เมื่อความรวยทำลายกำแพงความกลัว

"ร้อยล้านตำลึงทอง... พวกเจ้าฟังไม่ผิดหรอกค่ะ" เสียงปรบมือเบาๆ สามครั้งดังขึ้นก้องห้องโถงจัดประมูลที่ดินประจำเขตบูรพา เอกสารสิทธิ์นับร้อยฉบับถูกกวาดมากองรวมไว้เบื้องหน้าของหลินอวี้ ในขณะที่ตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่เคยหัวร่อเยาะเย้ยเธอเมื่อสัปดาห์ก่อน กลับหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษสา ปากสั่นเทาจนพูดไม่ออก ม่านหมอกโรแมนซ์กลับมาพบกับทุกท่านอีกครั้งในตอนที่สิบสองของ "คุณหนูผู้โชคร้ายกับอาณาจักรเครื่องหอมที่ถูกลืม" ในชื่อตอน "เมื่อความรวยทำลายกำแพงความกลัว" ค่ะ บทนี้รับรองว่าสะใจและฟินจนตัวบิดแน่นอนนะคะ! หลินอวี้ในชุดกระโปรงผ้าไหมสีมรกตปักลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทองไม่แม้แต่จะชายตากลับไปมองสีหน้าอัปลักษณ์ของนายอำเภอจอมฉ้อฉลที่ยืนเหงื่อตกอยู่มุมห้อง เธอเพียงแต่ใช้นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้เนื้อดีเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความพินาศของพวกที่เคยเหยียบย่ำเธอ "ท่านหญิงหลิน... ที่ดินผืนนี้ติดเขตป่าต้องห้าม มีอาถรรพ์ และไม่มีใครกล้าแตะต้องมาสามสิบปีแล้วนะขอรับ การที่ท่านเหมาซื้อทั้งเขต... มัน..." เสียงของนายหน้าค้าที่ดินสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หลินอวี้ปรายตามองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเฉียบคมและทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ "อาถรรพ์งั้นหรือคะ? สำหรับฉันแล้ว... ไม่มีอะไรที่เงินมหาศาลและการบริหารจัดการที่ถูกต้องจะแก้ไม่ได้หรอกค่ะ อีกอย่าง... พื้นที่รกร้างพวกนั้น กำลังจะกลายเป็น 'อาณาจักรเครื่องหอม' ที่ใหญ่ที่สุดในแผ่นดินนี้ต่างหากล่ะคะ" ด้านหลังของหญิงสาว จ้าวเถียนหลง ผู้คุมกฎการค้าหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยชาและไร้หัวใจ กำลังยืนกอดอกพิงเสาหินด้วยท่าทีสบายๆ สายตาคมกริบของเขาคอยกวาดมองรอบห้องเพื่อระแวกภัยให้หญิงสาว ทว่าหากใครสังเกตให้ดี จะเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา—รอยยิ้มที่แสดงความหลงใหลและภูมิใจในตัวหญิงสาวตรงหน้าจนแทบซ่อนไม่ไหว *ยัยตัวแสบคนนี้... ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขากลับมาเต้นแรงอีกครั้งได้อย่างไรกันนะ* เถียนหลงคิดในใจ พร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้ เพื่อส่งสัญญาณเตือนเบาๆ ว่ามีคนกำลังพยายามเล่นตุกติก "ระวังตัวด้วยนะคะ คนพวกนั้นเริ่มจนตรอกแล้ว" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูของหลินอวี้ ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอจนทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เธอก็ยังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบไว้ได้อย่างแนบเนียน "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปเถอะค่ะ ยิ่งดิ้น... ก็ยิ่งตกลหลุมพรางที่ขุดไว้ลึกขึ้นเท่านั้น" หลินอวี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ทันใดนั้นเอง ประตูไม้บานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังทหารหลวงนับสิบชีวิตกรูเข้ามาล้อมรอบพื้นที่ พร้อมกับการปรากฏตัวขององค์ชายรอง ผู้มีศักดิ์เป็นอดีตคู่หมั้นที่เคยประกาศยกเลิกการแต่งงานกับเธออย่างไร้เยื่อใยเมื่อยามที่เธอยังตกต่ำ! "หลินอวี้! เจ้าเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน! แอบอ้างราชสำนักหรือซ่องสุมกำลังกบฏกันแน่!" เสียงทรงอำนาจตะคอกก้อง พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและหวาดกลัวเมื่อเห็นโฉนดที่ดินนับร้อยอยู่ในมือเธอ บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอว่าอดีตคุณหนูผู้ตกอับจะรับมือกับอำนาจมืดขององค์ชายรองอย่างไร หลินอวี้ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ปรับชุดให้เข้าที่อย่างสง่างาม ก่อนจะยกย่องรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไปไม่ถึงดวงตา เธอยื่นมือไปรับการ์ดสีดำสนิทประทับตราทองคำแท้จากมือของจ้าวเถียนหลง—การ์ดอภิสิทธิ์สูงสุดแห่งหอการค้าข้ามภพที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจ "กบฏงั้นหรือคะเพคะ องค์ชายรอง... หม่อมฉันแค่ใช้ 'เงินสด' ซื้ออนาคตของตัวเองก็เท่านั้น" หลินอวี้ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ส้นรองเท้ากระทบพื้นหินส่งเสียงกังวานบาดแก้วหู "และถ้าพระองค์ยังไม่ถอยออกไปในสามวินตรีนี้... หม่อมฉันเกรงว่า... สัญญาเงินกู้สามแสนตำลึงที่ฮ่องเต้ทรงติดค้างกับหอการค้าของฉัน อาจจะครบกำหนดชำระ 'ในวันนี้' เลยก็ได้นะคะ" สีหน้าขององค์ชายรองเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำทันที เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากเมื่อตระหนักได้ว่าอำนาจเงินในมือของผู้หญิงตรงหน้าสามารถสั่นคลอนบัลลังก์ได้จริงๆ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบความฟินสะใจในบทนี้นะคะ!