รู้ทันเล่ห์เหลี่ยม

"ท่านคิดจริงๆ หรือว่าไม้กฤษณาเกรดพิเศษเจ็ดดารา กล่องนั้นจะรอดพ้นจากสายตาของข้าไปได้?" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบของปีศาจดังขึ้นชิดริมหู มากพอที่จะทำให้เส้นขนทั่วร่างของหลินอวี้ลุกชันขึ้นพร้อมกัน ร่างระหงแข็งค้างในท่าเอื้อมมือจะหยิบหีบสมบัติโบราณ กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวโชยปะปนมากับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืน มันคือกลิ่นของความตายและหนี้สินก้อนโตที่นางเพียรพยายามหลบหนีมาตลอดสามปีเต็ม หลินอวี้สูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติที่เกือบจะเตลิดเปิดเปิงกลับคืนมา นางค่อยๆ หมุนตัวกลับไปช้าๆ ใบหน้าที่เคยซีดเผือดแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มการค้าอันสมบูรณ์แบบทันที "ท่านแม่ทัพซี... ช่างบังเอิญเสียจริงนะคะ ดึกดื่นมืดค่ำเช่นนี้ เหตุใดจึงยังมีอารมณ์มาเดินชมสวนสมุนไพรของผู้อื่นเล่า" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวรากับกลองเพล ซีหยาง—บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็น 'ยมบาลทวงหนี้' แห่งแคว้น ผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์เงาผู้เย็นชาและไร้หัวใจ เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิทกลืนไปกับความมืด ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองนางราวกับเหยื่อในกรง รอยยิ้มที่มุมปากของเขานั้นช่างเยียบเย็นและเต็มไปด้วยเล่ห์กล "บังเอิญงั้นหรือ?" ซีหยางก้าวเข้ามาประชิดตัวนางทีละน้อย กดดันด้วยส่วนสูงและรัศมีอำนาจที่กดทับจนอากาศรอบตัวแทบเจือจาง "ข้าอุตส่าห์ตามรอย 'หนูตัวน้อย' ที่แอบย่องเบาเข้ามาในคลังสมบัติของตระกูลข้า... เจ้าคิดว่าข้าบังเอิญจริงๆ หรือ หลินอวี้" นางเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง พร้อมกับส่งสัญญาณมือลับๆ ไปยังจ้าวเถียนหลงที่หลบมุมอยู่หลังชั้นวางสมุนไพรทิศตะวันตก ผู้คุมกฎหนุ่มพยักหน้ารับอย่างรู้กัน แววตาของจ้าวเถียนหลงฉายแววคมปลาบ พร้อมที่จะปิดล้อมพื้นที่ทันทีที่นางออกคำสั่ง "ท่านพูดจาให้เกียรติกันบ้างนะคะ 'หนูตัวน้อย' อะไรกัน คลังสมบัติโทรมๆ นี่น่ะหรือที่ท่านเรียกว่าของตระกูลท่าน? ข้าจำได้ว่าสัญญากู้ยืมเงินระหว่างเรา ระบุไว้ชัดเจนว่าข้ามีเวลาชดใช้คืนสิ้นเดือนหน้า และนี่... ข้าก็แค่มารับ 'ดอกเบี้ย' ที่ค้างชำระตามกฎเท่านั้นเอง" หลินอวี้เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย ความรวยและระบบเครื่องหอมในมือกำลังกระซิบเตือนนางว่า อำนาจเงินในยุคนี้ซื้อได้กระทั่งความยุติธรรม ซีหยางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง นางในอดีตที่เคยหวาดกลัวจนตัวสั่นทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเขา บัดนี้กลับยืนอกผายไหล่ผึ่ง กล้าต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แถมยังส่งกลิ่นอายหอมละมุนของดอกซ่อนกลิ่นผสมอำพันที่ล้ำค่าหายากออกมาจากตัวอีกด้วย... ช่างน่าสนใจเสียจริง "หึ ดอกเบี้ยรึ?" ซีหยางแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยื่นมือหนาออกไปคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่น "ถ้าเช่นนั้น เจ้าคงต้องอธิบายให้ข้าฟังหน่อยแล้วว่า เหตุใด 'ดอกเบี้ย' ที่เจ้าว่า ถึงได้มาอยู่ในหีบสมบัติลับที่ลงอาคมไว้สามชั้นได้ล่ะ?" จังหวะนั้นเอง หลินอวี้ไม่ได้ดิ้นรน นางเพียงแค่ส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่เคลือบยาพิษออกมา "อยากรู้หรือคะ? งั้นก็ลองเปิดดูสิคะ ว่าในหีบนั้นมันคือ 'ดอกเบี้ย' ของข้า หรือว่า... 