การพบกันครั้งแรกกับเจ้ากระต่ายจอมกวน

"บอกแล้วไงคะรินะ ว่าไอ้ก้อนกลมๆ สีส้มทองที่อยู่ตรงพุ่มไม้หางนกยูงนั่น มันไม่ใช่แครอทเน่าๆ ที่ระบบสุ่มแจกให้ผู้เล่นใหม่!" เสียงกระซิบกระซาบที่เจือไปด้วยความตื่นเต้นระคนขันของลีโอ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของ 'ทุ่งหญ้าแห่งเสียงกระซืบ' ป่าเริ่มต้นที่ขึ้นชื่อเรื่องความแปลกประหลาดของระบบนิเวศ ในโลกเสมือนจริงของ *Aethelgard Online* ที่ผู้คนต่างแห่แหนไปจับดาบและเวทมนตร์เพื่อล่าบอสระดับสูง แต่เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นและดวงตาเป็นประกายความฝันคู่นี้ กลับกำลังหมอบคลานอยู่กับพื้นดินชื้นแฉะราวกับพรานป่ากำลังสะกดรอยตามสัตว์หายาก รินะ หญิงสาวผมเปียสีน้ำตาลเข้มในชุดคลุมนักเวทฝึกหัดสีซีด ถอนหายใจออกมาเบาๆ มือเรียวบางผลักแว่นตาขอบทองที่เกือบจะหลุดจากสันจมูกขึ้นด้วยความระอา เธอก้มตัวลงต่ำตามเพื่อนสนิท พร้อมกับกระชับไม้เท้าไม้โอ๊กในมือแน่น พลางเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ลีโอคะ... ฉันเตือนคุณเป็นรอบที่สี่แล้วนะว่า ตำราคู่มือผู้เล่นเล่มหนาเท่าพจนานุกรมที่ฉันนั่งอ่านจนตาแฉะเมื่อคืน บอกไว้อย่างชัดเจนว่า มอนสเตอร์ระดับเริ่มต้นตัวแรกที่พวกเราควรเจอคือ 'สไลม์น้ำค้าง' สีฟ้าใส ไม่ใช่เจ้าสิ่งมีชีวิตขนฟูที่ส่งเสียงเคี้ยวกรุบๆ แบบนั้นนะคะ!" "ตำราก็คือตำราค่ะรินะ มันถูกเขียนโดยพวกบิ๊กแบงเกมดีไซน์ที่ไม่มีหัวใจรักสัตว์!" ลีโอหันมาทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนร่วมทาง ริมฝีปากหยักแย้มยิ้มทะเล้น "พวกเขามองทุกอย่างเป็นค่าประสบการณ์และไอเทมดรอป แต่สำหรับฉัน... นั่นคือสมาชิกใหม่ในฟาร์มในฝันต่างหากล่ะคะ!" พับผ่าสิ! ยังไม่ทันที่รินะจะได้อ้าปากเทศน์ต่อ เสียงเคี้ยวอาหารที่ดัง "กร้วมๆ" อย่างเอร็ดอร่อยก็หยุดชะงักลงทันที พุ่มไม้หางนกยูงที่สั่นไหวอยู่เบื้องหน้าค่อยๆ แหวกออก เผยให้เห็นดวงตากลมโตสีทับทิมคู่สวยที่จ้องเขม็งมายังผู้บุกรุกทั้งสอง ร่างกายของมันมีขนาดเท่ากับสุนัขพันธุ์เล็ก ขนสีขาวปุกปุยราวกับก้อนเมฆ แต่ที่สะดุดตาที่สุดคือใบหูยาวตั้งตรงสีส้มสดใสปลายหูมีประกายไฟสีฟ้าอ่อนลุกโชนติดอยู่จางๆ และในอุ้งเท้าหน้าของมันกำลังกอด 'แครอทวิเศษ' ที่มีออร่าสีทองเรืองรองแผ่ซ่านออกมาไม่ขาดสาย นั่นคือ 'กระต่ายหูเพลิง' (Pyear Rabbit) มอนสเตอร์สายพันธุ์กึ่งธาตุไฟระดับ 3 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเร็วระดับสายฟ้าแลบและความดื้อรั้นเป็นเลิศ! เจ้ากระต่ายน้อยไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อมนุษย์ตัวใหญ่สองคนแม้แต่น้อย มันเชิดจมูกขึ้นสูดกลิ่นฟุดฟิด ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ ก่อนที่มันจะอ้าปาก... แล้วพ่นเศษแครอทเคี้ยวละเอียดใส่หน้ารีโอเต็มรัก! "ย้ากกก! แฮกๆๆ เจ้ากระต่ายบ้านี่! หน้าฉันออกจะหล่อเหลาและเป็นมิตรกับสัตว์โลก ทำไมทำร้ายจิตกันแบบนี้ล่ะคะ!" ลีโอร้องลั่น รีบใช้มือปัดเศษแครอทออกจากแก้มด้วยความทุกลักทุเล เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากรินะที่พยายามกลั้นขำสุดชีวิต "ฮ Cฮะ ฮ่าๆๆ! สมน้ำหน้าค่ะนักจัดสวนมือหนึ่ง! ดูท่าทาง 'สมาชิกใหม่' ในฝันของคุณจะเกลียดขี้หน้าคุณตั้งแต่แรกพบเลยนะคะเนี่ย!" รินะเอ่ยแซว พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่เล็ดออกมาเพราะความขบขัน ทว่า บรรยากาศรอบตัวไม่ได้อนุญาตให้พวกเขาหยอกล้อกันนานนัก เมื่อเจ้ากระต่ายหูเพลิงส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ คล้ายแมวโกรธ ขนสีขาวพองฟูขึ้นจนตัวใหญ่เป็นสองเท่า เปลวไฟสีฟ้าที่หูทั้งสองข้างลุกโชนสว่างจ้าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อุณหภูมิรอบตัวบริเวณนั้นสูงขึ้นอย่างกะทันหัน พื้นหญ้าใต้ฝ่าเท้าเริ่มมีไอความร้อนระอุพวยพุ่งออกมา "ระวังค่ะลีโอ! มันกำลังจะใช้สกิล 'กระโดดเตะเพลิงกัลป์'!" รินะร้องเตือนด้วยน้ำเสียงตกใจ หน้าตาตื่นตระหนกจนไม้เท้าในมือสั่นระริก แต่แทนที่ลีโอจะชักอาวุธหรือกระโดดถอยหลังเพื่อตั้งรับตามสัญชาตญาณของเกมเมอร์ทั่วไป ชายหนุ่มกลับค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงช้าๆ เพื่อลดระดับความสูงของตัวเองให้เสมอกับเจ้าตัวแสบ เขาดึงแครอทเวทมนตร์คุณภาพต่ำที่ซื้อมาจากร้านค้าข้างทางออกมาชิ้นหนึ่ง วางมันลงบนฝ่ามือแบราบ แล้วส่งรอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจที่สุดไปให้ "เฮ้... เจ้าตัวเล็ก ไม่ต้องกลัวนะคะ ฉันไม่ได้มาทำร้ายหรอกนะ" น้ำเสียงของลีโอนุ่มนวลและทุ้มต่ำ ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมสุนัขจรจัดที่หวาดระแวง "แครอทในมือฉันอันนี้ อาจจะไม่อร่อยเท่าแท่งทองคำที่คุณกอดอยู่หรอก... แต่ถ้าคุณยอมแบ่งปันความโกรธนั้น แล้วมาเป็นเพื่อนกัน ฉันสัญญาว่าจะหาแครอทหวานๆ มาให้กินทุกวันเลยนะ" เจ้ากระต่ายหูเพลิงชะงัก หูยาวลู่ลงเล็กน้อย ดวงตาสีทับทิมมองสลับระหว่างแครอทธรรมดาบนมือของลีโอกับใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเขา มันขยับจมูกฟุดฟิดอีกครั้งราวกับกำลังประเมินความจริงใจ รินะกลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวระทึกด้วยความลุ้นระทึก เธอรู้ดีว่าในเกมนี้ มอนสเตอร์ระดับเริ่มต้นมักจะถูกตั้งค่าให้โจมตีผู้เล่นทันทีที่เข้าใกล้ การเจรจาพาทีแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยเว้นแต่จะมีสกิลสายผู้ฝึกสัตว์ระดับสูง ซึ่งลีโอในตอนนี้ยังไม่มี! ชั่วพริบตานั้นเอง เจ้ากระต่ายก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู มันพุ่งตรงเข้าใส่ฝ่ามือของลีโอ! "ลีโอ!" รินะหวีดร้องสุดเสียง หลับตาปี๋ด้วยความกลัวว่าเพื่อนสนิทจะโดนโจมตีจนเลือดอาบ ทว่า ไม่มีเสียงระเบิดของสกิลไฟ หรือเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด มีเพียง... *กรุบ... กรุบ...* เสียงเคี้ยวแครอทอย่างเอร็ดอร่อยดังขึ้นเบาๆ แทนที่เจ้ากระต่ายจะพุ่งมาทำร้าย มันกลับใช้ฟันหน้าแทะแครอทบนมือของลีโออย่างเพลิดเพลิน แถมยังเอาหัวนุ่มๆ มาถูไถกับฝ่ามือของชายหนุ่มอย่างออดอเซาะอีกด้วย ประกายไฟสีฟ้าที่หูมอดดับลง เหลือไว้เพียงความอบอุ่นนุ่มมือ ลีโอหัวเราะเบาๆ อย่างมีความสุข มือใหญ่อีกข้างเอื้อมไปเกาใต้คางให้มันอย่างเบามือ "เห็นไหมคะรินะ บอกแล้วว่าความรักและแครอทเอาชนะได้ทุกอย่าง" รินะลืมตาขึ้นช้าๆ มองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งจนพูดไม่ออก นี่มันปรากฏการณ์อะไรกัน มอนสเตอร์ตัวแรกในชีวิตของผู้เล่นใหม่ ยอมจำนนด้วยแครอทราคาถูกเนี่ยนะ? แต่ความสุขสันต์นั้นอยู่ได้ไม่นานนัก... เมื่อจู่ๆ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีกองทัพอะไรบางอย่างกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ท้องฟ้าเหนือทุ่งหญ้าที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความมืดมนและน่าขนลุกแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ เจ้ากระต่ายหูเพลิงที่กำลังเคี้ยวแครอทอย่างมีความสุขเมื่อครู่ หยุดชะงักกะทันหัน ขนทั่วร่างลุกชัน ดวงตาสีทับทิมเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มันกระโดดถอยหลังหลุดจากการเกาะกุมของลีโอ แล้วหันไปมองลึกเข้าไปในป่าทึบเบื้องหน้า พร้อมกับส่งเสียงร้องแหลมสูงเตือนภัย รินะหน้าถอดสี รีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นไอเทมเรดาร์ในมือถือสั่นรัวจนแทบระเบิด "ลีโอ... หนีเร็ว!" รินะตะโกนสุดเสียง น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบขาดห้วง "นั่นไม่ใช่ปดติ... ระบบแจ้งเตือนภัยระดับสีแดง... มี 'ผู้คุมกฎแห่งความมืด' ระดับบอสลับกำลังเคลื่อนพลมาทางนี้... และเป้าหมายของมันคือ..." รินะยังพูดไม่ทันจบประโยค หมอกควันสีดำสนิทก็พวยพุ่งขึ้นปกคลุมทางเดินเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ และเงาร่างขนาดมหึมาที่ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับดวงตาสสีแดงฉานที่จ้องเขม็งตรงมายัง... เจ้ากระต่ายหูเพลิงในอ้อมแผลของลีโอ! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอ็นดูเจ้าตัวเล็กฟูฟ่องไปพร้อมกับพวกเรานะคะ!)