สมาชิกใหม่ตัวที่สอง 'เจ้าจิ้งจอกสายลม'

"ระวัง! บอกแล้วไงคะว่าตรงนั้นน่ะมีตาข่ายร่องลึกซ่อนอยู่!" เสียงร้องเตือนของรินะดังขึ้นแทบจะพร้อมๆ กับเสียงดึงกลไกโลหะที่ดังกรุ๊งกริ๊งบาดแก้วหู แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้าทำให้ลีโอต้องรีบกระโจนถอยหลังไปสามก้าวอย่างทุลักทุเล ฝุ่นผงสีเทาฟุ้งกระจายขึ้นมาเคลือบชุดเกราะหนังเก่าๆ ของเขาจนเป็นคราบ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคนคือซากเครื่องกีดขวางกลไกเวทมนตร์ระดับต่ำที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตแต่น่ารำคาญ มันคือผลงานของ 'ใครบางคน' ที่ตั้งใจทิ้งไว้เป็นสนามเด็กเล่นทดสอบความอึด รอดจากกับดักสลิงหนามเมื่อครู่มาได้หมาดๆ แต่กลิ่นอายความอันตรายของด่านต่อไปกลับลอยคละคลุ้งจนจมูกแสบ "รอดมาได้แบบเฉียดฉิวอีกแล้วแฮะ..." ลีโอพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ดวงตาสสีน้ำตาลเข้มกวาดมองไปรอบพงหญ้าสีครามทึบของเขตป่าสนหมอกขาว ซึ่งเป็นพื้นที่รอยต่อระหว่างเลเวลยี่สิบห้าและสามสิบ "หมอนั่น... หรือยัยนั่นกันแน่นะที่วางกับดักพวกนี้ไว้ เล่นเอาซะเหนื่อยหอบเลย" รินะเดินเข้ามาใกล้ ใช้ไม้เท้าคริสตัลเขี่ยซากลวดสลิงที่ขาดวิ่นอย่างพินิจพิเคราะห์ แววตาสีฟ้าใสฉายแววครุ่นคิด "ไม่ใช่ฝีมือของ NPC ระบบแน่นอนค่ะ ลักษณะการร้อยเชือกเวทแบบนี้... มีร่องรอยการปรับแต่งโค้ดเฉพาะตัว เป็นผู้เล่นสายประดิษฐ์หรือนักล่าค่าหัวระดับท็อปแน่ๆ ระวังตัวหน่อยนะคะลีโอ เกมนี้ไม่ได้มีแค่พวกเราที่ชอบสำรวจซอกมุมแปลกๆ หรอกนะ" คำเตือนของเพื่อนสาวไม่ได้ทำให้ลีโอกลัวเกรง ตรงกันข้าม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับผุดขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่มผู้คลั่งไคล้การสะสมมอนสเตอร์ ความท้าทายแบบนี้แหละที่ทำให้หัวใจนักสำรวจของเขาเต้นรัว ยิ่งยาก ยิ่งหมายความว่าปลายทางต้องมีอะไรบางอย่างที่คุ้มค่าแก่การค้นพบ แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ก้าวเดินต่อไป เสียงครางแผ่วเบาเสียงหนึ่งก็ลอยมากับสายลม *กรร... ฟอด...* มันไม่ใช่เสียงคำรามขู่ขวัญของสัตว์ป่าดุร้าย แต่เป็นเสียงสะอื้นปนความเจ็บปวดที่เจือด้วยความหวาดระแวง ลีโอยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้นิ่ง รินะพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ทั้งสองค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำ แหวกพงหญ้าสูงทึบเข้าใกล้ต้นตอของเสียงนั้นอย่างระมัดระวังที่สุด ใต้ร่มเงาของรากไม้โบราณขนาดใหญ่ ร่างสีขาวโพลนสะท้อนแสงจันทร์สลัวกำลังดิ้นรนสุดชีวิต ขาทั้งสี่ข้างถูกพันธนาการไว้ด้วยตาข่ายอาคมธาตุลมสีฟ้าอ่อนที่รัดแน่นจนเนื้อหนังแถบข้อเท้าปรากฏรอยแผลไหม้จางๆ มันคือสุนัขจิ้งจอกขนาดเท่าลูกสุนัขพันธุ์ใหญ่ ขนสีขาวบริสุทธิ์ราวดอกฝ้าย ปลายหางทั้งเก้าแยกออกเป็นพวงนุ่มฟู แต่เวลานี้กลับลู่ลู่ล้มพับลงด้วยความอ่อนแรง ดวงตากลมโตสีอำพันคู่สวยคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัว มันพยายามแยกเขี้ยวขู่ใส่ผู้มาใหม่ แม้จะรู้ดีว่าไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนขึ้นก็ตาม "โอ้... ให้ตายสิ เจ้าตัวเล็กนี่เอง" ลีโอกระซิบลอดไรฟัน ความรู้สึกเอ็นดูพุ่งทะยานขึ้นมาจนลืมความเหนื่อยล้าทั้งหมด เขารีบก้าวเข้าไปหาช้าๆ พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นระดับอกเพื่อแสดงว่าไร้พิษภัย "อย่าเข้าไปใกล้นะคะลีโอ! ระวังมันใช้เวทลมสวนกลับนะ!" รินะร้องเตือนพร้อมกับร่ายเวทโล่แสงคุ้ม "ชูส์... ไม่เป็นไรนะ เจ้าเด็กน้อย ฉันไม่ทำร้ายหรอก" ลีโอย่อตัวลงนั่งคุกเข่าในระยะประชิด เสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนถูกเปล่งออกมาอย่างระมัดระวัง เขาค่อยๆ เอื้อมมือออกไปช้าๆ ปล่อยให้จิ้งจอกน้อยดมกลิ่นเพื่อสร้างความคุ้นเคย เจ้าจิ้งจอกสายลมส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ ขนทั่วร่างลุกชันด้วยความหวาดระแวงจากบาดแผลและประสบการณ์อันโหดร้ายที่เพิ่งเจอมา แต่มันไม่ได้กัด ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่มราวกับกำลังอ่านใจ เมื่อพบแต่ความจริงใจและความปรารถนาดีที่เอ่อล้นออกมาจากตัวตนของอีกฝ่าย แรงขัดขืนจึงค่อยๆ ลดลง "เก่งมาก... เด็กดี" ลีโอยิ้มละมุน ก่อนจะใช้กรรไกรตัดชนวนเวทมนตร์ที่พกติดตัวมาบรรจงตัดตาข่ายอาคมออกอย่างเบามือที่สุด ทันทีที่พันธนาการหลุดร่วงลงพื้น แสงสีฟ้าอ่อนก็สลายกลายเป็นละอองไอ เจ้าจิ้งจอกทรุดฮวบลงกับพื้นหญ้าด้วยความเจ็บปวด ลีโอไม่รอช้า หยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูระดับกลางที่ผสมสมุนไพรป่าออกมาจากกระเป๋าคาดเอว ค่อยๆ หยดลงบนแผลพุพองที่ข้อเท้าอย่างทะนุถนอม ละอองยาเย็นฉ่ำทำงานทันที แสงสีเขียวเรืองรองจางๆ ช่วยบรรเทาอาการปวดแสบปวดร้อนให้ทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด จิ้งจอกน้อยกะพริบตาปริบๆ มันเลียหยดน้ำยาที่ติดอยู่ริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะดันศีรษะเล็กๆ ของมันเข้ากับฝ่ามือของลีโออย่างออดอ้อน ราวกับจะบอกว่า 'ขอบคุณนะ' [ระบบแจ้งเตือน: ท่านได้ช่วยเหลือ 'จิ้งจอกสายลม (Wind Fox)' ระดับอีลีท สำเร็จ!] [เงื่อนไขพิเศษบรรลุ: ความสัมพันธ์ระดับ 'ไว้วางใจ' ถูกปลดล็อก!] [มอนสเตอร์ 'จิ้งจอกสายลม' ต้องการติดตามท่านไปยัง 'ฟาร์มรกร้าง' เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่... ท่านจะรับเลี้ยงหรือไม่?] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงเด้งขึ้นตรงหน้า ลีโอแทบไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวกดปุ่ม 'ยอมรับ' ทันทีด้วยความยินดีปรีดา รินะถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก พรางอมยิ้มบางๆ ให้กับภาพตรงหน้า "เฮ้อ... นึกว่าจะโดนมันงับแขนซะแล้วค่ะ ปรากฏว่าคุณนี่มีเสน่ห์ดึงดูดพวกสัตว์ประหลาดแปลกๆ ตลอดเลยนะคะเนี่ย" "นี่เขาเรียกว่าพรสวรรค์ต่างหากล่ะรินะ" ลีโอหัวเราะรơiร่าน อุ้มเจ้าจิ้งจอกตัวน้อยขึ้นมาแนบอก ขนฟูๆ นุ่มมือทำให้เขารู้สึกฟินจนบรรยายไม่ถูก "เอาล่ะ จากนี้ไปชื่อของแกคือ 'ฟูมะ' ก็แล้วกันนะ เจ้าจิ้งจอกน้อย" จิ้งจอกสายลมหรือ 'ฟูมะ' ส่งเสียงร้องรับเบาๆ อย่างพอใจ มันสะบัดหางฟูฟ่องด้วยความร่าเริง ลีโอหันกลับมามองเพื่อนร่วมทาง เตรียมจะชวนเดินทางกลับไปยังฟาร์มเพื่อแนะนำสมาชิกใหม่ให้เจ้าหมูอ้วนตัวแรกได้รู้จัก แต่ทว่า... บรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ลมพัดกรรโชกแรงจนพงหญ้ารอบด้านลู่ราบ กลิ่นอายเวทมนตร์อันทรงพลังและดุดันกดทับลงมาจนลีโอและรินะรู้สึกหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังย่างสามขุมเข้ามาจากความมืดมิดของแนวสนหมอก แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ถูกจุดขึ้นเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะทหารรับจ้างสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งซีกถูกสวมด้วยหน้ากากเหล็กไร้ลวดลาย ดวงตาภายใต้หน้ากากคู่นั้นจ้องมองมาที่ลีโอด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ มือข้างหนึ่งถือดาบใหญ่เล่มโตที่ลากครูดไปกับพื้นจนเกิดประกายไฟแลบแปลบปราบ "รอดจากกับดักเด็กเล่นพวกนั้นมาได้... ฝีมือไม่เลนานี่เจ้าหนู" เสียงทุบต่ำแหบพร่าดังขึ้นขัดจังหวะความสุข "แต่ทว่า... ของเล่นชิ้นต่อไปของข้า น่าสนุกกว่านั้นเยอะ" ชายหนุ่มปริศนายกดาบชี้ตรงมาที่หน้าผากของลีโอ พร้อมกับรอยยิ้มกระหายเลือดที่ฉีกกว้างขึ้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" นะคะ