จิ๊กซอว์ชิ้นแรก

แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดทังสเตนดวงเดียวสาดส่องลงบนโต๊ะทำงานไม้สักที่เต็มไปด้วยเอกสารกองโต กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและคราบกาแฟที่แห้งกรังผสมปนเปกันอยู่ในห้องใต้ดินของสำนักข่าว กลิ่นอายของความจริงมักไม่เคยหอมหวาน มันมักคาวคลุ้งด้วยกลิ่นอายของความลับที่เน่าเฟะเสมอ "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนเกินกว่าจะใช้มือเปล่าจับนะครับ ลลิน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับเสียงเครื่องจักรกลของรวิศดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง รวิศในชุดสูทสีเข้มที่ยังคงเนี๊ยบไร้รอยยับแม้จะเป็นเวลาตีสองแล้ว ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ลลินไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความเย้ยหยันและเหนื่อยล้า มือเรียวบางยังคงรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบสะท้อนกับแววตาแข็งกร้าวของเธอ "ถ้ากลัวร้อน ฉันแนะนำให้คุณกลับไปนอนห้องแอร์เย็นๆ ที่คอนโดหรูของคุณเถอะค่ะ... อ๊ะ ขอโทษที ลืมไปว่านิติกรเลือดเย็นอย่างคุณคงไม่รู้จักคำว่ากลัว มีแต่คำว่า 'คุ้มค่ากับการลงทุน' หรือเปล่า?" ลลินหันกลับมาสบตาเขา รอยยิ้มที่มุมปากของเธอคมกริบไม่แพ้มีดผ่าตัด รวิศก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ช้าทว่ามั่นคง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนซีเมนต์ดังสะท้อนก้อง เขาหยุดยืนห่างจากโต๊ะของเธอเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกลลิน "ความกลัวกับความโง่เขลามักมีเส้นแบ่งบางๆ กั้นอยู่เสมอ ลลิน" รวิศโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ แววตาคู่นั้นเยือกเย็นจนน่ากลัว "สิ่งที่คุณกำลังพยายามขุดคุ้ย ไม่ใช่แค่เรื่องฉ้อโกงธรรมดา แต่เป็นระบบท่อส่งเลือดที่หล่อเลี้ยงนักการเมืองระดับประเทศ ถ้าเส้นทางการเงินนี้ถูกเปิดโปง คนที่จะตายก่อนไม่ได้มีแค่พวกมัน... แต่คือคุณ" ลลินชะงักไปชั่ววินาที ลลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรดอยู่ใกล้ผิวแก้ม แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอย่อท้อ เธอกลับเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว "แล้วถ้าฉันตายล่ะ? คุณจะเสียใจไหม... หรือแค่เสียดายที่ไม่มีคนช่วยหาหลักฐานให้คุณใช้เป็นเครื่องมือต่อรองอำนาจ?" รวิศนิ่งเงียบไป ดวงตาคู่คมไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่เบนความสนใจไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์แทน นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่บรรทัดข้อมูลตัวเลขและรหัสธุรกรรมที่ซับซ้อน "คุณกำลังมองหาอะไรที่ปลายทางที่ผิด" รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดทางอารมณ์เป็นความเข้มข้นทางตรรกะ "คุณคิดว่าเส้นเงินมันวิ่งตรงจากบริษัทรับเหมาไปยังบัญชีส่วนตัวของรัฐมนตรีสรรพากรใช่ไหม?" ลลินขมวดคิ้ว "ก็หลักฐานมันฟ้องอยู่..." "นั่นคือสิ่งที่พวกมันอยากให้คุณเห็น" รวิศสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบขาด "นั่นมันเป็นแค่ทางด่วนสายหน้าสำหรับล่อเป้าหมายแบบคุณ บัญชีเหล่านั้นเป็นแค่เปลือกหอยที่ว่างเปล่า