'หลักฐานความผิด' ของใครบางคนที่ซุกซ่อนไว้กันแน่!" สิ้นคำพูดของนาง ทั่วทั้งห้องโถงใต้ดินก็พลันสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองของค่ายกลเวทมนตร์! "พรึบ!" ตาข่ายแสงเวทมนตร์อักขระโบราณพุ่งขึ้นจากพื้น ผูกรัดร่างของกลุ่มเงาสีดำที่แอบซ่อนอยู่ตามมุมห้องพ้นจากความมืดทันที โจรย่องเบาที่คาดไม่ถึงว่าจะถูกตลบหลังต่างพากันดิ้นรนส่งเสียงร้องระงม และที่น่าตกใจที่สุดคือ หนึ่งในโจรเหล่านั้นสวมตราสัญลักษณ์ของตระกูลเสนาบดีหลี่—ศัตรูตัวฉกาจของหลินอวี้เอง! ซีหยางหรี่ตาลงมองภาพตรงหน้า รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาในเสี้ยววินาที เป้าหมายของคนพวกนี้ไม่ใช่แค่ทรัพย์สินของเขา แต่ต้องการใส่ร้ายหลินอวี้เพื่อให้ตกเป็นแพะรับบาปในคดีโจรกรรมหลวง! "จับตัวไว้ทั้งหมด!" จ้าวเถียนหลงพุ่งทะยานออกมาจากเงาสืบทอดกระบี่จ่อคอโจรพวกนั้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่มีช่องว่างให้ขัดขืน หลินอวี้สะบัดข้อมือหลุดจากการจับกุมของซีหยางได้อย่างงดงาม นางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทางเยือกเย็นราวกับนางพญา ก่อนจะหันไปสบตากับท่านแม่ทัพหนุ่มที่กำลังมองนางด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ท่านแม่ทัพซีคะ..." หลินอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "ดูเหมือนว่า... หนี้ก้อนโตที่ข้าติดท่านไว้ วันนี้ข้าคงต้องใช้ 'วิธีพิเศษ' ในการเคลียร์ให้มันจบๆ ไปเสียทีแล้วล่ะค่ะ" นางหยิบการ์ดสีดำขลิบทองคำแท้ที่เต็มไปด้วยออร่าเวทมนตร์มหาศาลออกมาจากแขนเสื้อ โยนมันลงบนโต๊ะไม้หอมต่อหน้าต่อตาซีหยางอย่างไร้ความเกรงกลัว "สิบล้านตำลึงทอง... หักกลบหนี้สินทั้งหมดของข้า และซื้อ 'ความลับ' ของกบฏกลุ่มนี้... ท่านคิดว่าข้อเสนอนี้คุ้มค่าพอที่จะทำให้เรามานั่งเจรจากันดีๆ หรือยังคะ?" ซีหยางจ้องมองการ์ดสีดำในตำนานที่แม้แต่เชื้อพระวงศ์ยังไม่มีสิทธิ์ถือครอง สลับกับใบงดงามที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและรอยยิ้มเย้ายวนของสตรีตรงหน้า หัวใจที่ด้านชามานานนับปีของแม่ทัพหนุ่มกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ทว่า ก่อนที่ซีหยางจะได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธสิ่งใด เสียงระฆังเตือนภัยระดับสูงสุดจากคลังหลวงด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกัน! ก๊อกๆ... เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเกือกม้าจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งตรงมาที่นี่ด้วยความเร็วสูง และแสงไฟจากคบเพลิงนับร้อยก็สาดส่องเข้ามาล้อมรอบคลังสมบัติไว้ทุกด้านอย่างแน่นหนา! น้ำเสียงเยือกเย็นของฮองเฮาที่ทรงอำนาจดังแทรกเข้ามาในความเงียบงัน "ตรวจสอบให้ทั่ว! ข้าได้ยินมาว่ามี 'สตรีสารเลว' แอบลักลอบเข้ามาขโมยสมบัติล้ำค่าของแคว้นในยามวิกาล จับตัวนางมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!" หลินอวี้หันไปสบตากับซีหยาง รอยยิ้มท้าปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มอีกครั้งโดยไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "ดูท่าทาง... คืนนี้พวกเราคงต้องร่วมมือกัน 'ตบหน้า' คนใหญ่อคนโตกันสักตั้งแล้วล่ะค่ะ ท่านแม่ทัพ..." --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนม่านหมอกโรแมนซ์เสมอนะคะ