เพื่อนใหม่ผู้รอบรู้

“ถอยไปนะเจ้าพวกก้อนวุ้นจอมตระกละ! บอกแล้วไงว่ารองเท้าหนังของฉันไม่ได้มีไว้กินเป็นของหวานหลังมื้ออาหาร!” เสียงตะโกนใสๆ แต่เจือแววหงุดหงิดดังแหวกลมหนาวในทุ่งหญ้าโล่งกว้าง พร้อมกับร่างของเด็กสาวในชุดคลุมนักเวทสีครามที่กำลังวิ่งถอยหลังกรูด สองมือพยายามตวัดไม้เท้าในมือปัดป่ายก้อนสไลม์สีฟ้าใสราวสิบกว่าตัวที่กระดืบเข้ามารุมล้อมอย่างไม่ลดละ ลีโอที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากเนินดินเตี้ยๆ ถึงกับอ้าปากค้าง ภาพตรงหน้าช่างละม้ายคล้ายคลึงกับเหตุการณ์ที่เขาเพิ่งเจอมาเมื่อชั่วโมงก่อนเสียเหลือเกิน ต่างกันก็ตรงที่สาวน้อยคนนี้ไม่ได้มีเจ้าหมูสามชั้นพิทักษ์ความป่วนคอยช่วยเหยียบหัวพวกมันเหมือนเขา “เฮ้! ทางนั้นน่ะ ระวังข้างหลัง!” ลีโอส่งเสียงเตือน พร้อมกับควักผลไม้ป่าสีแดงสดออกจากกระเป๋าคาดเอวแล้วโยนออกไปสุดแรง “ของอร่อยกว่ารองเท้ามาแล้วจ้า มากินนี่แทนเถอะพวกนาย!” ก้อนสไลม์เนื้อนุ่มนิ่มที่กำลังตั้งแถวเตรียมพุ่งชนเป้าหมาย ชะงักกึกทันทีเมื่อกลิ่นหอมหวานของผลไม้ลอยเข้าจมูก พวกมันพากันเปลี่ยนทิศทางอย่างพร้อมเพรียง กระโดดดึ๋งๆ ไปรุมทึ้งเจ้าผลไม้สีแดงบนพื้นแทนที่จะเป็นร่างของนักเวทสาว รินะหอบหายใจจนตัวโยก ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับ ก่อนจะหันมามองผู้ช่วยชีวิตจำเป็นด้วยสายตาทั้งระแวงและโล่งอกในเวลาเดียวกัน “เกือบไปแล้ว... ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ ป่านนี้รองเท้าเวทมนตร์ราคาแพงของฉันคงย่อยสลายกลายเป็นอาหารว่างของพวกสไลม์ไร้รสนิยมไปแล้วแน่ๆ” รินะถอนหายใจยาวเหยียด ทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้นหญ้าอย่างหมดมาดจอมเวทผู้สง่างาม “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันชื่อลีโอ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ลีโอส่งยิ้มกว้างเป็นมิตร พลางกวาดสายตามองสำรวจเครื่องแต่งกายของอีกฝ่าย “ดูจากชุดคลุมกับคถาที่คุณถือแล้ว... เป็นนักเวทสายสนับสนุนหรอคะเนี่ย?” รินะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีนิลกวาดมองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะสะดุดตากับรอยเปื้อนดินโคลนบนเสื้อและท่าทางกระตือรือร้นราวกับเด็กๆ “ใช่ค่ะ ฉันรินะ... นักเวทฝึกหัดสายซัพพอร์ต ว่าแต่คุณเถอะ แต่งตัวเหมือนเด็กส่งของมากกว่าผู้เล่นสายต่อสู้ แถมยังมีกลิ่นอายแปลกๆ เหมือนเพิ่งคลุกฝุ่นมาด้วย” “ฮ่าๆๆ ก็ฉันเพิ่งรอดตายจากฝูงสไลม์รุ่นพี่ของพวกนี้มาหมาดๆ เหมือนกันนี่นา” ลีโอหัวเราะร่วน นั่งยองๆ ลงข้างๆ พลางมองดูเจ้าก้อนสไลม์ที่กำลังกินผลไม้กันอย่างเอร็ดอร่อย “ว่าแต่คุณรินะมาทำอะไรคนเดียวกลางทุ่งหญ้าเลเวลต้นๆ แบบนี้ล่ะคะ? แถวนี้ไม่มีเควสต์อะไรน่าสนใจสักเท่าไหร่หรอกนะ นอกจากพวกสไลม์จอมจุ้นพวกนี้” รินะถอนหายใจออกมาเบาๆ สีหน้าเปลี่ยนเป็นความกังวล เธอหยิบแผนที่หนังเก่าคร่ำครึออกมาจากกระเป๋าคาดเอว กางออกบนตักแล้วใช้นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดหมึกสีแดงที่ถูกวงไว้ “ฉันไม่ได้มาหาเควสต์หรอกค่ะ ฉันกำลังตามหา ‘สมุนไพรรากจันทน์’ เพื่อเอาไปส่งเควสต์ปลดล็อกสกิลลับให้กับห้องสมุดกิลด์ แต่ปัญหาคือ... แผนที่บ้าบ้านี่มันเขียนบอกทางกำกวมเสียเหลือเกิน เดินวนมาสามรอบแล้วยังเจอแต่ดงสไลม์เนี่ยแหละค่ะ” ลีโอยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระดาษแผ่นนั้น ดวงตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นลายเส้นและข้อมูลยิบย่อย “อ๋อ! แผนที่แบบนี้ฉันเคยเห็นในตำราโบราณที่บ้านนะ จุดที่คุณรินะยืนอยู่ตอนนี้ ถ้าหันหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือแล้วเดินลัดเลาะผ่านซากตอไม้เก่าๆ ไป จะเจอโพรงใต้ดินที่มีความชื้นสูง เหมาะกับการเจริญเติบโตของรากจันทน์พอดีเลยล่ะค่ะ” รินะเงยหน้าขึ้นมองลีโอด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย “คุณรู้ได้ยังไงคะ? แผนที่นี้นับว่าเป็นไอเทมหายากระดับแรร์เลยนะ ข้อมูลพวกนี้น่าจะเป็นความลับสุดยอดของพวกนักสำรวจสิ” “ก็... ฉันชอบศึกษาเรื่องพวกนี้เป็นชีวิตจิตใจน่ะค่ะ” ลีโอตอบยิ้มๆ พร้อมกับเกาแก้มแก้เขิน “ในโลกจริงฉัน... えっと... หมายถึง ฉันมีความฝันอยากจะเปิดฟาร์มเลี้ยงสัตว์และศึกษาพืชพรรณธรรมชาติมานานแล้ว พอเข้ามาในเกม VRMMO นี้ สิ่งแรกที่ทำก็เลยเป็นการอ่านคู่มือระบบนิเวศน์จนจบทุกเล่มน่ะค่ะ” รินะจ้องมองแววเป็นประกายจริงใจของเด็กหนุ่มตรงหน้า มุมปากสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเปลี่ยนใบหน้าที่บึ้งตึงเมื่อครู่ให้ดูอ่อนโยนและมีเสน่ห์ขึ้นอย่างประหลาด เธอม้วนแผนที่เก็บเข้าที่เดิมอย่างคล่องแคล่ว แล้วลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามกระโปรง “ถ้าอย่างนั้น... ผู้เชี่ยวชาญเรื่องระบบนิเวศน์จำเป็นอย่างคุณ สนใจจะมาร่วมทางกับฉันชั่วคราวไหมคะ?” รินะยื่นมือเรียวบางออกมาตรงหน้า พร้อมกับเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย “คุณช่วยฉันหาพืชสมุนไพร แลกกับการที่ฉันจะช่วยคุณสกรีนข้อมูลไอเทมและมอนสเตอร์แปลกๆ ที่คุณอาจจะเจอในอนาคต ฟังดูเป็นการแลกเปลี่ยนที่แฟร์ดีใช่ไหมล่ะคะ?” ลีโอมองรอยยิมนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปจับกับมือของรินะอย่างกระตือรือร้น “ตกลงค่ะ! ถือเป็นการร่วมมือกันระหว่างนักสำรวจฟาร์มกับนักเวทสาวผู้รอบรู้ก็แล้วกันนะ!” ทั้งสองคนออกเดินทางร่วมกันตามเส้นทางที่ลีโอวิเคราะห์ไว้ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากทุ่งหญ้าโล่งกว้างเป็นผืนป่าโปร่งที่มีแสงแดดส่องรำไร เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ใบหญ้าส่งเสียงซ่าๆ ราวกับกำลังขับกล่อมการเดินทางของพวกเขา รินะทำหน้าที่เป็นผู้ตรวจเช็กสภาพอากาศและตรวจจับสัญญาณอันตรายรอบตัวด้วยเวทมนตร์เรดาร์ขั้นต้น ขณะที่ลีโอคอยสังเกตความผิดปกติของพื้นดินและพืชพรรณสองข้างทาง “นี่คุณลีโอ... คุณแน่ใจนะว่าเรามาถูกทาง?” รินะเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบ หลังจากที่พวกเขาเดินลัดเลาะเข้ามาลึกเรื่อยๆ จนบรรยากาศเริ่มวังเวงขึ้นทุกที “ฉันรู้สึกเหมือนมีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองเรามาจากพุ่มไม้ข้างทางยังไงก็ไม่รู้” ลีโอชะงักฝีเท้าลง สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขารีบถอยหลัง แต่ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้เอปากเตือนภัย ร่างของเงาดำขนาดมหึมาก็กระโจนทะยานออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า แรงกระแทกของมันทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ ดวงตาสีแดงฉานคู่โตจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคน พร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ ไม่ใช่สไลม์... และไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา ตรงหน้าของพวกเขาคือ ‘หมาป่าพงไพรหุ้มเกราะ’ มอนสเตอร์ระดับกลางที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและล่าเป็นฝูง ซึ่งตามข้อมูลแล้ว มันควรจะอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในเขตแดนชั้นในสุดของเกม ไม่ใช่บริเวณทุ่งหญ้าเริ่มต้นแบบนี้! รินะหน้าถอดสี ไม้เท้าในมือสั่นเทาเล็กน้อย “มะ... มอนสเตอร์ระดับนี้ ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะคะ? แถมมันไม่ได้มาตัวเดียวด้วย...” เสียงหอนรับช่วงต่อกันดังระงมมาจากความมืดมิดรอบทิศทาง ปิดตายทุกเส้นทางหนีของพวกเขาจนหมดสิ้น และในเสี้ยววินาทีที่เงาดำนับสิบพุ่งเข้าประชิดตัว ลีโอก็เหลือบไปเห็นรอยสัญลักษณ์ประหลาดที่สลักอยู่บนหน้าผากของหัวหน้าฝูงหมาป่า... มันเป็นสัญลักษณ์รูปตาชั่งเอียง ที่เขาจำได้แม่นว่าเคยเห็นในหน้าจอประกาศระบบเตือนภัยของเซิร์ฟเวอร์เบต้าเทส ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและลุ้นระทึกไปกับความป่วนในทุ่งหญ้าครั้งนี้ด้วยนะคะ!