การฝึกฝนทักษะการประสานงาน

คมดาบเย็นเฉียบจ่อติดอยู่กับผิวหนังบริเวณหว่างคิ้วของลีโอ ปลายเหล็กกล้าคมกริบสะท้อนเงาดวงตาเบิกกว้างที่ฉายแววตื่นตะลึงระคนฉุนเฉียว กลิ่นอายคาวเลือดและจิตสังหารเข้มข้นแผ่พุ่งออกมาจากร่างของชายหนุ่มปริศนาผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มกระหายเลือดที่ฉีกกว้างจนเกือบถึงใบหูนั้นไม่ได้ทำให้ลีโอหวาดกลัวจนตัวสั่น หากแต่ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกแทน "นี่คุณ! ช่วยเอาดาบออกไปห่างๆ หน้าผากฉันหน่อยจะได้ไหมคะ? รู้ไหมว่าผิวนรุตม์ของฉันเพิ่งจะไปทำสกินแคร์ในเกมมาแพงหูฉี่เชียวนะคะ เกิดเป็นรอยขีดข่วนขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบไหวเหรอ!" ลีโอถอยหลัง1ก้าวพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบคมดาบอย่างรวดเร็ว ปากก็บ่นกระปอดกระแปอดตามนิสัยเดิม แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใดก็ตาม ชายปริศนาหัวחเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนขนหัวลุก เขาลดปลายดาบลงช้าๆ ก่อนจะกวาดสายตาคมปลาบมองไปยังเจ้า "ฟัซซี่" กระต่ายน้อยหูตกขนปุกปุย และ "แฟลมมี่" สุนัขจิ้งจอกหางเพลิงจิ๋วที่กำลังยืนแยกเขี้ยวขู่ฟ่ออยู่ข้างกายลีโอ "เด็กน้อย... แกคิดจริงๆ เหรอว่าการเอาสัตว์ชั้นต่ำพวกนี้มาเลี้ยงเล่นในเขตล่าสัตว์ระดับสูง จะทำให้แกกลายเป็นเจ้าแห่งมอนสเตอร์ได้?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเยาะเย้ย แววตาสีแดงฉานคู่นั้นกวาดมองมอนสเตอร์ทั้งสองตัวด้วยความดูแคลน รินะที่เพิ่งวิ่งตามมาสมทบหอบหายใจจนตัวโยน หญิงสาวรีบดึงชายเสื้อของลีโอไว้เบื้องหลัง มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ยังหยิบไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้นมาตั้งการ์ดป้องกัน "ลีโอ! ระวังตัวด้วยนะคะ คนคนนี้ไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา... ค่าออร่ารอบตัวเขาอยู่ระดับบอสชัดๆ เลยนะคะ!" ลีโอหรี่ตามองชายปริศนาพิจารณาชุดเกราะสีดำสนิทที่สลักลวดลายกะโหลกสัตว์อสูร เอกลักษณ์แบบนี้มีเพียงผู้เล่นในกิลด์อันดับหนึ่งอย่าง 'ดארกเนสบลัด' เท่านั้น แต่เขากลับไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับแขกไม่ได้รับเชิญ เพราะเป้าหมายในวันนี้สำคัญกว่ามาก "ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำ ช่วยถอยไปยืนเงียบๆ เป็นฉากหลังให้พวกเราหน่อยนะคะ พอดีฉันกำลังจะเริ่ม 'การฝึกฝนทักษะการประสานงาน' ให้เด็กๆ ของฉันอยู่ค่ะ" ลีโอเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "หืม? การประสานงานระหว่างกระต่ายปัญญาอ่อนกับจิ้งจอกหางด้วนเนี่ยนะ?" ชายปริศนายิ้มเยาะ "น่าสนใจดีนี่ งั้นฉันจะรอดูว่าความพยายามโง่ๆ ของแก จะกลายเป็นปาฏิหาริย์หรือตลกคาפהกันแน่... ถ้าพวกมันตายคาสนามฝึกนี้ ฉันนี่แหละจะตัดหัวพวกมันมาทำผ้าพันคอ!" ลีโอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธ ดวงตาคมก้าวเข้าสู่โหมดจริงจัง บรรยากาศรอบตัวของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเขานึกถึงเป้าหมายหลักของการสร้างฟาร์มในฝัน การจะทำให้มอนสเตอร์ต่างสายพันธุ์ร่วมมือกันได้ ไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ด้วยกำลัง แต่มันต้องใช้ความเข้าใจ ความไว้วางใจ และ... แครอทอบน้ำผึ้ง "ฟัซซี่, แฟลมมี่ ฟังคำสั่งนะคะ" ลีโอย่อตัวลงนั่งคุกเข่าเสมอกับมอนสเตอร์ทั้งสองตัว มือซ้ายลูบหัวกระต่ายน้อยเบาๆ มือขวากาเกาใต้คางเจ้าจิ้งจอกเพลิง เจ้าฟัซซี่กระดิกหูยาวๆ ของมันไปมา ดวงตากลมโตสีดำสนิทมองเจ้านายสลับกับจิ้งจอกตัวแสบที่นั่งอยู่ข้างๆ มันพ่นลมหายใจฟุดฟิดด้วยความไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เนื่องจากปกติแล้วเผ่ากระต่ายกับจิ้งจอกในธรรมชาติคือผู้ล่าและเหยื่อตามห่วงโซ่อาหาร สัญชาตญาณดิบจึงร้องเตือนให้ระแวดระวังภัยอยู่ตลอดเวลา ส่วนแฟลมมี่ ขนสีส้มอมแดงตามลำตัวพองฟูขึ้นเล็กน้อย เปลวไฟจางๆ ที่ปลายหางสะบัดไปมาด้วยความหงุดหงิด มันเกลียดกลิ่นตัวของเจ้ากระต่ายอ้วนตัวนี้ชะมัด ยิ่งต้องมานั่งใกล้กันจนขนชนกันแบบนี้ ยิ่งทำให้มันอยากจะพ่นไฟใส่สักทีสองที "ฉันรู้ว่าพวกเธอไม่ถูกกันนะคะ" ลีโอยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "แต่ถ้าพวกเธออยากกินผลไม้เวทมนตร์ในฟาร์มของฉันทุกวันอย่างไร้ขีดจำกัด และไม่อยากโดนเจ้าตู้เย็นเดินได้เมื่อกี้เอาดาบมาเสียบพุงล่ะก็... พวกเธอต้องเรียนรู้ที่จะสู้ร่วมกันค่ะ" ระบบแจ้งเตือนสีทองปรากฏขึ้นตรงหน้าลีโอทันที *[ระบบแจ้งเตือน: เริ่มต้นภารกิจลับ - ประสานจิตวิญญาณต่างขั้ว (Synergy Bond)]* *[เงื่อนไข: ทำให้กระต่ายหูตก (ฟัซซี่) และจิ้งจอกหางเพลิง (แฟลมมี่) โจมตีประสานกันสำเร็จ 3 ครั้งภายในเวลาที่กำหนด]* *[บทลงโทษหากล้มเหลว: ความสนิทสนมลดลง 50% และมอนสเตอร์ทั้งสองตัวจะติดสถานะ "หวาดระแวง" เป็นเวลา 24 ชั่วโมง]* "เอาล่ะ เป้าหมายแรกของเราคือเจ้าหมูป่าเขี้ยวยาวสามตัวที่พุ่มไม้ทางโน้นนะคะ" ลีโอยื่นมือไปข้างหน้า ชี้ไปยังฝูงมอนสเตอร์เป้าหมายที่กำลังคุ้ยหาหัวมันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ฟัซซี่เอียงคอมองตามนิ้วของลีโอ มันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหันไปมองแฟลมมี่ เจ้าจิ้งจอกเพลิงส่งเสียงขู่ในลำคอ "แฮ่..." เป็นเชิงท้าทาย ราจะสื่อว่า *'แน่จริงแกก็วิ่งนำไปก่อนสิไอ้หูยาว!'* "ฟัซซี่ ใช้สกิล 'กระโดดเตะพสุธา' เปิดฉากดึงความสนใจ ส่วนแฟลมมี่ รอจังหวะที่มันหันไปมองฟัซซี่แล้วพ่น 'ลูกไฟหลอมละลาย' ใส่ขาหลังของมันทันทีนะคะ ห้ามยิงพลาดเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นมื้อเย็นวันนี้อดกินพุดดิ้งแครอทชีสพุดดิ้งนะ!" สิ้นคำสั่ง เจ้าฟัซซี่พลันสะบัดขาหลังดีดตัวพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง แรงกระแทกจากอุ้งเท้าเล็กๆ ทำให้พื้นดินใต้ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย มันพุ่งตรงเข้าหาหมูป่าเขี้ยวยาวตัวหัวหน้าฝูง แล้วกระโดดถีบเข้าที่จมูกของเจ้าหมูป่าอย่างจังจนมันหงายหลังผึ่ง *กรี๊ดดดดด!* เสียงหมูป่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและโมโห มันสะบัดหัวลุกขึ้นพร้อมกับพุ่งชนใส่เจ้ากระต่ายน้อยด้วยความเร็วสูง ฟัซซี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันพยายามวิ่งหนีสุดชีวิตแต่ด้วยความเร็วด้านกายภาพที่จำกัด ทำให้มันเริ่มเสียระยะห่าง "ตอนนี้แหละแฟลมมี่!" ลีโอตะโกนลั่น แฟลมมี่ที่หมอบรอจังหวะอยู่ไม่รอช้า มันอ้าปากกว้าง รวบรวมพลังงานความร้อนในท้องจนขนสีส้มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ก่อนจะพ่นลูกบอลเพลิงขนาดเท่าผลแตงโมพุ่งแหวกอากาศออกไปอย่างแม่นยำ *ตูมมม!* ลูกไฟพุ่งชนเข้าที่ขาหลังของหมูป่าเขี้ยวยาวอย่างจัง แรงระเบิดทำให้หมูป่าเสียหลักล้มกลิ้งไปกับพื้น เปิดโอกาสให้ฟัซซี่ที่วิ่งหนีอยู่หมุนตัวกลับมา ใช้สกิลติดตัว "ตะปบซ้ำซ้อน" ข่วนเข้าที่ดวงตาของหมูป่าจนมันหมดสติล้มลงทันที *[ระบบแจ้งเตือน: การประสานงานครั้งที่ 1 สำเร็จ! ความสัมพันธ์ระหว่างมอนสเตอร์เพิ่มขึ้น 15%]* รินะปรบมือแปะๆ ด้วยความดีใจ "ว้าว! ลีโอคะ พวกมันทำได้จริงๆ ด้วย สุดยอดไปเลยค่ะ!" ลีโอยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ เขาหยิบแอปเปิ้ลเวทมนตร์ออกจากกระเป๋าไอเทมแล้วโยนให้มอนสเตอร์ทั้งสองตัวเป็นรางวัล