กับดักของธรรมชาติ

กลิ่นอับชื้นของโคลนตมและซากพืชเน่าเปื่อยตีเข้าจมูกจนรินะต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก พร้อมกับส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอด้วยความหงุดหงิด ขณะที่รองเท้าบู๊ทหนังคู่เก่งจมลงไปในดินเลนจนเกิดเสียงดูดหนับทุกย่างก้าว "ฉันเตือนคุณแล้วนะคะลีโอ ว่าเส้นทางลัดสายนี้มันดูพิกลตั้งแต่เราเห็นหมอกสีม่วงนั่นล่ะ แล้วดูตอนนี้สิคะ... รองเท้าแบรนด์ลิมิเต็ดของฉันกลายเป็นทอฟฟี่คาราเมลโคลนไปเรียบร้อยแล้ว!" รินะบ่นกระพอดกระแปด พลางพยายามดึงเท้าข้างที่ติดหล่มขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ไม้เท้าเวทมนตร์ในมือถูกใช้เป็นไม้ค้ำยันเพื่อไม่ให้ล้มคะมำลงไปคลุกกับพื้นดินที่ทั้งเหนียวและส่งกลิ่นฉุนกึก "โธ่ รินะคะ อย่าเพิ่งบ่นเป็นคุณแม่แก่ๆ เลยน่า มองในแง่ดีสิคะ เรากำลังจะได้สำรวจระบบนิเวศน์ใหม่ที่ผู้เล่นคนอื่นยังไม่มีใครเคยค้นพบเชียวนะ!" ลีโอหันกลับมาส่งยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นระคนอยากรู้อยากเห็น มือข้างหนึ่งกำลังใช้มีดพกสั้นกวาดใบไม้หนาทึบที่ปกคลุมพื้นดินออกเพื่อดูโครงสร้างของรากไม้ เด็กหนุ่มผู้มีอุดมการณ์แรงกล้าในการสร้างฟาร์มสัตว์ในฝัน ไม่ได้รู้สึกรู้สากับสภาพแวดล้อมอันย่ำแย่นี้เลยแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว ทุกตารางนิ้วของโลก VRMMO แห่งนี้ เต็มไปด้วยโอกาสและความน่ารักของบรรดามอนสเตอร์ที่ซ่อนอยู่... แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไม้พวกนั้นอาจจะไม่น่ารักอย่างที่คิดก็ตาม *แกร๊ก...* เสียงบางอย่างดังขึ้นแผ่วเบาใต้ฝ่าเท้าของลีโอ ชายหนุ่มชะงักค้างในท่าทางกำลังก้มตัว รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ "เอ่อ... รินะคะ" ลีโอเอ่ยเรียกเสียงเบาหวิว เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นที่ขมับ "คุณว่า... พื้นดินตรงนี้มันนิ่มแปลกๆ ไหมคะ เหมือนมันกำลัง... หายใจได้ยังไงก็ไม่รู้" รินะชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว และนั่นเองที่ทำให้เธอสังเกตเห็นความผิดปกติที่น่าขนลุก - รากไม้สีเขียวเข้มที่เลื้อยอยู่ตามพื้นไม่ได้อยู่นิ่งๆ พวกมันกำลังบิดตัวช้าๆ รากับงูพิษที่เพิ่งตื่นจากการจำศีล และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ กลิ่นหอมหวานคล้ายน้ำผึ้งที่ลอยอวลอยู่ในอากาศเมื่อครู่ แท้จริงแล้วไม่ใช่กลิ่นของดอกไม้ป่า แต่เป็นกลิ่นน้ำย่อยจากเมือกเหนียวที่เคลือบอยู่ตามใบไม้รูปทรงปากฉลามยักษ์นับสิบใบที่รายล้อมรอบตัวพวกเขาทั้งคู่! "ลีโอ! ระวังค่ะ! นั่นมันดง 'วิลทราพ โวราซัส' พืชกินเนื้อระดับบอสย่อย!" รินะกรีดร้องลั่น ไม้เท้าในมือเปล่งแสงสีฟ้าสว่างวาบเพื่อเตรียมร่ายเวทมนตร์ป้องกัน สายเกินไปที่จะถอยหนี พื้นดินใต้เท้าของลีโอยุบตัวลงทันที! แรงดูดมหาศาลจากหลุมพรางธรรมชาติกระชากร่างของเด็กหนุ่มให้ร่วงหล่นลงไปในหุบเหวแห่งก,ลีบเนื้อสีแดงสด เมือกเหนียวหนืดพุ่งเข้ามัดข้อเท้าและลำตัวของเขาไว้แน่น ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นนับร้อยกำลังดึงทึ้งเขาลงสู่กระเพาะย่อยสลาย "อ๊าก! ช่วยด้วยย! น้องปุกปุยช่วยพ่อด้วยย!" ลีโอร้องตะโกนลั่น พยายามใช้มีดพกฟันเมือกเหนียวที่พันธนาการแขนขวา แต่ยิ่งดิ้น เมือกพวกนั้นก็ยิ่งรัดแน่นและดูดพลังชีวิตของเขาออกไปทีละนิด HP ของลีโอลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย *โฮกกกกกส์!