การเผชิญหน้าที่ไม่เต็มใจ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินแฟลตเคหะชุมชนย่านชานเมือง ไม่ได้ทำให้รวิศรู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ในมือของนิติกรหนุ่มสวมถุงมือยางสีขาวยกแฟ้มบันทึกคดีขึ้นระดับสายตา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมกวาดมองร่างไร้วิญญาณบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังประเมินมูลค่าของเศษเหล็กชิ้นหนึ่งในโรงงานอุตสาหกรรม "คุณกำลังทำลายเส้นทางเดินของหลักฐานสำคัญ ถอยไปเสีย คุณลลิน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาเยือน รวิศใช้ปลายปากกาโลหะในมือเคาะเบาๆ ลงบนสมุดบันทึก เป็นจังหวะที่สะท้อนถึงความหงุดหงิดที่ถูกควบคุมไว้อย่างดีภายใต้หน้ากากของความเป็นมืออาชีพ ลลินชักเท้าที่เกือบจะเหยียบลงบนคราบของเหลวสีเข้มบนพื้นกลับทันที เธอไม่ได้สะท้อนความกลัวออกมาทางสีหน้า ตรงกันข้าม แววตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ นั้นฉายประกายท้าทายอย่างชัดเจน นักข่าวสาวในชุดเสื้อแจ็กเก็ตหนังเซอร์ๆ กอดอกมองร่างของชายหนุ่มผู้ยึดมั่นในระเบียบราวกับหุ่นยนต์ "ถ้าฉันถอยตามคำสั่งของคุณ ร่างของเหยื่อรายนี้คงถูกคุณตีตราว่าเป็นแค่ 'อุบัติเหตุจากการลื่นล้มในห้องน้ำ' ไปเรียบร้อยแล้วล่ะมั้งครับ... อ้อ ขอโทษที ลืมไปว่าคุณไม่ได้ใช้คำว่าอุบัติเหตุ แต่คุณคงใช้คำว่า 'ความประมาทเลินเล่อของผู้ตายเอง' สินะครับท่านนิติกร" ลลินจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ท่าน' จนกลายเป็นการเยาะเย้ย เธอก้าวเข้ามาใกล้เส้นกั้นพื้นที่เกิดเหตุอีกหนึ่งก้าว สายตาคมกริบกวาดสำรวจสภาพศพ รอยฟกช้ำที่ลำคอ และมุมโต๊ะไม้ที่ห่างออกไปเกือบสามเมตร รวิศค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ช้าๆ นิ่งงัน และเต็มไปด้วยแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวตนของเขา เขามองต่ำลงมาที่รองเท้าผ้าใบเปื้อนโคลนของนักข่าวสาว ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอนิ่งๆ "ตรรกะไม่ได้ทำงานด้วยความรู้สึกร่วมส่วนตัวของคุณ คุณลลิน หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ตรงหน้าบอกว่ามุมตกกระทบของกะโหลกศีรษะสอดคล้องกับการล้มฟาด รอยรัดที่คอเกิดจากสร้อยสเตนเลสที่เกี่ยวเข้ากับชั้นวางของ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีดีเอ็นเอแปลกปลอมใต้เล็บ นั่นคือข้อเท็จจริง... สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ไม่ใช่การค้นหาความจริง แต่มันคือการพยายามยัดเยียดจินตนาการราคาถูกลงไปในสำนวนคดี เพื่อเรียกยอดแชร์ในหน้าข่าวหน้าหนึ่งของคุณต่างหาก" น้ำเสียงของรวิศเฉียบคมดราวกับใบมีดที่ถูกลับจนขึ้นเงา ทุกถ้อยคำถูกร้อยเรียงด้วยเหตุผลที่ไร้ซึ่งความปราณี มันคือการตบหน้าทางความคิดที่ไร้การสัมผัสทางกาย แต่เจ็บปวดเสียยิ่งกว่ารอยฟกช้ำดำเขียว ลลินไม่ถอย เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความกร้านโลกจากการเผชิญหน้ากับความมืดมนของสังคมมานับครั้งไม่ถ้วน เธอก้าวผ่านเทープกั้นเขตอันตรายเข้ามาประชิดตัวรวิศในระยะที่ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเธอปะทะเข้ากับโสตประสาทของนิติกรหนุ่ม "ข้อเท็จจริงเหรอคะ รวิศ?" ลลินกระซิบเสียงต่ำ ดวงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เรียบเฉยนั้น "คุณเห็นแค่สิ่งที่กฎหมายอนุญาตให้คุณมองเห็นต่างหาก ผู้ชายคนนี้คือพยานปากเอกที่จะขึ้นเบิกความในคดีทุจริตโครงการก่อสร้างทางหลวงในอีกสามวันข้างหน้า บังเอิญจังเลยนะครับที่เขามาหัวฟาดพื้นตาย 'เอง' ในห้องแคบๆ นี้ ก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผยบนบัลลังก์ศาล... สมองระดับคุณ มองไม่เห็นความบังเอิญที่น่าสงสัยนี้เลยจริงๆ หรือว่าแกล้งตาบอดกันแน่?" บรรยากาศในห้องใต้ดินอับชื้นพลوเย็นเยียบลงถนัดตา รวิศนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยไร้ระลอกคลื่นไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น ก่อนที่มันจะกลับมาแข็งกร้าวและเย็นชาดังเดิม เขายกมือขึ้นดันกรอบแว่นเล็กน้อย ขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัวที่ถูกรุกล้ำ "อย่าเอาทฤษฎีสมคบคิดไร้สาระมาปปนกับงานสืบสวนสอบสวน กฎหมายตัดสินด้วยพยานหลักฐานที่พิสูจน์ได้ทางวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่ด้วยข้อสันนิษฐานเลื่อนลอยจากความระแวงของคุณ" "ถ้าอย่างนั้น..." ลลินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้รวิศรู้สึกเหมือนกำลังมองเห็นกับดักที่ถูกพรางตาไว้ด้วยกิ่งไม้แห้ง "ถ้าหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มันไร้ที่ติอย่างที่คุณว่า ทำไมมือขวาของผู้ตายถึงมีรอยเขม่าคาร์บอนจางๆ ที่ได้จากการเช็ดทำความสะอาดกระบอกปืนล่ะคะ... ทั้งที่ในห้องนี้ ไม่มีอาวุธปืนแม้แต่กระบอกเดียว" รวิศชะงัก สายตาคมกริบก้มมองไปยังมือขวาของศพที่ถูกถุงมือยางสีขาวคลุมไว้ครึ่งๆ กลางๆ ทันที หัวใจในอกกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่คาดคิด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางบันไดด้านนอก เสียงโลหะกระทบกันบ่งบอกถึงการมาถึงของใครบางคนที่ไม่ได้รับเชิญ และก่อนที่รวิศจะได้เอ่ยปากถามอะไร ประตูเหล็กบานผุกร่อนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของนายตำรวจนายหนึ่งที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... รถขนย้ายพยานอีกปากหนึ่ง ถูกลอบยิงถล่มกลางทางด่วนเมื่อกี้ี้!" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