คำเตือนจากผู้หวังดี?

กลิ่นหอมหวานล้ำลึกของดอกมะลิซ้อนผสานกับความอบอุ่นละมุนของไม้จันทน์หอมกรุ่นตลบอบอวลอยู่ภายในห้องรับรองส่วนตัวของ "สำนักเครื่องหอมบุษปะวรา" แต่ทว่า... บรรยากาศภายในห้องเวลานี้กลับสวนทางกับความรื่นรมย์ของกลิ่นอายเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิงค่ะ "หลินอวี้! ในที่สุดข้าก็เจอตัวเจ้า... เจ้ากล้าดียังไงถึงบังอาจผูกขาดการค้าในเมืองหลวงโดยไม่ได้รับอนุญาตจากราชสำนัก!" เสียงตวาดกร้าวขององค์ชายรอง "จ้าวเฟิงเฉิน" ดังลั่นจนแจกันกระเบื้องเคลือบสีครามบนโต๊ะข้างโซฟาถึงกับสั่นสะเทือน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมปักลายมังกรดิ้นเงินก้าวอาดๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ดวงตาเรียวรีคู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและริษยาที่ปิดไม่มิด หลินอวี้ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากสมบัญชีตรงหน้าค่ะ นิ้วเรียวสวยที่สวมแหวนหยกมันแพรวพราวเพียงแค่พลิกหน้ากระดาษอย่างเชื่องช้า เสียงกระดาษพลิกดัง 'สวบ' แผ่วเบา ทว่ากลับสร้างความอึดอัดให้ผู้มาเยือนได้อย่างน่าประหลาด นางแย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด... รอยยิ้มของนางร้ายที่กลับใจมาเป็นเศรษฐีนีพันล้านผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของแคว้นในเวลานี้ "ราชสำนักหรือเพคะ?" หลินอวี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานกังสดาล ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "หรือว่าเป็นตัวหม่อมฉันเองกันแน่ ที่บังอาจไม่ยอมสยบแทบเท้าท่านรองอธิบดีกรมคลัง ผู้ซึ่งแอบลักลอบนำเข้าเครื่องหอมเถื่อนจากแคว้นทางเหนือเข้ามาตัดราคาตลาด จนทำให้ชาวบ้านตาดำๆ เกือบไม่มีข้าวกินกันล่ะเพคะ" จ้าวเฟิงเฉินหน้าถอดสีไปวูบหนึ่งทันทีที่ได้ยิน คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ปากกล้าขึ้นนี่หลินอวี้! คิดว่ามีตระกูลจ้าวหนุนหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นรึ? เจ้าจำไม่ได้หรือไงว่าเมื่อก่อนเจ้าเคยวิ่งตามก้นข้าต้อยๆ แค่ไหน!" เขาพยายามใช้จิตวิทยาต่ำๆ มากดดันนาง หวังจะรื้อฟื้นความอับอายในอดีตขึ้นมาทำลายความมั่นใจของหญิงสาว แต่ทว่า... หลินอวี้ในตอนนี้ไม่ใช่สตรีโง่เขลาคนเดิมอีกต่อไปแล้วค่ะ "อดีตก็คืออดีตเพคะองค์ชายรอง..." หลินอวี้วางพู่กันในมือลงอย่างใจเย็น นางเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเขาตรงๆ แววตาดุดันเด็ดเดี่ยวคู่นั้นทำเอาองค์ชายรองถึงกับผะผ่าวและถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คนฉลาดเขาไม่เอาขยะเปียกมาใส่ใจหรอกค่ะ โดยเฉพาะขยะที่กำลังจะถูกทางการกวาดล้างในอีกไม่กี่วันนี้" "เจ้า!" จ้าวเฟิงเฉินยกนิ้วขึ้นชี้หน้านางด้วยความคับแค้นใจ ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตวาดอะไรออกมามากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะ "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" "เข้ามาค่ะ" หลินอวี้เอ่ยอนุญาตโดยไม่ละสายตาจากองค์ชายรอง ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของ "จ้าวเถียนหลง" ผู้คุมกฎการค้าหนุ่มผู้มีใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ใบหน้าหล่อเหลานั้นไร้ซึ่งรอยยิ้ม ทว่าแววตาที่มองตรงมายังหลินอวี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและห่วงใยอย่างลึกซึ้ง ในมือหนาของเขามีซองจดหมายสีดำสนิท ประทับด้วยครั่งรูปตรากางเขนสีเลือด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่ไม่มีใครในเมืองหลวงกล้าเพิกเฉย จ้าวเถียนหลงปรายตามององค์ชายรองเพียงหางตาด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาหลินอวี้ วางซองจดหมายปริศนานั้นลงบนโต๊ะตรงหน้านาง "มีคนส่งมาฝากไว้ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ชั้นล่างครับคุณหนู..." เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้น พร้อมกับดึงเก้าอี้ข้างกายออกแล้วทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างนางอย่างปกป้อง "จดหมายขู่... จากคนที่ไม่อยากเห็นสำนักเครื่องหอมของเราเปิดทำการสาขาที่สามในวันพรุ่งนี้" หลินอวี้ก้มมองซองจดหมายสีดำสนิทนั้น มุมปากสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน นางหยิบมีดตัดกระดาษเงินด้ามหรูขึ้นมา กรีดเปิดซองอย่างใจเย็นท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของจ้าวเฟิงเฉินที่เริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์หลุด เมื่อกระดาษแผ่นเล็กด้านในถูกคลี่ออก ข้อความด้วยลายมือหวัดๆ สีแดงฉานก็ปรากฏแก่สายตา *‘หากไม่อยากให้ร้านของเจ้าถูกเผาเป็นจุลในคืนนี้ จงถอนตัวออกจากการประมูลที่ดินหลวงซะ... ไม่งั้นศพต่อไปอาจจะไม่ใช่แค่หมาข้างถนน’* จ้าวเฟิงเฉินแอบลอบยิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าหลินอวี้เงียบไป เขาคิดว่านางคงจะหวาดกลัวจนตัวสั่นกับคำขู่ฆ่านี้แล้ว "เห็นไหมล่ะหลินอวี้!" องค์ชายรองหัวרויขึ้นมาอย่างได้ใจ "โลกธุรกิจมันไม่ได้สวยงามเหมือนสวนดอกไม้ของเจ้าหรอกนะ! ถ้าไม่อยากตายผองกลายเป็นผีเฝ้าเมืองหลวง ก็รีบกราบกรานขอร้องให้ข้าช่วยคุ้มครองซะ... แลกกับการที่เจ้าต้องโอนกรรมสิทธิ์ร้านทั้งหมดให้ข้า!" หลินอวี้เงยหน้าขึ้นสบตาเขา นางไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... แววตาของนางกลับระยิบระยับไปด้วยความสนุกสนาน ราวกับแมวที่กำลังหยอกล้อกับเหยื่อตัวสุดท้ายก่อนจะขย้ำ "ขู่เก่งดีนี่เพคะ..." หลินอวี้หัวسเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งแก้วกระทบกัน "แต่ท่านแน่ใจเหรอเพคะ ว่านี่คือ 'คำเตือนจากผู้หวังดี' จริงๆ ไม่ใช่ 'ใบสั่งตาย' ของตัวท่านเอง?" จ้าวเถียนหลงที่นั่งเงียบมานาน เอื้อมมือหนามาสัมผัสหลังมือเรียวของหลินอวี้เบาๆ เป็นเชิงปลอบประโยค ก่อนที่เขาจะหันไปประสานสายตากับองค์ชายรองด้วยแววตาดุจพญายมที่พร้อมจะปลิดชีพคนได้ทุกเมื่อ "องค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ..." จ้าวเถียนหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เยือกเย็นจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ก่อนที่ท่านจะมาขู่ภรรยา... อ้ะ ขออภัย ว่าที่คู่ชีวิตของผม... ท่านไม่คิดจะเช็กดูหน่อยเหรอครับว่า ตอนนี้กองปราบการค้าหลวงกำลังยืนล้อมตึกนี้อยู่กี่นาย?" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยนายก็ดังกระหน่ำก้องกังวานมาจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้งอย่างเป็นทางการ "เรียนท่านผู้คุมกฎจ้าว! หลักฐานการลักลอบค้าของเถื่อนขององค์ชายรองถูกรวบรวมครบถ้วนแล้วขอรับ! ทางเราได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าสำนักใหญ่ให้เข้าตรวจค้นและจับกุมได้ทันที!" ใบหน้าของจ้าวเฟิงเฉินซีดเผือดลงทันที สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปกับตา เข่าทั้งสองข้างอ่อนยวบลงจนแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อหันไปสบตากับหลินอวี้ที่กำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหวานหยดให้อย่างใจเย็น "อ้าว... จะรีบไปไหนล่ะเพคะองค์ชายรอง?" หลินอวี้เอ่ยเสียงหวานหยดย้อย ทว่าทรงพลังอำนาจจนคนฟังแทบหยุดหายใจ "ในเมื่อท่านอุตส่าห์ลงทุนส่งจดหมายเตือนมาถึงที่... หม่อมฉันก็เตรียม 'ของขวัญชิ้นใหญ่' ไว้ต้อนรับการมาเยือนของท่านโดยเฉพาะเลยนะคะ..." นางกดปุ่มรีโมทสีทองบนโต๊ะทำงานเบาๆ **"แกร๊ก!"** เสียงปลดล็อกประตูนิรภัยเหล็กกล้าหนาเตอะสี่ชั้นดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับภาพหน้าจอฉายภาพวงจรปิดรอบตึกที่เผยให้เห็นกองกำลังติดอาวุธนับร้อยชีวิตของตระกูลจ้าวและราชสำนักกำลังถูกตรึงกำลังไว้ทั้งหมดอย่างไร้ทางสู้ และในวินาทีนั้นเอง... เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวติดตราสัญลักษณ์ตระกูลหลินลำมหึมา ก็บินลงมาจอดสงบนิ่งอยู่บนดาดฟ้าตึกตรงหน้าห้องทำงานพอดี พร้อมกับร่างของประธานใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งแผ่นดินที่ก้าวลงมาจากเครื่องด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและทรงพลัง! --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ!