ข่าวลือเกี่ยวกับมอนสเตอร์ลึกลับ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอลวนของความตายคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ ไอหมอกสีดำทมิฬที่แผ่พุ่งออกมาจากซากปรักหักพังเบื้องหน้าไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา แต่ความหนาแน่นของมันกำลังกัดเซาะแถบค่าพลังชีวิตของหญ้าเรืองแสงรอบตัวจนเปลี่ยนเป็นสีเทาและสลายกลายเป็นละอองข้อมูลในพริบตา "ลีโอ... ข, ข้อมูลระบบแจ้งเตือนว่าอุณหภูมิรอบตัวเราลดลงแปดองศาในสามวินาทีค่ะ!" รินะก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ปลายเท้าของเธอสะดุดเข้ากับรากไม้โบราณจนเกือบจะเสียหลัก หากแต่เรียวแขนของเด็กหนุ่มผู้เป็นเพื่อนร่วมทางจะเอื้อมไปคว้าข้อศอกเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที ดวงตาคู่สวยของนักเวทสาวเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม สะท้อนกับแสงเรืองรองสีอำพันจากดวงตาของลีโอที่กำลังหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด "อย่าเพิ่งขยับค่ะรินะ... ซากปรักหักพังตรงนั้นไม่ได้ไร้การควบคุม มันกำลัง 'หายใจ' อยู่" ลีโอเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา มือข้างหนึ่งลูบแผงคอสีทองนุ่มฟูของลีโอจิ๋ว—เจ้าสิงโตน้อยภูเขาที่ในยามนี้ขนพองสยองเกล้าจนตัวพองกลมเป็นก้อนกลมๆ มันส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เจ้าตัวเล็กที่ปกติมักจะซุกซนและออดอเซาะ กลับซุกหน้าเข้ากับซอกคอของเจ้านายราวกับต้องการหาที่หลบภัยจากบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามอนสเตอร์ระดับบอสทั่วไป เสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องกังวานราวกับมาจากขุมนรกยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงคำรามกึกก้องที่ใช้ขู่ขวัญศัตรูตามตำราทั่วไป แต่เป็นเสียงหัวเราะคิกคักแหลมสูงปนเสียงกระซิบกระซาบของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ถูกบิดเบือนด้วยคลื่นความถี่ต่ำจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ *กรอบ... แกรบ...* เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากความมืดมิดเบื้องหลังม่านหมอกทมิฬ เงาร่างขนาดมหมหิมาที่ทาบทับลงมาเมื่อครู่เริ่มขยับเขยื้อน ร่างนั้นค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำก่อนจะกระโจนอย่างไร้ซุ่มเสียง พุ่งผ่านหน้าพวกเขาไปเพียงไม่กี่คืบ แรงลมจากการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงทำให้เส้นผมของรินะปลิวสะยาย และเมื่อเงาร่างนั้นหยุดลงบนยอดเสาหินปรักหักพัง แสงจันทร์สีนวลที่ลอดผ่านร่มไม้ทึบก็ส่องกระทบเข้ากับตัวตนที่แท้จริง มันไม่ใช่โครงกระดูกมังกร... ไม่ใช่ปีศาจเงาแปดขา... และไม่ใช่โกเล็มหินอัคนีตามที่ข่าวลือหนาหูในบอร์ดสนทนากล่าวขานกัน เบื้องหน้าของพวกเขาคือสิ่งมีชีวิตขนาดเท่าสุนัขพันธุ์ใหญ่ ขนสีขาวปุกปุยราวกับสำลีสะอาดสะอ้าน ดวงตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วไร้เดียงสา ทว่ารอบตัวกลับถูกห่อหุ้มด้วยออร่าสีดำทมิฬและปีกสีนมันวาวคล้ายค้างคาวโบราณที่กางออกสยายกว้างกว่าสามเมตร มันเอียงคอมองลีโอและรินะด้วยความสงสัย ส่งเสียงร้อง "งี้ด..." เบาๆ คล้ายลูกแมวอ้อนเจ้าของ แต่ทว่า... แถบอินเตอร์เฟซระบบของลีโอและรินะกลับกะพริบเตือนเป็นสีแดงฉานระดับวิกฤต พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า: *[คำเตือนระดับสูงสุด! พบสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ "เนโคร-ปั๊กกี้" (ระดับความอันตราย: เทียบเท่าบอสลับ 10 ดาว) - พลังทำลายล้างต่อพื้นที่: 100%]* "เดี๋ยวนะคะ... นั่นมัน... ตัวอะไรน่ะ?" รินะอ้าปากค้างจนแทบจะกลืนค้างคาวตัวจิ๋วลงไปได้ทั้งตัว ความน่ารักระดับสิบกะโหลกที่ขัดแย้งกับไอสังหารสีดำทะมึนรอบตัว ทำให้สมองของนักเวทสาวประมวลผลแทบไม่ทัน "หน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาผ้าฝ้าย แต่ทำไมค่าพลังชีวิตของต้นไม้ข้างหลังมันถึงสลายกลายเป็นผุยผงไปแล้วล่ะคะ!" "นี่แหละค่ะ... ที่พวกผู้เล่นในเมืองเริ่มลือกันหนาหูในช่วงสัปดาห์นี้" ลีโอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แม้หัวใจจะเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดหวั่น แต่มุมปากของเด็กหนุ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ สายตานักสร้างฟาร์มผู้คลั่งไคล้สัตว์แปลกเริ่มฉายแววเป็นประกาย "มอนสเตอร์ลึกลับที่หน้าตาน่ารักน่าชัง แต่มีพลังทำลายล้างสูงจนกิลด์ใหญ่พากันกุมขมับ... ในที่สุดเราก็หากันจนเจอสินะคะ" เจ้า "เนโคร-ปั๊กกี้" เอียงหัวอีกครั้งอย่างน่าเอ็นดู ก่อนที่มันจะอ้าปากกว้าง... และพ่นลำแสงสีดำทมิฬขนาดเท่าลำต้นตาลพุ่งทะลวงตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่! *ตูมมมม!* แรงระเบิดมหาศาลทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ลีโอกระโดดหลบฉากพร้อมกับโอบอุ้มลีโอจิ๋วไว้แนบอกอย่างคล่องแคล่ว รินะร่ายเวทโล่แสงคุ้มกันได้อย่างเฉียดฉิว เศษหินและซากปรักหักพังกระเด็นไปคนละทิศละทาง ทว่าในวินาทีที่กลุ่มควันสีดำเริ่มจางลง ร่างปุกปุยสีขาวของเจ้าเนโคร-ปั๊กกี้ก็หายลับไปจากยอดเสาหินเสียแล้ว ความเงียบงันเข้าปกคลุมป่าทึบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของรินะและเสียงหัวใจเต้นโครมครามของลีโอ "มันหายไปไหนแล้วคะ หรือว่าถอยหนีไปแล้ว?" รินะกวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความระแวง เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น นิ้วมือเรียวยังคงกำไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ลีโอไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาสีอำพันกวาดมองไปตามเงาไม้และพื้นดินที่ถูกกัดกร่อน เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ... ไอหมอกสีดำไม่ได้สลายตัวตามแรงระเบิด แต่มันกำลังไหลวนกลับมารวมกันเป็นจุดเดียว ราวกับว่าพวกมันไม่ได้กำลังต่อสู้ แต่กำลัง "ต้อน" พวกเขาให้เดินลึกเข้าไปในเขาวงกตของซากปรักหักพังแห่งนี้ต่างหาก "รินะคะ... อย่าเพิ่งขยับไปไหนเด็ดขาด" ลีโอเอيเสียงกระซิบต่ำ ลมหายใจของเขาสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า มันไม่ใช่แรงสั่นจากการโจมตี แต่เป็นแรงกดดันจากมวลสารขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นมาจากใต้พื้นดิน และในวินาทีนั้นเอง ที่เงาร่างอันคุ้นเคยอีกนับร้อยนับพันสาย... ก็ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดรอบทิศทาง พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่ประสานกันเป็นเสียงเดียวจนสะท้อนก้องไปทั่วทั้งผืนป่า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความป่วนนี้เสมอนะคะ