ตบหน้าด้วยความมั่งคั่ง

"ถ้าพวกท่านคิดว่าตระกูลหลินของข้าเหลือเพียงชื่อที่ไร้ค่าในกองขี้เถ้าล่ะก็... คงต้องบอกว่าพวกท่านคำนวณพลาดมหันต์เสียแล้วค่ะ" เสียงกังวานใสดังก้องไปทั่วห้องโถงจัดแสดงเครื่องหอมประจำฤดูกาลของสมาคมการค้าลั่วหยาง ร่างระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปปักลายดอกดารารายสีเงินยวงก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของเสาหินอ่อนอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยพลังอำนาจกดดันจนผู้คนรอบข้างต้องกลั้นหายใจ หลินอวี้ในยามนี้ไม่ได้มีสภาพเป็นคุณหนูตกอับผู้เคยถูกเหยียบย่ำเช่นในอดีตอีกต่อไป ดวงตาคู่คมกริบราวกับอัญมณีสีนิลกวาดมองกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าหน้าเลือดและคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เคยร่วมมือกันขับไล่เธอออกจากสมาคมด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก "หลินอวี้! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงบุกเข้ามาในงานประมูลปิดของสมาคมโดยไม่มีเทียบเชิญ!" คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลไป๋—ไป๋อิงอิง กัดริมฝีปากจนห่อเลือดด้วยความคับแค้นใจ นางจ้องมองสร้อยคออัญมณีโบราณที่สวมอยู่บนคอของหลินอวี้ด้วยความริษยาแผดเผา เพราะนั่นคือ "สร้อยบุปผานิรันดร์" เครื่องหอมโบราณชิ้นเอกที่ถูกบันทึกไว้ในตำนานของตระกูลหลิน และเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่บรรพบุรุษของไป๋อิงอิงพยายามกว้านซื้อมาครอบครองเพื่อยกระดับตระกูลมาหลายปีแต่ไม่เคยทำสำเร็จ "เทียบเชิญหรือคะ?" หลินอวี้หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับระฆังแก้วแต่กลับทำให้แผ่นหลังของคนฟังเย็นเฉียบ "สำหรับสุนัขที่รอเศษเนื้อจากโต๊ะอาหารของข้า ข้าไม่จำเป็นต้องใช้เทียบเชิญเพื่อเข้ามาเหยียบหรอกค่ะ... ข้าแค่เดินเข้ามาตรวจดูว่า สินค้าปลอมๆ ที่พวกท่านกำลังประมูลกันอยู่นี้ มันน่าสมเพชขนาดไหนต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับมีดสั้นที่กรีดลงบนความหยิ่งยโสของเหล่าผู้ทรงอิทธิพลในพริบตา ไป๋อิงอิงหน้าถอดสี รีบหันไปฟ้องบิดาซึ่งเป็นประธานสมาคมการค้าทันที "ท่านพ่อค่ะ! ดูนางสil นางหยามเกียรติพวกเราตระกูลไป๋และสมาคมกลางแจ้งเช่นนี้ ลากตัวนางออกไปสิคะ!" ทว่า ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่คนเดียว... ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่อยากทำ แต่เป็นเพราะเงาร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิทที่ก้าวตามหลังหลินอวี้เข้ามาอย่างเงียบเชียบ จ้าวเถียนหลง ผู้คุมกฎการค้าแห่งมหานครผู้มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายเส้นทางเดินเรือและคลังสินค้าครึ่งค่อนประเทศ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ สายตาคมปลาบกวาดมองผู้คนที่ขวางทางราวกับมองฝุ่นผง ไอร้อนจากอำนาจมืดและเงินตราแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงทันที "ใครกล้าแตะต้องนาง... ลองก้าวขาออกมาสักข้างสิครับ... อ้อ ขออภัย ข้าลืมไปว่าสมาคมของพวกท่านคงไม่มีปัญญาจ่ายค่าชดเชยความเสียหายถ้าตึกนี้พังลงมา" จ้าวเถียนหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอันตราย สายตาคมกริบมองตรงไปยังประธานตระกูลไป๋ที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ หลินอวี้ปรายตามองคู่หมั้นหนุ่มแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเดินตรงไปยังแท่นประมูลกลางห้อง นางวางมือเรียวลงบนกล่องไม้จันทน์หอมที่บรรจุสินค้าชิ้นเอกของตระกูลไป๋เอาไว้ แล้วใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ สองครั้ง *ก๊อก... ก๊อก...* "พวกท่านบอกว่า เครื่องหอม 'จันทน์ทิพย์สุริยัน' ของตระกูลไป๋ชิ้นนี้ เป็นสูตรลับโบราณที่มีมูลค่าถึงสิบล้านเหรียญทองอย่างนั้นสินะคะ?" หลินอวี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับฉายแววเย้ยหยันอย่างชัดเจน "น่าเสียดายจังค่ะ... พอดีว่าจมูกของข้ามันค่อนข้างละเอียดอ่อนเกินไปหน่อย เลยได้กลิ่น 'ยางสนราคาถูก'ปะปนอยู่กับผงไม้จันทน์เทียม... หึ หึ บรรพบุรุษตระกูลไป๋คงจะละอายใจจนอยากจะมุดแผ่นดินหนี ถ้ารู้ว่าลูกหลานเอาขยะมารisประมูลแข่งกับความรุ่งเรืองที่แท้จริง" "เหลวไหล! เจดีย์เครื่องหอมตระกูลไป๋สืบทอดมาสามร้อยปี เจ้าเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน มีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาว่าสินค้าของพวกเราเป็นของปลอม!" ประธานตระกูลไป๋ตบโต๊ะลุกขึ้นตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "มีสิทธิ์อะไรหรือคะ?" หลินอวี้หรี่ตาลงเล็กน้อย นางดึงผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาวออกมาเช็ดมืออย่างใจเย็นราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงเศษฝุ่น "มีสิทธิ์เพราะว่า... สูตรลับทั้งหมดที่พวกท่านกำลังแย่งกันซื้อหัวแทบแตก เมื่อร้อยปีก่อน มันถูกเขียนขึ้นด้วยหมึกตระกูลหลิน และลิขสิทธิ์สิทธิบัตรทุกฉบับ ยังนอนสงบอยู่ในตู้เซฟของข้าอย่างไรล่ะคะ!" สิ้นคำพูดนั้น ทั้งห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ทุกคนอ้าปากค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ สูตรลับที่ตระกูลไป๋ใช้หากินมานานหลายชั่วอายุคน ที่แท้เป็นของตระกูลหลินที่ถูกแย่งชิงไปอย่างนั้นหรือ? "เจ้า... เจ้ามีหลักฐานอะไร! อย่ามาปรักปรำกันลอยๆ นะ!" ไป๋อิงอิงกรีดร้องเสียงหลง ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก "หลักฐานน่ะหรือคะ? ข้าไม่ได้เอามาให้ดูหรอกค่ะ..." หลินอวี้แย้มยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับเยือกเย็นจนน่ากลัว "เพราะข้าขี้เกียจเสียเวลากับโจรชั้นต่ำอย่างพวกท่าน... เถียนหลงคะ จัดការให้เรียบร้อยทีค่ะ ข้าอยากให้ตระกูลไป๋ได้เรียนรู้ว่า คำว่า 'ล้มละลายชั่วข้ามคืน' มันรู้สึกอย่างไร" จ้าวเถียนหลงพยักหน้ารับอย่างนุ่มนวล เขายกแท็บเล็ตสีดำสนิทขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารกลางก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าธรรมดา แต่เป็นเสียงระบบอัตโนมัติที่ประกาศก้องว่า หนี้สินทั้งหมดสามร้อยล้านเหรียญทองของตระกูลไป๋ ถูกกว้านซื้อและเรียกเก็บคืนโดย "กองทุนส่วนบุคคลหลินซี" ณ วินาทีนี้ และสิทธิ์การครอบครองที่ดิน อาคาร และโรงงานผลิตทั้งหมดของตระกูลไป๋ ได้ถูกโอนย้ายเป็นกรรมสิทธิ์ของหลินอวี้เรียบร้อยแล้ว! ประธานตระกูลไป๋เข่าทรุดฮวบลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาจนแทบประคองตัวไม่อยู่ ไป๋อิงอิงหวีดร้องโหยหวนและพยายามจะพุ่งเข้ามาหาหลินอวี้ แต่ถูกบอดี้การ์ดของจ้าวเถียนหลงสกัดเอาไว้ด้วยการผลักเพียงครั้งเดียวจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า หลินอวี้ก้าวเข้าไปยืนโน้มตัวลงมองไป๋อิงอิงที่กำลังนั่งกองอยู่กับพื้นด้วยสายตาสมเพชเวทนา นางเอื้อมมือไปหยิบกล่องเครื่องหอมปลอมชิ้นนั้นขึ้นมาโยนลงในถังขยะใกล้ๆ อย่างไม่ไยดี "จำไว้นะคะ... ของปลอม ก็คือของปลอม ต่อให้พวกท่านจะพยายามเอาทองคำมาเคลือบมันมากแค่ไหน สกลตระกูลที่ต่ำต้อย ก็ไม่มีวันกลายเป็นตระกูลสูงศักดิ์ขึ้นมาได้หรอกค่ะ" นางหันหลังกลับอย่างสง่างาม ควงแขนจ้าวเถียนหลงเตรียมจะเดินออกจากห้องโถง ท่ามกลางสายตาดิบดีและหวาดผวาของผู้ร่วมงานนับร้อยชีวิตที่ก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ทว่า ในจังหวะที่ประตูบานใหญ่กำลังจะปิดลง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงประกาศกร้าวของใครบางคนจากด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน... "ช้าก่อนคุณหนูหลิน... ของเล่นชิ้นเล็กๆ ของตระกูลไป๋ถูกท่านกำจัดไปแล้ว แล้วถ้าเป็น 'คนคนนี้' ล่ะครับ... ท่านยังจะกล้าเมินเฉยอยู่อีกหรือเปล่า?" --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! - ม่านหมอกโรแมนซ์