* เสียงคำรามทุ้มต่ำและทรงพลังดังสะท้อนก้องป่าทึบ ตามมาด้วยเงาสสีขาวนวลพุ่งทะยานผ่านพุ่มไม้หนาทึบลงมาดั่งดาวตก! 'ปุกปุย' เจ้าสุนัขป่าหิมะผสมพันธุ์พิเศษ สัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่ลีโอฟูมฟักมากับมือ ดวงตาสองสีฉายแววดุดันผิดกับภาพลักษณ์สุดนุ่มฟู ขนสีขาวสะอาดสะอ้านพองฟูขึ้นด้วยความโกรธกริ้วเมื่อเห็นเจ้านายสุดที่รักกำลังตกอยู่ในอันตราย "ปุกปุย จัดการพวกมันเลยค่ะ! ใช้สกิล 'พายุหิมะคำราม'!" รินะออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว แม้จะตกใจจนตัวสั่นแต่สติของเธอยังคงทำงานได้ดีเยี่ยม เจ้าปุกปุยอ้าปากกว้าง ปล่อยคลื่นความเย็นยะเยือกผสานเสียงคำรามกึกก้องออกไป อากาศรอบตัวลดอุณหภูมิดิ่งลงติดลบในเสี้ยววินาที ละอองน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมพุ่งเข้าใส่ดงพืชกินเนื้อจอมเจ้าเล่ห์อย่างแม่นยำ น้ำแข็งเกาะกุมก้านใบและลำต้นของวิลทราพ โวราซัส จนแข็งค้าง เมือกเหนียวที่เคยยืดหยุ่นกลับเปราะบางและแตกละเอียดราวกับกระจก แรงรัดที่ตรึงร่างลีโอไว้คลายลงทันที "จังหวะนี้แหละค่ะลีโอ! ปีนขึ้นมาเร็วเข้า!" รินะยื่นปลายไม้เท้าเวทมนตร์ออกไปสุดแขน ลีโอกัดฟันฮึือกสุดท้าย ใช้พละกำลังทั้งหมดคว้าจับด้ามไม้เท้าไว้แน่น รินะออกแรงดึงสุดกำลัง พร้อมกับที่เจ้าปุกปุยพุ่งเข้ามาใช้กรงเล็บตะกุยรากไม้ที่พยายามจะเลื้อยมาขัดขวางออกไปจนหมดสิ้น ร่างของลีโอกลิ้งหลุดออกมาจากหลุมพรางมรณะได้อย่างเฉียดฉิว ทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเมือกใสและโคลนตม หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน HP ของเขาเหลือเพียงแค่หลักหน่วยเท่านั้น รินะรีบกดใช้ไอเทมฟื้นฟูพลังชีวิตและร่ายเวทฮีลปะทะให้อย่างลนลาน "เกือบไปแล้ว... เกือบจะได้ไปเกิดใหม่ที่จุดเซฟแล้วไหมล่ะคะเนี่ย..." ลีโอนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหญ้าที่ปลอดภัย พลาญถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เขายื่นมือไปลูบหัวเจ้าปุกปุยที่นั่งเอาลิ้นห้อยพัดความร้อนออกด้วยความเอ็นดู "ขอบใจมากนะเจ้าตัวแสบ เก่งจริงๆ ลูกพ่อ!" เจ้าปุกปุยส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคออย่างชอบใจ เอาหัวถูไถกับฝ่ามือของลีโอราวกับจะบอกว่าเรื่องแค่นี้จิ๊บๆ รินะยืนเท้าสะเอว มองสภาพอันน่าอนาถของเพื่อนร่วมทางด้วยสายตาสมเพชเวทนาระคนโล่งอก เธอกำลังจะอ้าปากเทศนาชุดใหญ่เกี่ยวกับความสะเพร่าของเขา แต่ทว่า... บรรยากาศรอบตัวกลับเงียบงันลงอย่างฉับพลัน เสียงแมลงป่าและนกที่เคยร้องระงมเมื่อครู่เงียบหายไปอย่างไร้สาเหตุ ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนยอดไม้ไหวเอน เจ้าปุกปุยที่เมื่อครู่ยังร่าเริง กลับหยุดชะงัก ขนทั่วร่างลุกชัน ดวงตาสองสีจ้องเขม็งไปยังความมืดมิดของโพรงไม้ลึกเบื้องหน้า พร้อมกับส่งเสียงขู่คำรามในลำคอต่ำๆ อย่างหวาดระแวง ลีโอและรินะหันขวابไปมองพร้อมกันด้วยความตกใจ เมื่อเงาดำมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากม่านหมอกสีม่วง... มันไม่ใช่พืชกินเนื้อ และไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดาที่ระบบเกมเคยบันทึกไว้ ดวงตาสีแดงฉานคู่โตจับจ้องมาที่พวกเขานิ่งสนิท พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่า... "รอดจากกับดักเด็กเล่นพวกนั้นมาได้... ฝีมือไม่เลนานี่เจ้าหนู แต่ทว่า... ของเล่นชิ้นต่อไปของข้า น่าสนุกกว่านั้นเยอะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยสุดป่วนนี้นะคะ!