อาหารมื้อแรกของผองเพื่อนตัวน้อย

"ถ้าแกยังทำหน้าบึ้งใส่ฉันแบบนี้อีกทีเดียว ฉันจะเอาหญ้าหวานป่าไปหมักทำเป็นปุ๋ยอินทรีย์รดแปลงแครอทจริงๆ ด้วยนะ เจ้ากระต่ายหัวร้อน!" ลีโอกลั้วหัวเราะในลำคอ ขณะทรุดกายลงนั่งยองๆ บนพื้นหญ้าชื้นไอฝน ดวงตาสีอำพันของเด็กหนุ่มมองตรงไปยังเจ้ากระต่ายหูเพลิงตัวจิ๋ว ที่เวลานี้กำลังขดตัวเป็นก้อนกลมสีแดงเพลิงอยู่ใต้พุ่มไม้หนาม ขนฟูฟ่องฟูฟ่าพองขนด้วยความระแวดระวัง ดวงตากลมโตสีทองสุกใสจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างไม่ไว้ใจ พร้อมกับเสียงขู่ฟ่อเบาๆ ในลำคอคล้ายแมวเวลาเจอผู้บุกรุก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและลุ้นระทึกไปกับความป่วนในทุ่งหญ้าครั้งนี้ด้วยนะคะ! การเดินทางของลีโอกับเจ้าพวกมอนสเตอร์จอมแสบเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองค่ะ รินะที่ยืนกอดอกพิงลำต้นของต้นไม้ใหญ่ ถอนหายใจออกมาเบาๆ พรางใช้ปลายนิ้วเคาะคางตัวเองอย่างใช้ความคิด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสป้องปัดฝุ่นละอองออกจากชุดคลุมนักเวทสีฟ้าคราม ก่อนจะเอ่ยแซะเบาๆ ด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เดินตามหลังมาตลอดทาง "เลิกจ้องมันเหมือนจะจับทำกระต่ายตุ๋นยาจีนได้แล้วค่ะ ลีโอ... ดูสารรูปตัวเองตอนนี้สิคะ มอมแมมยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำเสียอีก ไหนล่ะ สูตรอาหารลับเฉพาะที่คุยนักคุยหนาว่าจะทำให้เจ้านี่สยบแทบเท้า... เอ่อ แทบอุ้งเท้า?" "โธ่ รินะคะ คนเรามันต้องมีศิลปะในการซื้อใจสัตว์เลี้ยงสิคะคุณนักเวท!" ลีโอหันมาทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนสาวคู่หู ก่อนจะหันกลับไปสนใจเจ้ากระต่ายหูเพลิงตรงหน้าต่อ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสมาธิ ในโลก VRMMO แห่งนี้ การจะทำให้มอนสเตอร์ป่าที่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงระบบ (Tamed Monster) ยอมรับและติดตามผู้เล่น ไม่ใช่เรื่องที่จะใช้กำลังบังคับได้ การจะพิชิตใจพวกมันได้ ต้องอาศัยทั้งความจริงใจ และที่สำคัญที่สุด... 'กระเพาะอาหาร' คือประตูสู่หัวใจของทุกสิ่ง ไม่เว้นแม้แต่มอนสเตอร์สายพันธุ์ดุร้ายอย่างเจ้ากระต่ายหูเพลิงตัวนี้ ลีโอค่อยๆ ควานมือเข้าไปในกระเป๋าหนังคาดเอว หยิบชามไม้ขนาดกะทัดรัดที่เขาเหลาขึ้นมาเองกับมือออกมาวางไว้บนพื้นหญ้า กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรป่าผสมผสานกับความหวานละมุนของน้ำผึ้งดอกไม้ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทันทีที่ฝาชามถูกเปิดออก ไอน้ำสีขาวนวลพวยพุ่งขึ้นสู่เบื้องบน เผยให้เห็นเมล็ดธัญพืชคั่วสีทองอร่ามคลุกเคล้าเข้ากับรากไม้หอมที่ผ่านการเคี่ยวจนงวด และทีเด็ดสำคัญคือ 'ยอดหญ้าอัคคี' ที่ถูกสับละเอียดจนเข้ากัน เนื้อสัมผัสมีความชุ่มฉ่ำและสีสันที่เย้ายวนใจสำหรับมอนสเตอร์ธาตุไฟ เจ้ากระต่ายหูเพลิงจมูกกระดิกทันทีที่กลิ่นหอมลอยแตะจมูก ขนสีเพลิงที่เคยพองฟูเริ่มลู่ลงเล็กน้อย ดวงตาสีทองมองสลับระหว่างใบหน้าเปื้อนยิ้มของลีโอ กับชามไม้ตรงหน้าที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนชวนน้ำลายสอ "ลองชิมดูสิคะ ฉันตั้งใจเคี่ยวด้วยไฟอ่อนตั้งสามรอบเชียวนะคะ สูตรนี้รับรองว่าบำรุงพลังธาตุไฟในตัวแกได้ดีเยี่ยม แถมยังไม่มีสารเคมีเจือปน เป็นออร์แกนิกแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์จากฟาร์มในจินตนาการของฉันเองเลยล่ะ" ลีโอกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พรางขยับถอยหลังออกไปสองก้าวเพื่อให้พื้นที่ส่วนตัวแก่เจ้าตัวเล็ก ความเงียบงันโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาทั้งสาม ชั่วขณะหนึ่งมีเพียงเสียงสายลมที่พัดผ่านยอดหญ้า และเสียงแมลงป่าตัวเล็กๆ บินวนเวียน รินะกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางกำชายเสื้อคลุมของตัวเองแน่นด้วยความลุ้นระทึกยิ่งกว่าตอนสู้กับบอสประจำดันเจี้ยนเสียอีก กึก... กึก... เสียงอุ้งเท้าเล็กๆ ย่างก้าวเหยียบลงบนพื้นหญ้าแห้ง เจ้ากระต่ายหูเพลิงค่อยๆ คลานออกมาจากพุ่มไม้หนามอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมโตยังคงระแวดระวังภัยรอบตัว แต่วินาทีที่จมูกสีชมพูจิ้มลงไปใกล้ชิดกับขอบชามไม้ ความลังเลทั้งหมดก็มลายหายไปสิ้น งั่ม! มันอ้าปากงับชิ้นธัญพืชสีทองเข้าไปคำโต ดวงตาสีทองเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ หางสั้นจุ๊ดจู๋สะบัดดิ๊กด้วยความพึงพอใจ รสชาติหวานมันกลมกล่อมที่ระเบิดขึ้นในโพรงปาก ทำให้ความดุร้ายและทิฐิทั้งหมดถูกลืมเลือนไปชั่วขณะ มันก้มหน้าก้มตาเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย จนหูยาวๆ ทั้งสองข้างกระดิกขึ้นลงตามจังหวะการเคี้ยว รินะหลุดอุทานออกมาเบาๆ "อะ... สำเร็จจริงๆ ด้วยแฮะ นึกว่ามันจะฝังเข็นใส่หน้านายเสียอีกนะเนี่ย ลีโอ" "เห็นไหมล่ะคะคุณเพื่อนรัก ความจริงใจและอาหารอร่อยๆ เอาชนะได้ทุกสิ่ง!" ลีโอฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี รู้สึกฟูฟ่องในหัวใจราวกับได้เห็นความฝันในวัยเด็กกลายเป็นจริง ครึ่งหนึ่งของความสำเร็จนี้คือการที่เขากล้าทดลองผสมวัตถุดิบแปลกๆ ตามสัญชาตญาณคนรักสัตว์ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความน่ารักน่าเอ็นดูนั้นเอง... กรอบแกรบ! เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากพุ่มไม้ทึบเบื้องหลังรินะอย่างกะทันหัน พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนระลอกใหญ่ที่ทำให้พื้นดินใต้วิหารร้างสั่นไหวเล็กน้อย เจ้ากระต่ายหูเพลิงสะดุ้งสุดตัว มันพ่นประกายไฟสีแดงออกมาจากจมูกหนึ่งฟุด ก่อนจะกระโดดโหยงถอยหลังไปซ่อนอยู่หลังขาของลีโอทันที รินะชักไม้อยลูมิเนตคู่ใจขึ้นมาตั้งการ์ดอัตโนมัติ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที "ลีโอ... นั่นไม่ใช่เสียงมอนสเตอร์กระจอกๆ แถวนี้แน่..." ดวงตาสีอำพันของลีโอหรี่แคบลงเมื่อเงาดำขนาดมหึมาทาบทับลงมาบนร่างของพวกเขา เงาร่างนั้นไม่ได้มาจากสัตว์ป่าธรรมดา แต่เป็นไอหมอกสีดำทมิฬที่แผ่พุ่งออกมาจากซากปรักหักพังเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ และเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกังวานราวกับมาจากขุมนรก... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ!