สร้างฟาร์มในฝันแห่งแรก

"ถ้าเธอยังเอาค้อนทุบรั้วผิดด้านแบบนั้นอีกที ฉันจะเอาสาหร่ายเวทมนตร์ยัดใส่ปากนายจริงๆ ด้วยนะ, ลีโอ!" เสียงใสที่เจือความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางเสียงโลหะกระทบไม้สนกลิ่นหอมอโรมา รินะถอนหายใจยาวจนกลุ่มผมสีบลอนด์ประกายเงินปลิวไสว เธอใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผากจนเปื้อนคราบฝุ่นดิจิทัลเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีฟ้าครามจ้องมองเด็กหนุ่มผู้สวมชุดหนังช่างฝีมือที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กถือค้อนค้างเติ่ง "โธ่ รินะ ก็เจ้าสไลม์สีฟ้าตัวนั้นมันมาทำตาปริบๆ ใส่ฉันนี่นา มันฟ้องว่ารั้วไม้สนตรงนี้ดูเอียงไปข้างนึงนะ!" ลีโอแก้ตัวเสียงอ่อย พลางชี้ไปยังเจ้าก้อนเมือกสีฟ้าสดใสที่กำลังเด้งดึ๋งๆ ส่งเสียง 'ปุ๊กๆ' อย่างรื่นรมย์อยู่บนตอไม้ใกล้ๆ นี่คือเขตแดนรกร้างนอกกำแพงทิศเหนือของเมืองเริ่มต้น พื้นที่สีเขียวขจีที่ผู้เล่นส่วนใหญ่มักมองข้ามเพราะไม่มีมอนสเตอร์ระดับสูงและไม่มีดรอปไอเทมราคาแพง แต่สำหรับลีโอและรินะแล้ว ที่นี่คือผืนผ้าใบชิ้นแรกที่พวกเขากำลังจะละเลงความฝันลงไป หลังจากผ่านศึกทุ่งหญ้าอันโกลาหลในตอนที่ผ่านมา ทั้งสองคนใช้เวลาตลอดทั้งคืนในการรวบรวมทรัพยากร ทั้งไม้สนหอม แผ่นศิลาเวทมนตร์ และตะปูเหล็กกล้าที่ได้จากการเควสต์เสริม การสร้าง "เขตฟาร์มมอนสเตอร์" แห่งแรกในโลก VRMMO จึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นรูปเป็นร่างในวันนี้ ลีโอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาวางค้อนลงบนพื้นหญ้าอย่างเบามือ แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งยองๆ ข้างเจ้าสไลม์ตัวน้อย สัมผัสเย็นเฉียบของมันทำให้เขานึกถึงความล้มเหลวในโลกความเป็นจริง สมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อจริงสั่นเตือนค่าใช้จ่ายเรื่องค่าเช่าพื้นที่ในโลกจริงที่สูงลิบลิ่ว—ความจริงอันโหดร้ายที่ผลักดันให้เขาต้องหนีมาซุกตัวอยู่ในโลกเสมือนใบนี้ โลกที่เขาสามารถสร้างบ้าน สร้างฟาร์ม และดูแลเจ้าพวกสัตว์ประหลาดตัวจิ๋วได้โดยไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาไล่ที่ "เป็นอะไรไป หน้าตาเหมือนคนอกหักจากโลกจริงอีกแล้วนะ" รินะเดินเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้ต่อว่าต่อขานเหมือนเมื่อครู่ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวบางยื่นขวดน้ำยาฟื้นฟูพลังงานมาให้เขา "เปล่าหรอก..." ลีโอรับขวดน้ำมาถือไว้แต่ยังไม่เปิดดื่ม สายตาทอดมองรั้วไม้ที่ล้อมรอบอาณาเขตประมาณสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว้างพอสมควร ภายในรั้วนั้นมีแปลงหญ้าอ่อนๆ และคอกไม้เล็กๆ ที่สร้างขึ้นอย่างลวกๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ "ฉันแค่นึกขึ้นได้ว่า... ถ้าฟาร์มนี้สำเร็จจริงๆ มันคงดีไม่น้อยเลยเนอะ" "มันสำเร็จอยู่แล้วน่า นายก็เห็นระบบแจ้งเตือนเมื่อกี้นี่" รินะพยักเพยิดไปทางหน้าต่างโฮโลแกรมสีทองที่ลอยอยู่กลางอากาศ [ระบบแจ้งเตือน: เขตฟาร์มมอนสเตอร์ชั่วคราว "ลีโอรินะแฟมิลี่" สร้างเสร็จสมบูรณ์ 100%] [ปลดล็อกฟังก์ชัน: เลี้ยงดู, ผสมพันธุ์เบื้องต้น, และระบบผลิตไอเทมจากมอนสเตอร์] [คำเตือน: เนื่องจากตั้งอยู่นอกเขตปลอดภัย ระดับความดึงดูดมอนสเตอร์ป่าจะเพิ่มขึ้น 20%] รินะกอดอก มองดูผลงานตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจไม่แพ้กัน แม้เธอจะเป็นสายเวทมนตร์โจมตีและซัพพอร์ต แต่การได้มานั่งขัดไม้ ตอกตะปู และออกแบบโครงสร้างฟาร์มร่วมกับเพื่อนร่วมทีมคนนี้ มันทำให้เธอรู้สึกว่าระบบเกม VRMMO นี้มีชีวิตชีวามากกว่าแค่การเก็บเลเวลฆ่าเวลา "นายดูนี่สิ..." รินะจิ้มปลายนิ้วลงบนหน้าต่างระบบ "เจ้าสไลม์ฟ้ากับกระต่ายน้อยหูยาวที่นายช่วยไว้เมื่อวาน ย้ายเข้ามาอยู่ในคอกแล้วนะ ค่าความสุขของพวกมันพุ่งขึ้นถึง 85% เลยล่ะ" ลีโอรีบดีดตัวลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น เขาวิ่งแจ้นไปที่คอกไม้ขนาดย่อม ด้านในมีเจ้าสไลม์สีฟ้ากำลังนอนกลิ้งไปมาบนกองฟางนุ่มๆ ข้างๆ กันคือเจ้ากระต่ายน้อยขนปุยที่กำลังเคี้ยวหญ้าหวานตุบๆ ทันทีที่เห็นลีโอ พวกมันก็ส่งเสียงร้องประสานกันราวกับจะต้อนรับเจ้าของบ้าน "เยี่ยมเลย! งั้นฉันขอตั้งชื่อให้เจ้ากระต่ายนี่ว่า 'เจ้าฟู' ส่วนสไลม์ตัวนี้ชื่อ 'ดึ๋งดั๋ง' ก็แล้วกัน!" ลีโอหัวเราะร่าเริง บรรยากาศความหม่นหมองเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา "ตั้งชื่อได้สิ้นคิดเป็นบ้าเลย..." รินะส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เธอมองลีโอที่กำลังหยิบแครอทเวทมนตร์ขึ้นมาป้อนให้กระต่ายด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างไม่รู้ตัว ทว่า ความเงียบสงบยามบ่ายของเขตฟาร์มใหม่เอี่ยมกลับไม่ได้อยู่กับพวกเขานานนัก ลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกผ่านยอดไม้รอบนอกอย่างกะทันหัน กลิ่นอายความชื้นและกลิ่นคาวดินลอยมาแตะจมูก รินะชะงักฝีเท้า เธอยกไม้เท้าคริสตัลขึ้นมาถือไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตหันขวับไปมองยังแนวป่าทึบเบื้องหน้าซึ่งควรจะเป็นเขตปลอดภัยระดับต่ำ "ลีโอ... หยุดเล่นก่อน บรรยากาศรอบตัวมันแปลกๆ..." รินะกระซิบเสียงเครียด ลีโอยืดตัวขึ้น หันกลับมามองเพื่อนร่วมทาง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยความตื่นตัว ฝูงนกป่าบนต้นไม้สูงพากันบินหนีเตลิดเปิดเปิง ราวกับกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว ทันใดนั้นเอง หญ้าสูงที่อยู่ห่างจากรั้วฟาร์มไปไม่ถึงสิบเมตรก็เริ่มลู่ราบเป็นทางยาว เสียงคำรามต่ำทุบสะเทือนแผ่นดินดัง 'ครืน... คลืน...' จนเจ้ากระต่ายน้อยในคอกส่งเสียงร้องหวادกลัวและมุดหัวหลบใต้กองฟาง หมอกสีม่วงเข้มจางๆ เริ่มไหลทะลักออกจากแนวป่าเข้าปกคลุมรอบรั้วไม้สนที่เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อครู่ ระบบแจ้งเตือนตรงหน้าของทั้งคู่กะพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉาน [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบมอนสเตอร์ระดับบอสพื้นที่ "ราชันหมาป่าเงาคลั่ง" (ระดับ 15) ปรากฏตัวในรัศมีใกล้เคียง!] [เงื่อนไขพิเศษ: กลิ่นอายของฟาร์มใหม่ดึงดูดบอสเข้ามาทำลายล้าง!] รินะหน้าถอดสี มือที่ถือไม้เท้าสั่นเทาเล็กน้อย "ระดับ 15?! บ้าจริง นี่มันเขตมือใหม่นะ ทำไมบอสระดับนี้ถึงหลุดมาแถวนี้ได้!" ลีโอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขากำหมัดแน่น มองผ่านซี่รั้วไม้ไปยังเงาดำมหึมาคู่หนึ่งที่กำลังก้าวออกมาจากม่านหมอกสีม่วง ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่พวกเขาราวกับเหยื่ออันโอชะ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... บนหน้าผากของราชันหมาป่าตัวนั้น มีตราสัญลักษณ์ประหลาดรูปกุญแจสีดำสนิทสลักอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะพบได้ในมอนสเตอร์ทั่วไปตามท้องเรื่อง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและลุ้นระทึกไปกับความป่วนในทุ่งหญ้าครั้งนี้ด้วยนะคะ!