ในจุดเกิดเหตุอีกครั้ง" กวินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความกดดันรอบตัวเขาแผ่ขยายออกจนแทบสัมผัสได้ ประกายตาของนักกฎหมายผู้กุมความลับดำมืดฉายแววเจ็บปวดขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกกลบฝังด้วยหน้ากากแห่งความสุขุมตามเคย "คุณมองโลกผ่านเลนส์กล้องจุลทรรศน์มากเกินไป รินรดา... คุณเห็นแต่เซลล์ที่ตายแล้ว เนื้อเยื่อที่เน่าเปื่อย และรอยแผลเป็น แต่คุณไม่เคยเห็นหัวใจของมนุษย์" เขาก้าวเข้าไปใกล้จนรินรดาต้องเอนตัวหลบโดยสัญชาตญาณ "ถ้าผมต้องการทำลายหลักฐานนั้นจริง ผมคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้ให้คุณมองด้วยสายตารังเกียจหรอก... คนที่ลบไฟล์นั้น ไม่ใช่ผม และก็ไม่ใช่คุณ" "แล้วจะเป็นใคร?" "คนที่ถือรหัสผ่านชุดที่สองไงล่ะ" กวินทร์กระซิบแผ่วเบา ชิดริมหูของเธอ "คนที่คุณไว้ใจที่สุด... และกำลังยืนอยู่หลังประตูกระจกบานนั้น" รินรดาชะงัก หัวใจกระตุกวูบ เธอกวาดสายตาไปยังกระจกฝ้ากั้นห้องชันสูตรที่สะท้อนเงาสลัวของร่างหนึ่งกำลังยืนนิ่งสนิทอยู่ภายใต้แสงไฟนีออนกระพริบ ร่างของเจ้าหน้าที่อาวุโสผู้เป็นอาจารย์และผู้มีพระคุณมาตลอดชีวิตการทำงานของเธอ ทันใดนั้น เสียงกระซิบจากวิทยุสื่อสารบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นแทรกความเงียบ *"ศูนย์ควบคุม... พบความผิดปกติที่ระบบสำรองไฟ ชั้นใต้ดิน... มีคนกำลังพยายามลบฐานข้อมูลทั้งหมดของแผนกนิติเวช!"* รินรดากำหมัดแน่น เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด เธอมองหน้ากวินทร์สลับกับเงาสลัวหลังกระจกบานนั้น เกมนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน และความจริงเกี่ยวกับการตายของแม่เธอกำลังถูกฝังกลบลงไปพร้อมกับหลักฐานที่สาบสูญ แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ตัดสินใจทำอะไรลงไป เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็หยุดชะงักลงที่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงเคาะสามครั้งที่เยือกเย็นและทรงอำนาจเกินกว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ทั่วไป "เปิดประตูครับ หมอรินรดา... ทางเรามีหมายศาลพิเศษเข้าตรวจค้นพื้นที่" เสียงทุบประตูด้านนอกสงบลงแล้ว แต่ความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยหลังบานประตูนี้ กลับน่ากลัวยิ่งกว่าความตายที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดเสียอีก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