มุ่งสู่ป่าสนหมอกหนาทึบ

"ระวังซ้ายค่ะคุณลีโอ! เจ้าตัวข้างหลังนั้นไม่ได้มามือเปล่าแน่ๆ!" เสียงตะโกนปนหอบหายใจของรินะดังแทรกเสียงหวีดหวิวของสายลมหนาวจัดในป่าสนหมอกหนาทึบ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววตื่นตระหนก ขณะที่มือเรียวเล็กกำลังร่ายเวทมนตร์แสงสีนวลเพื่อสร้างเกราะคุ้มกันชั่วคราว ท่ามกลางวงล้อมของเงาร่างนับร้อยที่เพิ่งก้าวออกมาจากม่านหมอกเมื่อครู่ ลีโอไม่ได้หันกลับไปมอง เขาย่อตัวลงต่ำเล็กน้อย มือข้างหนึ่งลูบแผงคอสีเงินยววงของ 'ฟรอสต์ฟ็อกซ์' สัตว์เลี้ยงคู่ใจที่กำลังแยกเขี้ยวขู่คำรามต่ำในลำคอ ขนทุกเส้นตั้งชันด้วยสัญชาตญาณนักล่า ความกดอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวขุ่น "รู้แล้วครับ... เอ้ย! รู้แล้วค่ะคุณรินะ!" ลีโอยั้งปากเกือบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามชายแท้ตามความคุ้นเคย สมองของเขาตอนนี้ถูกกระตุ้นด้วยความตื่นเต้นผสมความระทึกขีดสุด ดวงตาคมกริบกวาดมองเงาร่างนับร้อยที่รายล้อมรอบตัว ดวงตาสสีแดงฉานนับคู่จับจ้องมายังพวกเขาเสมือนเหยื่ออันโอชะ "เสียงหัวเราะคิกคักเมื่อกี้ไม่ได้มาจากผีสางที่ไหนหรอกค่ะ..." รินะขยับเข้าไปยืนชิดแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม ไม้เท้าเวทมนตร์ในมือสั่นระริกเล็กน้อย "แต่มันคือเสียงของ 'พิกซี่หมอกทมิฬ' มอนสเตอร์ระดับหายากที่ขึ้นชื่อเรื่องการลวงตาและขโมยไอเทม! ถ้าพวกมันแตะตัวเราได้แม้แต่ปลายนิ้ว กระเป๋าเป้สะพายหลังและวัตถุดิบทำฟาร์มที่เราหามาทั้งวันได้ละลายหายวับแน่ๆ!" "หายวับไม่ได้เด็ดขาดครับ... เอ๊ย! ไม่ได้เด็ดขาดนะคะ!" ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความเสียดายทรัพย์สินในกระเป๋า "กว่าผมจะขุดหาแร่หินศิลาเวทมนตร์พวกนั้นมาได้ เลือดตาแทบกระเด็นนะจะบอกให้! เจ้าพวกนี้คิดจะมาปล้นฟาร์มในอนาคตของผม ฝันไปเถอะ!" สิ้นคำพูด ร่างสูงโปร่งก็ดีดตัวพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ ทิ้งร่องรอยน้ำค้างแข็งไว้บนพื้นหญ้า 'ปุยฝ้าย' หมูบินตัวน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ส่งเสียงร้องปี๊บๆ ให้กำลังใจ ก่อนจะพ่นฟองสบู่เรืองแสงออกไปสกัดกั้นเส้นทางหนีของเงาร่างด้านหน้าอย่างรู้หน้าที่ *พรึบ!* เงาร่างตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง กรงเล็บแหลมคมสะท้อนแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านกลุ่มเมฆหนา ลีโอบิดตัวหลบอย่างเฉียดฉิว ลลมกรรโชกแรงพัดผ่านจนเส้นผมสีดำปลิวสไวด์ เขาฉวยจังหวะนั้นเอื้อมมือคว้าจับคอเสื้อของมอนสเตอร์ตัวจิ๋วที่หัวเราะคิกคักอยู่ข้างหูได้อย่างแม่นยำ "จับตัวได้แล้วเจ้าจอมแสบ!" "คิกคัก! ปล่อยนะเจ้ามนุษย์หน้าโง่!" เสียงแหลมเล็กราวกระดิ่งเงินดังขึ้นจากเจ้าพิกซี่หมอกทมิฬที่ดิ้นพล่านในกำมือ ผิวหนังของมันเปลี่ยนสีไปมาตามสภาพแวดล้อมเพื่อพยายามล่องหน แต่ลีโอกลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า "รินะ! ตาคุณแล้ว!" "รับทราบค่ะ!" รินะสะบัดมือร่ายเวท 'พันธนาการพฤกษา' รากไม้เรืองแสงพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินราวกับงูมีพิษ รัดรึงร่างของพิกซี่หมอกทมิฬนับสิบตัวที่กรูกันเข้ามาช่วยเพื่อนพ้องจนกลายเป็นก้อนกลมๆ สีเขียวเรืองแสง ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย บรรยากาศรอบตัวที่เคยตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง ท่ามกลางเสียงบ่นงึมงำของเหล่ามอนสเตอร์ตัวจิ๋วที่พากันทำหน้ามุ่ย ลีโอปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งยองๆ เพื่อสำรวจเจ้าพิกซี่ตัวที่เขาจับไว้ในมือ มันจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตสีแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและหวาดระแวง "มองอะไรล่ะครับ... เอ้ย! มองอะไรคะเจ้าตัวเล็ก หน้าตาคิ้วท์ๆ แบบนี้ ทำไมใจร้ายจคดจ้องจะมาขโมยของชาวบ้านเขาแบบนี้ล่ะเนี่ย" ลีโอเอใช้นิ้วจิ้มแก้วยุ้ยๆ ของมันเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว จนรินะที่เดินเข้ามาใกล้ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ "คุณลีโอนี่ล่ะก็... ไปเอ็นดูมันระวังจะโดนมันตลบหลังนะคะ นั่นมันมอนสเตอร์ป่าลึกนะ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในฟาร์มของคุณเสียหน่อย" รินะบ่นพึมพำพร้อมกับหยิบสมุดบันทึกเวทมนตร์ขึ้นมาเปิดค้นหาข้อมูล "ตามตำนานบอกว่า พิกซี่หมอกทมิฬพวกนี้จะไม่ยอมปรากฏตัวออกมาเป็นฝูงแบบนี้เด็ดขาด เว้นแต่ว่า... มีบางสิ่งที่น่ากลัวกว่ากำลังไล่ล่าพวกมันอยู่" รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของลีโอค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านมาทางพื้นดิน ใต้ฝ่าเท้ามีความรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังเคลื่อนตัวผ่านชั้นหินหนาเบื้องล่าง ฟรอสต์ฟ็อกซ์ส่งเสียงครางฮื่อในลำคออีกครั้ง ขนฟูฟ่องตั้งชันยิ่งกว่าเดิม ดวงตาสสีฟ้าใสจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดของป่าสนหมอกเบื้องหน้า จุดที่ลึกที่สุดและหมอกทมิฬหนาแน่นที่สุด พิกซี่หมอกทมิฬที่เคยดิ้นรนอยู่ในมือของลีโอ บัดนี้กลับตัวสั่นเทาอย่างน่าเวทนา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มันไม่ได้พยายามดึงมือหนีอีกต่อไป แต่กลับซุกใบหน้าเข้ากับฝ่ามือของเด็กหนุ่มราวกับกำลังหาที่พึ่งสุดท้าย "มันมาแล้ว..." รินะพึมพำเสียงสั่น ใบหน้าซีดเผือดลงถนัดตาเมื่อหมอกสีดำทมิฬเริ่มแผ่ขยายตัวหนาขึ้นจนกลืนกินแสงไฟจากเวทมนตร์ของเธอจนหมดสิ้น ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเสียงก้าวเดินหนักหน่วงดังขึ้นเป็นจังหวะ... *ตึง... ตึง... ตึง...* พร้อมกันนั้น ร่างเงาดำทะมึนสูงใหญ่กว่าสิบเมตรก็ก้าวทะลุกำแพงหมอกออกมา เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่จ้องมองตรงมายังพวกเขา และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ บนไหล่ของยักษ์ตนนั้น มีร่างของใครบางคนในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนกอดอกส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ ลีโอเบิกตาโพรงด้วยความตกตะลึงเมื่อจำใบหน้านั้นได้แม่นยำ—ชายผู้ควรจะติดอยู่ในเขตปลอดภัยของเมืองหลวงเมื่อสามวันก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับรินะมา ณ ที่นี้นะคะ!