แหล่งข่าวที่หายไป

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินร้างย่านชานเมือง ไม่ได้น่ารังเกียจเท่ากับความเงียบงันที่ไร้ซึ่งลมหายใจ "เขามาไม่ถึง" เสียงของลลินลอดผ่านไรฟัน น้ำเสียงของนักข่าวสาวสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ แม้พยายามจะรักษาความเยือกเย็นมืออาชีพไว้แค่ไหนก็ตาม ปลายกระบอกไฟฉายในมือเธอสั่นไหว ส่องกระทบร่างไร้ชีวิตที่ถูกพับทบยัดไว้ในลังไม้กระดาษลูกฟูกขนาดใหญ่ ดวงตาของศพเบิกโพลงค้างอย่างไร้แวว ราวกับกำลังตั้งคำถามถึงความยุติธรรมที่มาไม่ทันเวลา รวิศก้าวเข้าไปใกล้ร่างนั้นอย่างเงียบเชียบ รองเท้าหนังขัดมันเหยียบย่ำลงบนพื้นคอนกรีตที่มีคราบน้ำขัง เขาสวมถุงมือยางสีขาวอย่างใจเย็น สายตาสมส่วนภายใต้กรอบแว่นโลหะไร้กรอบกวาดมองทุกรายละเอียดด้วยความแม่นยำดั่งเครื่องจักร ไม่มีเสียงอุทาน ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนก มีเพียงสมองที่กำลังคำนวณร่องรอยการฆาตกรรมอย่างเลือดเย็น "รอยฟกช้ำที่ลำคอเกิดจากลวดสลิง แรงกดทิศทางจากด้านหลัง... สภาพศพแข็งตัวเต็มที่แล้ว เสียชีวิตมาไม่ต่ำกว่าสิบสองชั่วโมง" รวิศเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทราวกับกำลังรายงานคดีความในห้องพิจารณาคดี ไม่ใช่การยืนมองศพของ 'พยานปากเอก' ที่พวกเขาเพิ่งนัดหมายจะเจอเมื่อคืนนี้ ลลินหันขวับมามองเขา ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและคับแค้นใจ เธอยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ พยายามระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "นี่คุณยังรักษาความเยือกเย็นแบบนี้ได้อีกหรือรวิศ! สรรพสิทธิ์คือคนเดียวที่จะแฉบัญชีลับของพวกมันทั้งหมด เขาคือตั๋วใบเดียวที่เราจะลากคอฆาตกรตัวจริงเข้าคุก แล้วตอนนี้... เขากลายเป็นศพไปแล้ว!" รวิศหยุดมือที่กำลังตรวจสอบรอยแผลบนข้อมือของศพ เขายืดตัวขึ้นช้าๆ หันมาเผชิญหน้ากับนักข่าวสาว แววตาของนิติกรหนุ่มราบเรียบแต่ลุ่มลึกจนยากจะคาดเดา "ความโกรธไม่ได้ช่วยให้ร่องรอยหลักฐานบนตัวศพพูดความจริงขึ้นมาได้หรอกนะครับคุณลลิน" รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบคมบาดลึก "ถ้าคุณมัวแต่เอาอารมณ์มานำทาง เราก็จะเดินตามเกมที่ฆาตกรมันวางไว้ตั้งแต่ก้าวแรก" "เกมบ้าอะไรอีกล่ะ!" ลลินก้าวเข้าประชิด ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบ ความร้อนรุ่มจากความอัดอั้นสะท้อนผ่านลมหายใจที่หอบกระชั้น "คุณก็เห็นว่าเอกสารในกระเป๋าเสื้อเขาสูญหายไปหมด พวกมันไม่ได้แค่ฆ่าปิดปาก แต่มันต้องการส่งสาร... สารที่บอกว่าใครก็ตามที่คิดจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ จุดจบจะมีสภาพไม่ต่างจากศพเน่าๆ ในลังไม้นี่" รวิศไม่ถอยหนีสายตาที่เต็มไปด้วยไฟแค้นนั้น เขากลับมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น มองเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งกร้าวของนักข่าวสาว เคมีที่ขัดแย้งระหว่างความไร้หัวใจของตรรกะ กับความเร่าร้อนของสัญชาตญาณ ปะทะกันในความมืดสลัวของห้องใต้ดินอย่างเงียบงัน "คุณพูดถูกครึ่งหนึ่งครับ" รวิศเอ่ยเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องใต้ดิน "พวกมันต้องการส่งสาร... แต่ไม่ใช่เพื่อขู่ให้เรากลัว" ลลินขมวดคิ้ว ปรับน้ำเสียงให้สงบลงโดยอัตโนมัติด้วยแรงดึงดูดจากตรรกะของเขา "หมายความว่ายังไง?" "ถ้าพวกมันต้องการทำลายหลักฐานทั้งหมดจริง ทำไมถึงทิ้งศพไว้ที่นี่ ที่ที่พวกมันรู้อยู่แล้วว่าเรามีนัดกับผู้ตาย? ทำไมไม่ทำลายศพให้สิ้นซากตั้งแต่แรก" รวิศตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทำให้สันหลังของลลินเยียบเย็นลงไปถึงขั้วหัวใจ ดวงตาสีเข้มของนิติกรหนุ่มหันกลับไปมองที่ร่างไร้ชีวิตอีกครั้ง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งค้นพบร่องรอยของเหยื่อ "พวกมันไม่ได้ทิ้งศพไว้เพื่อขู่... แต่มัน 'จงใจ' ทิ้งไว้เพื่อให้เราเจอ เพื่อเปิดฉากเกมไล่ล่ารอบใหม่ต่างหากครับ" บรรยากาศในห้องใต้ดินกดทับจนแทบหายใจไม่ออก ลลินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อตระหนักได้ว่าพวกเขากำลังก้าวเดินอยู่บนปากเหวแห่งความตายที่ถูกขุดรอไว้แล้ว ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมาทำลายความเงียบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงรองเท้าคอมbat ก็ดังขึ้นแว่วๆ จากบันไดทางขึ้นชั้นบน เป็นจังหวะก้าวที่มั่นคงและเชื่องช้า... เสียงฝีเท้าที่กำลังเดินตรงมายังห้องใต้ดินแห่งนี้ทีละก้าว ทีละก้าว รวิศดึงแขนลลินให้หลบเข้าไปหลังเสาปูนเปลือยอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วของเขาแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณสั่งห้ามส่งเสียง ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบวัตถุโลหะเย็นเฉียบออกจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างเงียบเชียบที่สุด แสงไฟฉายจากบันไดสาดส่องกวาดเข้ามาในความมืด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนผนังห้อง ใกล้เข้ามาทุกที... และหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลังไม้บรรจุศพพอดี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมมีดแห่งตรรกะนี้ไปด้วยกันนะครับ