ฟัซซี่และแฟลมมี่เคี้ยวแอปเปิ้ลกร้วมๆ แม้จะยังมองหน้ากันด้วยความเขม่นเล็กน้อย แต่ท่าทีก็ดูเป็นมิตรต่อกันมากขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด "เก่งมากเด็กๆ พักหายใจสักหกสิบวินาที แล้วเราจะจัดการอีกสองตัวที่เหลือ..." "ช่างน่าสมเพชเสียจริง..." เสียงเย็นเยียบดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ชายปริศนาก้าวเท้าเข้ามาใกล้กลุ่มของลีโอเรื่อยๆ คมดาบในมือของเขาถูกยกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายไม่ได้เล็งที่ลีโอ แต่มันพุ่งตรงไปที่ฟัซซี่และแฟลมมี่ที่กำลังกินแอปเปิ้ลอย่างเอร็ดอร่อย "การละเล่นเด็กๆ ของพวกแกจบลงแค่นี้แหละ..." ชายหนุ่มแสรกยิ้มเหี้ยมเกรียม "มอนสเตอร์ชั้นต่ำแบบนี้ ต่อให้ฝึกให้ตาย... ก็เป็นได้แค่หมากไร้ค่าบนกระดานของฉันอยู่ดี!" สิ้นเสียง ชายปริศนาก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ร่างของเขาพุ่งวาบมาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของฟัซซี่และแฟลมมี่ในชั่วพริบตา ดาบในมือเงื้อขึ้นสูงพร้อมจะฟันร่างของมอนสเตอร์ทั้งสองตัวให้ขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว "อย่านะคะ!" รินะกรีดร้องลั่น ไม้เท้าในมือสั่นระริกจนร่ายเวทมนตร์ไม่ทัน ลีโอเบิกตากว้าง อะดรีนาลีนในร่างกายหลั่งพล่าน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งถึงขีดสุด เขาพุ่งตัวเข้าไปหมายจะเอาตัวเข้าขวางคมดาบนั้นด้วยสัญชาตญาณ แต่ระยะห่างมันไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง... ทว่า ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เจ้าฟัซซี่และแฟลมมี่ที่ปกติมักจะกัดกันเอง กลับหันมาสบตากันชั่วพริบตา ราวกับพวกมันสื่อสารกันได้ผ่านจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่เพิ่งถูกปลุกเร้า ฟัซซี่กระโดดขึ้นไปเหยียบบนหลังของแฟลมมี่ ส่วนแฟลมมี่ก็ใช้พลังไฟทั้งหมดพ่นระเบิดไอพ่นใต้ตัวส่งร่างของกระต่ายน้อยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วเหนือเสียง พลังงานแสงสีทองและเปลวเพลิงสีแดงหลอมรวมกันเป็นเกราะพลังงานรูปกระต่ายเพลิงขนาดมหึมา พุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของชายปริศนากลางอากาศอย่างจัง! *ตูมมมมมม—!* แรงระเบิดรุนแรงจนพื้นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างของชายปริศนากระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว รอยยิ้มกระหายเลือดบนใบหน้าของเขาหายวับไปทันที แทนที่ด้วยความตกตะลึงจนค้างเติ่ง เมื่อฝุ่นควันจางลง ลีโอกวาดสายตามองไปยังจุดที่ชายปริศนายืนอยู่ หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวด้วยความระทึก แต่แล้วลมหายใจของเขาก็ต้องสะดุดกึก เมื่อเงาร่างของบุคคลปริศนาคนที่สอง ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากกลุ่มควันหนาทึบ พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดัง "แปะ... แปะ... แปะ..." ชายผู้มาใหม่สวมเสื้อคลุมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งบนถูกซ่อนไว้ใต้เงาหมวก แต่ริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นนั้น... กลับเป็นรอยยิ้มที่ลีโอคุ้นเคยยิ่งกว่าใครในโลกนี้ "ไม่เลวเลยนี่... น้องชาย..." น้ำเสียงทุ้มหวานแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับที่มือเรียวดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากลีโอราวกับแกะ "ไม่ได้เจอกันนานนะ... นายยังเล่นเป็นเด็กเลี้ยงสัตว์อยู่เหมือนเดิมเลยสินะคะ..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเอาใจใส่เจ้าฟัซซี่กับแฟลมมี่ไปพร้อมกับลีโอนะคะ!