สูตรลับก้นหีบที่หายไป

กลิ่นควันธูปและกลิ่นอายความอับชื้นของเรือนท้ายจวนตระกูลหลิน คือสิ่งที่ต้อนรับการกลับมาของ 'หลินอวี้' ในร่างใหม่... ร่างของสตรีผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นนางร้ายผู้โง่เขลาและไร้ค่า ในเมื่อพวกมันอยากให้เธอจมกองเพลิงนัก เธอก็จะใช้เพลิงโลกันตร์นี้เผาบัลลังก์ของพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลองก็แล้วกัน! ฝ่ามือเรียวบางในชุดผ้าแพรเนื้อหยาบผลักบานประตูไม้สักเก่าคร่ำคร่าที่เต็มไปด้วยหยากไย่ เสียงเอี๊ยดอ๊าดบาดหูประสานกับฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งต้องแสงคบเพลิงส mลัว ๆ หลินอวี้ไม่ได้ไอโขลกโอกอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาคู่คมกริบกวาดมองไปรอบห้องเก็บของที่ถูกทิ้งร้างมานานนับสิบปี ที่นี่คือสุสานสมบัติของมารดาผู้ล่วงลับ... สตรีผู้เคยครองฉายา 'ปรมาจารย์แห่งหุบเขาเครื่องหอม' ก่อนจะถูกอนุซั่วเขี่ยตกกระป๋องและยึดครองทุกสิ่งไปอย่างเลือดเย็น "คิดจะขังฉันไว้ในกองเพลิงเพื่อฮุบตำรับยาสร้อยสวรรค์อย่างนั้นหรือคะ... น่าขันสิ้นดี" หลินอวี้แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เยียบเย็นจน 'จ้าวเถียนหลง' ผู้คุมกฎการค้าหนุ่มผู้ติดตามเงียบ ๆ ถึงกับต้องขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมปลาบของบุรุษหนุ่มกวาดมองรอบกายด้วยความระแวกระวัง แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของนาง เขากลับรู้สึกราวกับหัวใจที่ด้านชามานานนับปีถูกกระชากให้เต้นรัวอย่างผิดจังหวะ "คุณหนู... ที่นี่มีแต่เศษไม้ผุกับไหกระเบื้องแตก ฝุ่นหนาเตอะเช่นนี้ เกรงว่า..." จ้าวเถียนหลงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง "เกรงว่ามันจะสกปรกเสื้อผ้าของคุณจ้าว หรือเกรงว่าเราจะเสียเวลาเปล่าคะ?" หลินอวี้หันกลับมาสบตา ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี "จำไว้นะคะ... ทองคำ ต่อให้ถูกฝังอยู่ใต้กองมูลโค มันก็ยังคงเป็นทองคำวันย่ำค่ำ" ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนชั้นไม้สักที่ผุกร่อน เธอมั่นใจว่าความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้เลอะเลือน มารดาของหลินอวี้ก่อนตายได้ซ่อน 'หีบเหล็กกล้า' ที่ลงอาคมด้วยเวทมนตร์โบราณไว้ที่นี่ หีบที่แม้แต่ท่านพ่อผู้ไร้หัวใจและอนุตัวดีก็ไม่มีทางหาเจอ หากปราศจาก 'โลหิต' และ 'จิตวิญญาณ' ของสายเลือดแท้จริง *แกร๊ก!* นิ้วเรียวเฉือนลงบนคมไม้เก่าจนเลือดสีแดงสดหยดลงบนร่องสลักรูปดอกโบตั๋นบนพื้นไม้ ทันใดนั้น กลไกโบราณก็ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ คล้ายเสียงคำรามของพยัคฆ์ พื้นไม้เบื้องหน้าสั่นสะเทือนเล็กน้อย ก่อนที่ช่องลับใต้พื้นจะค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นหีบไม้จันทน์หอมที่แกะสลักลวดลายวิจิตรตระการตา ไร้ซึ่งร่องรอยของฝุ่นผง ราวกับเวลาหยุดเดินไปนับตั้งแต่สตรีผู้เป็นมารดาสิ้นลม จ้าวเถียนหลงถึงกับเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง บุรุษผู้ผ่านโลกและกลโกงทางการค้ามาโชกโชน ยังต้องตกตะลึงกับกลไกตระกูลหลินที่สาบสูญไปนานนับร้อยปี "นั่นคือ..." "ตำราลับร้อยกลิ่นสวรรค์ค่ะ" หลินอวี้เปิดฝาหีบออก กลิ่นหอมละมุนล้ำลึกราวกับมวลดอกไม้นับพันผลิบานพร้อมกันในฤดูใบไม้ผลิพวยพุ่งขึ้นมาทันที กลบกลิ่นอับชื้นของห้องเก็บของจนหมดสิ้น ภายในหีบบรรจุขวดหยกบริสุทธิ์และม้วนคัมภีร์หนังปลาฉลามที่จารึกสูตรลับการทำเครื่องหอมที่สามารถสะกดจิตผู้คน สร้างภาพลวงตา หรือแม้แต่รักษาอาการพิษร้ายแรงที่หมอหลวงยังต้องยอมจำนน นี่ไม่ใช่แค่ตำรา... แต่มันคือ 'อาวุธ' ที่ทรงพลังที่สุดในโลกการค้าและราชสำนัก! หลินอวี้หยิบขวดหยกสีนิลขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานล้ำแต่น่าเกรงขาม ในเมื่อสกุลหลินต้องการใช้เธอเป็นเครื่องบรรณาการเพื่อไต่เต้าสู่อำนาจ เธอก็จะใช้กลิ่นหอมจากตำราเล่มนี้แหละ ปรุงยาพิษไร้ลักษณ์ที่หอมหวานที่สุด เพื่อส่งพวกมันไปลงนรกทีละคนอย่างช้า ๆ "คุณหนู... มีคนกำลังมุ่งหน้ามาทางเรือนท้ายจวน" เสียงกระซิบของจ้าวเถียนหลงดังขึ้นพร้อมกับการคว้าด้ามกระบี่ข้างกาย ดวงตาของเขากวาดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเฉียบคม หลินอวี้เก็บขวดหยกเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว ท่าทีของเไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นของนักล่าที่รอเหยื่อเดินเข้ากรง "ปล่อยให้พวกมันมาค่ะ... ฉันกำลังรอต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์เหล่านี้พอดี" ทว่า ก่อนที่เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่จะมาถึงหน้าประตู เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากขื่อคาด้านบนอย่างเงียบเชียบ ปลายกระบี่คมกริบจ่อเข้าที่ลำคอระหงของหลินอวี้ทันทีโดยไร้ซึ่งเสียงเตือน! "คิดจะเอาสมบัติของตระกูลหลินไปไหน... นังสารเลว!" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับหน้ากากเงินครึ่งซีกที่สะท้อนแสงไฟวับวับ ดวงตาคู่ที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากคู่นั้นจ้องมองหลินอวี้ด้วยจิตสังหารที่แท้จริง—บุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ และเป็นคนเดียวกับที่ถือครองกุญแจห้องลับอีกดอกที่นางไม่เคยรู้มาก่อน! "ม่านหมอกโรแมนซ์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งการแก้แค้นและความหอมหวานนี้ไปพร้อมกันนะคะ ห้ามพลาดตอนที่ 3 เด็ดขาดค่ะ!