รัฐมนตรีระดับนั้นไม่เอาชื่อตัวเองไปเสี่ยงกับรอยเปื้อนง่ายๆ หรอก ถ้าคุณอยากเจอจิ๊กซอว์ตัวจริง คุณต้องมองหา 'เงา' ของมัน" รวิศเอื้อมมือไปแตะเมาส์ เลื่อนหน้าจอลงไปยังข้อมูลย่อยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ชั้นรหัสผ่านที่หนาแน่น ลลินขยับตัวหลบให้เขายืนซ้อนหลังโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย ปลายนิ้วเรียวของรวิศคลิกเมาส์อย่างคล่องแคล่ว ข้อมูลบัญชีนิติบุคคลซับซ้อนหลายทอดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาพาเธอเดินทางผ่านเขาวงกตแห่งตัวเลขและชื่อบริษัทเปลือกหอยในต่างประเทศ ก่อนจะหยุดอยู่ที่จุดบรรจบจุดหนึ่ง "นี่คือบริษัทจดทะเบียนในนามนิติบุคคลอิสระ ดูเผินๆ เหมือนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับกระทรวง แต่อםย่าลืมมองดูผู้ถือหุ้นรายย่อยเบื้องหลังสิครับ" รวิศกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและใกล้ชิดจนทำให้ลลินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของลลินเบิกกว้างขึ้นเมื่อรายชื่อผู้ถือหุ้นคนสุดท้ายปรากฏเด่นหราบนจอ ชื่อของมูลนิธิการกุศลแห่งหนึ่ง... มูลนิธิที่ภรรยาหลวงของรัฐมนตรีทรงอิทธิพลนั่งแท่นประธานกิตติมศักดิ์ และมีเส้นเงินไหลเวียนเข้าสู่โครงการอสังหาริมทรัพย์ลับในจังหวัดชายแดนทุกเดือนอย่างแม่นยำราวกับนาฬิกา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันคือความเงียบอันหนักอึ้งของการค้นพบความจริงที่สั่นสะเทือนรากฐานของอำนาจรัฐ ลลินหันขวับมามองรวิศ ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เขาจนปลายจมูกเกือบชนกัน ความตกใจยังคงฉายชัดในแววตา "นี่มัน..." เธอกลืนน้ำลายลงคอ "เส้นทางนี้มันเชื่อมโยงไปถึง... พลเอกประจักษ์โดยตรงเลยนี่นา" รวิศถอยหลังกลับมายืนตรง จัดปกเสื้อสูทของตนเองให้เรียบร้อย ใบหน้ายังคงไร้รอยยิ้ม แต่แววตาฉายประกายแห่งความสำเร็จที่ซ่อนเร้น "ใช่ครับ" รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลัง "นี่คือจิ๊กซอว์ชิ้นแรกที่สมบูรณ์แบบที่สุด และมันคมพอที่จะเชือดคอพวกมันได้ทั้งโคตร" ลลินมองหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งทึ่ง หวาดกลัว และหลงใหลในความเฉียบคมของชายผู้นี้ในเวลาเดียวกัน เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดนี้ **ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...** เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะจากภาระห้องใต้ดิน เสียงนั้นไม่ได้มาจากการมาเยือนที่เป็นมิตร แต่มันหนักแน่นและเยือกเย็นราวกับเสียงเคาะโลงศพ ลลินและรวิศสบตากันในทันที สัญชาตญาณดิบของคนทั้งคู่ส่งสัญญาณเตือนภัยพร้อมกัน รวิศหรี่ตาลงเล็กน้อย มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างเงียบเชือก ขณะที่ไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งส่องสอดผ่านรอยแตกของบานประตูกระจกฝ้าเข้ามา—และก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว ลิ้นชักโต๊ะทำงานตัวมุมห้องก็ส่งเสียง "คลิก" เบาๆ พร้อมกับหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกเครื่องที่ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมมีดแห่งตรรกะนี้ไปด้วยกันนะครับ