ความลับของดอกไม้สีเลือด

"ถ้าก้าวพลาดแม้แต่นิ้วเดียว พิษจากรากสวรรค์นั่นจะหลอมละลายกระดูกของเจ้าให้กลายเป็นปุ๋ยใต้ดินภายในสามลมหายใจนะคะ... คุณชายจ้าว" น้ำเสียงของหลินอวี้ราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแฝงความเฉียบคมที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ปลายเรียวเล็บที่สวมปลอกนิ้วทองคำฝังหยกอุ่นชี้ตรงไปยังพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า ซึ่งปกคลุมด้วยกลุ่มหมอกสีม่วงเข้มจัดจนเกือบดำ ป่าต้องห้ามเขตอัสดงยามนี้ไม่ได้เงียบสงบอย่างที่ใครเล่าลือ เสียงคำรามต่ำในลำคอของอสูรเวทมนตร์ระดับสูงดังสะท้อนก้องมาจากหุบเขาเบื้องล่าง บรรยากาศกดดันจนแทบหยุดหายใจ จ้าวเถียนหลงไม่แม้แต่จะชายตามองกลุ่มหมอกพิษเหล่านั้น สายตาคมกริบราวกับใบมีดของเขาจับจ้องอยู่เพียงแผ่นหลังบอบบางที่ห่อหุ่มด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์ปักลายด้ายเงินสะท้อนแสงจันทร์ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวนางอย่างไร้ซุ่มเสียง จนกลิ่นอายเย็นเยียบเอกลักษณ์ของบุรุษผู้กุมกฎการค้าแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่กลิ่นอายของความตายในป่า "เป็นห่วงข้าหรือไร เจ้าค่ะ... หลินอวี้?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าหยอกเล็กน้อย แต่แววตาที่ทอดมองนางกลับเต็มไปด้วยความจริงจังและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กที่ถือคบเพลิงเวทมนตร์ไว้มั่น ป้องกันไม่ให้นางก้าวล้ำเข้าไปในเขตอาคมอันตรายเบื้องหน้า "ข้าเป็นผู้คุมกฎการค้า ไม่ใช่นักโทษประหาร ชีวิตนี้... ยังไม่อยากจบลงก่อนจะได้เห็นเจ้ากวาดซื้อกิจการของตระกูลหลี่จนหมดเกลี้ยงหรอกนะคะ" หลินอวี้ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่งามหันกลับไปสบตากับเขา แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เย่อหยิ่งและทรงเสน่ห์ตามแบบฉบับของนางร้ายผู้ถือครองความมั่งคั่งมหาศาล "ปากหวานเช่นนี้ ระวังจะไม่ได้กลับออกไปนะคะ คุณชายจ้าว" นางเอ่ยเสียงเบา ทว่าหัวใจกลับเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะภายใต้การสัมผัสที่มั่นคงและอบอุ่นนั้น สำหรับนางแล้ว การก้าวเข้ามาในป่าต้องห้ามแห่งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อหาความตาย แต่เป็นการเดิมพันครั้งใหญ่เพื่อค้นหา "หัวใจมังกรเพลิง" วัตถุดิบระดับตำนานที่จะนำมาปรุงเป็นน้ำหอมสูตรโบราณ เพื่อตบหน้าบรรดาผู้วิสุทธิ์หน้าโง่แห่งสมาคมปรุงน้ำหอมหลวง ที่เคยเหยียดหยามนางว่าเป็นเพียง "คุณหนูผู้ตกอับไร้ค่า" ในงานเลี้ยงน้ำชาเมื่อเดือนก่อน เงินทองและอำนาจในระบบร้านค้าลับของนางมีมากพอที่จะซื้อภูเขาทั้งลูกได้สบาย แต่บางสิ่งบางอย่าง... เช่นความภักดีและหัวใจของบุรุษผู้นี้ เป็นสิ่งที่ไม่อาจประเมินค่าด้วยตัวเลขใดๆ ในบัญชีได้เลย "ทางข้างหน้ามีค่ายกลลวงตา" จ้าวเถียนหลงขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนร่างของทั้งคู่แทบชิดติดกัน ไออุ่นจากกายของเขาช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บของป่าต้องห้ามให้จางหายไปอย่างน่าประหลาด "หากเดินตรงไปอีกสามก้าว เจ้าจะพบกับดอกไม้สีเลือดที่เจ้าต้องการ... แต่มันไม่ได้เฝ้าเพียงลำพัง" สิ้นคำพูดของเขา พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น กลิ่นอายความชั่วร้ายพวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของแผ่นดิน เงาสلطสีดำมหึมาพุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดมิด กรงเล็บแหลมคมราวกับใบมีดเหล็กกล้าตวัดเข้าใส่ร่างของทั้งสองคนด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ! หลินอวี้ไม่แม้แต่จะกระพริบตา รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิบอิ่ม นางสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว แหวนมิติโบราณที่สวมอยู่ก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมาวูบหนึ่ง *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบภัยคุกคามระดับ S: สัตว์อสูรบรรพกาล 'พยัคฆ์เงาโลหิต'] [ดำเนินการเปิดใช้งานเกราะป้องกันระดับสูงสุด: 'ม่านธาราสวรรค์' (ไม่จำกัดวงเงิน หักค่าใช้จ่ายจากบัญชีทรัพย์สินส่วนตัวของท่าน)] [ยอดคงเหลือในบัญชี: มั่งคั่งไร้ขีดจำกัด (Infinite Wealth)] ม่านพลังงานสีฟ้าใสราวกับกระจกแก้วก่อตัวขึ้นรอบกายของหลินอวี้ในเสี้ยววินาที แรงปะทะจากกรงเล็บอสูรยักษ์ทำให้เกิดคลื่นกระแทกกระจายออกไปเป็นวงกว้าง ต้นไม้ใหญ่รอบบริเวณหักโค่นลงระเนระนาด ทว่าร่างของหลินอวี้และจ้าวเถียนหลงกลับไร้รอยขีดข่วนแม้แต่น้อย จ้าวเถียนหลงหรี่ตาลงมองม่านพลังงานปริศนาที่ทรงอานุภาพเกินกว่าระดับมนุษย์ทั่วไปจะครอบครองได้ รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา เขารู้ดีว่าสตรีในดวงใจผู้นี้มีความลับมากมายซ่อนอยู่ และเขาก็พร้อมที่จะปกป้องความลับนั้นด้วยชีวิตเช่นกัน "ดูเหมือนว่า... เจ้าจะซ่อนความมั่งคั่งเอาไว้มากกว่าที่ข้าประเมินไว้อีกนะเนี่ย" เสียงกระซิบพร่ามัวดังอยู่ข้างใบหูของนาง ท่ามกลางเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของสัตว์อสูรที่กำลังพยายามตะกุยเกราะป้องกัน หลินอวี้ปรายตามองอสูรยักษ์ที่กำลังคลุ้มคลั่ง ก่อนจะหันมาสบตากับบุรุษข้างกายที่ไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อยด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ถ้าท่านคิดว่านี่คือทั้งหมดที่ข้ามี... ท่านคงประเมิน 'นางร้าย' ผู้นี้ต่ำเกินไปแล้วล่ะค่ะ" ทว่า ในวินาทีที่หลินอวี้กำลังจะยื่นมือออกไปเด็ดดอกไม้สีเลือดที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ ทันใดนั้นเอง... กลีบดอกสีแดงฉานนับร้อยก็ร่วงหล่นลงมาสัมผัสกับพื้นดินพร้อมกันโดยไม่มีลมพัด เสียงกระดิ่งเงินกรุ๊งกริ๊งดังแว่วมาจากความมืดมึกเบื้องลึกของป่า พร้อมกับเงาร่างของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกพิษอย่างเชื่องช้า ใบหน้างملงงามราวกับเทพเซียนแต่แววตากลับเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง "ช้าก่อน... หลินอวี้ เจ้าคิดจะแย่งชิงสมบัติของสำนักวิหคเพลิงอย่างนั้นหรือ?" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ม่านหมอกโรแมนซ์" มาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!