ภารกิจแรกที่วุ่นวายกว่าที่คิด

“รินะคะ! ถ้าคุณยังยืนกอดอกทำหน้าเป็นทองไม่รู้ร้อนอยู่แบบนั้น เจ้าหูเพลิงตัวนั้นจะต้องคาบแครอทวิเศษแปลงร่างหนีข้ามเขตไปจริงๆ ด้วยนะคะ!” เสียงตะโกนพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นหญ้าดังสนั่นหวั่นไหว ลีโอในชุดผู้เล่นใหม่สายเกษตรกรกำลังวิ่งหน้าตั้ง สองมือคว้าตาข่ายดักมอนสเตอร์เนื้อเหนียวพิเศษที่ยืดออกจนแทบจะขาด ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬท่ามกลางบรรยากาศทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่ควรจะสงบสุข แต่ความจริงตรงหน้ากลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เบื้องหน้าของเขามีเจ้า ‘กระต่ายหูเพลิง’ ขนสีแดงเพลิงสว่างไสว ดวงตากลมโตสีทองสุกใสกำลังจ้องมองลีโอด้วยแววตาท้าทาย มันไม่ได้วิ่งหนีธรรมดา แต่ทุกครั้งที่ขาหลังดีดตัว มันกลับพ่นสะเก็ดไฟดวงน้อยๆ ออกมาเผาไหม้หญ้าแถบนั้นจนเกิดควันโขมง ส่งกลิ่นไหม้อ่อนๆ ลอยมาเตะจมูก “ก็บอกให้ใช้ ‘ผลไม้เคลือบน้ำผึ้งป่า’ ล่อไงคะลีโอ! คุณดันไปถือชามปลาซาร์ดีนแห้งย่างเกลือ มันเป็นกระต่ายกินพืชนะคะ ไม่ใช่แมวเหมียวติดเกาะ!” รินะส่งเสียงหวีดร้องมาจากพุ่มไม้ใกล้ๆ เธอพยายามปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่ตามเส้นผมสีน้ำตาลยาวสลวยอย่างลนลาน มือข้างหนึ่งถือตำราคู่มือสัตว์เลี้ยงเล่มหนาเตอะที่หน้ากระดาษกำลังปลิวไปตามแรงลมที่เกิดจากการกระพือหูของเจ้ามอนสเตอร์ตัวแสบ “ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าระบบมันจะตั้งโปรแกรมให้เจ้าพวกนี้รสนิยมวิปริตขนาดนี้! ทีแรกนึกว่ามันชอบของเค็มๆ ซะอีก!” ลีโอตวาดกลับด้วยความคับแค้นใจ ขณะพุ่งตัวสไลด์ไปกับพื้นเพื่อดักหน้าเจ้าหูเพลิงที่ทำท่าจะกระโดดข้ามรั้วหินเตี้ยๆ เข้าสู่เขตป่าต้องห้าม ตู้ม! ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เมื่อลีโอคว้าตาข่ายพลาดจนหน้าคะมำลงไปฝังกับดินโคลน ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าตาข่ายในมือไม่ได้จับตัวกระต่ายได้ แต่มันกลับไปเกี่ยวเข้ากับหางของ ‘หมูป่าติดปีก’ ที่นอนหลับอุตุอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างๆ แทน “อิบอายแล้วค่ะ…” รินะอุทานเสียงหลง หน้าซีดเผือกจนแทบไม่มีสีเลือด เสียงคำรามต่ำในลำคอของหมูป่าติดปีกดังสนั่นหวั่นไหว แรงสั่นสะเทือนทำเอาใบไม้ร่วงกราวลงมา ดวงตาเล็กๆ สีแดงก่ำของมันเปิดโพลงขึ้นทันที ปีกคู่เล็กๆ ที่กลางหลังกางออกพร้อมกับสะบัดฝุ่นดินกระจาย ลีโอยังคงนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น มือยังกำปลายตาข่ายไว้แน่น ขณะที่เจ้าหมูป่าหันขวับมามองผู้บุกรุกที่กล้าดีมาดึงหางอันทรงเกียรติของมัน “รินะคะ… ช่วยด้วยค่ะซิสเตอร์!” ลีโอส่งเสียงร้องโหยหวนเหมือนเด็กๆ พร้อมกับคลานสี่ขาหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต “อย่ามาเรียกฉันว่าซิสเตอร์ตอนนี้นะคะ! ลุกขึ้นแล้ววิ่งสิคะ! วิ่ง!” รินะกางคทาเวทมนตร์ในมือ ร่ายคาถา ‘ศรวารี’ ออกมาอย่างลนลานจนแสงสีฟ้าสว่างวาบพุ่งออกไปผิดทิศผิดทาง ไปโดนรังแตนยักษ์บนต้นไม้เข้าเต็มเป๊ะ หึ่งๆๆๆๆ! เสียงกระพือปีกนับร้อยคู่ดังประสานกันราวกับเสียงเครื่องยนต์ไอพ่น บรรยากาศที่เคยชวนฝันในทุ่งหญ้าตอนนี้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อมๆ ไปเสียแล้ว เจ้ากระต่ายหูเพลิงกระโดดโลดเต้นด้วยความชอบใจราวกับกำลังดูหนังตลกคอมเมดี้ มันส่งเสียงร้อง ‘จี๊ดๆ’ คล้ายกำลังหัวเราะเยาะความพินาศตรงหน้า ลีโอที่วิ่งนำหน้าโดยมีหมูป่าติดปีกวิ่งไล่ขวิด และมีฝูงแตนยักษ์บินตามหลังเป็นขบวนพาเหรด กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ ความฝันที่จะมีฟาร์มมอนสเตอร์แสนสงบและน่ารักในโลก VRMMO ทำไมมันถึงเริ่มต้นด้วยความชุลมุนวุ่นวายระดับหายนะภัยแห่งชาติแบบนี้ได้นะ “ถ้าฉันรอดไปได้ ฉันจะ… ฉันจะเปลี่ยนชื่อฟาร์มเป็นสวนสัตว์นรกแตกจริงๆ ด้วยค่ะ!” ลีโอตะโกนลั่นขณะกระโดดหลบพุ่มไม้หนามอย่างเฉียดฉิว รินะวิ่งตามมาติดๆ พร้อมกับหัวเราะทั้งน้ำตา “มีสติหน่อยค่ะลีโอ! ข้างหน้าคือหน้าผาเขตแดนระดับสิบแล้วนะคะ! หยุดเดี๋ยวนี้!” ฝีเท้าของลีโอชะงักกึกทันทีเมื่อเบื้องหน้าคือเหวลึกที่มีหมอกหนาทึบปกคลุม ด้านหลังคือหมูป่าติดปีกที่กำลังพ่นลมหายใจร้อนผ่าว และฝูงแตนยักษ์ที่บินเข้ามาประชิดตัวทุกที ไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว ลีโอหันกลับไปมองเจ้ากระต่ายหูเพลิงที่ตอนนี้เดินน่อง่องมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาอย่างใจเย็น มันเอียงคอมองลีโอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนที่ขนสีแดงเพลิงทั่วร่างจะเปล่งแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นผิดปกติ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลีโอ พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางหน้า [คำเตือน: กระต่ายหูเพลิงกำลังเข้าสู่สภาวะ ‘กลายร่างขั้นวิกฤต’ เนื่องด้วยความเครียดสะสมจากผู้เล่น] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: คุณได้ปลดล็อกบอสนาม ‘ราชาปีศาจขนฟู’ โดยไม่ได้ตั้งใจ] ลีโอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงมาจากขมับ ขณะที่รินะอ้าปากค้างจนคางแทบ หลุดจากข้อต่อเมื่อเงาสะท้อนจากหมอกหนาหลังหน้าผาเริ่มปรากฏร่างของบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมกำลังก้าวเท้าออกมา… ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและลุ้นระทึกไปกับความป่วนในทุ่งหญ้าครั้งนี้ด้วยนะคะ!