การแข่งขันประลองสัตว์เลี้ยงประจำเมือง

“ไม่ได้เจอกันนานนะ... นายยังเล่นเป็นเด็กเลี้ยงสัตว์อยู่เหมือนเดิมเลยสินะคะ...” เงาที่ทาบทับลงมาไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ยามบ่าย หากแต่เยียบเย็นและคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกซ่อนไว้ในปลอกแพรไหม ลีโอชะงักมือที่กำลังลูบขนฟูๆ ของเจ้ากระต่ายน้อยในอ้อมแขน ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มค่อยๆ หมุนกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนอย่างช้าๆ นัยน์ตาสสีน้ำตาลเข้มฉายแววประหลาดใจระคนระแวง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียเฉยที่ถูกปรุงแต่งขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความระส่ำระสายภายใน ใบหน้านั้น... ช่างคล้ายคลึงกับเขาเสียจนน่าประหลาด หากแต่ดวงตาคู่คมกริบที่กำลังมองตรงมามีความเย่อหยิ่งและคมปลาบแบบที่ลีโอไม่มีทางมี รินะที่ยืนถือคัมภีร์เวทอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตกลอกไปมาระหว่างชายหนุ่มสองคนที่ยืนจ้องหน้ากันราวกับเสือสองตัวในถ้ำเดียวกัน “เดี๋ยวนะคะ... นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ทำไมฝาแฝดของนายถึงโผล่มาโผล่เอาตอนนี้ล่ะคะลีโอ!” “ฉันก็ไม่คิดว่าคนตระกูลเดียวกันจะว่างงานจนต้องตามมาสอดส่องชีวิตในเกม VRMMO ของคนอื่นหรอกนะ... เลโอไนล์” ลีโอเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองพี่ชายแท้ๆ ของตนที่ก้าวเข้ามาในเขตพื้นที่จัดงานประลองสัตว์เลี้ยงประจำเมือง เลโอไนล์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากน้องชายแต่ให้ความรู้สึกอันตรายกว่าหลายเท่า นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่ด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ระดับหายากที่เหน็บไว้ข้างเอว “โลกนี้มันแคบจะตายไปค่ะน้องชาย... ยิ่งเกมยอดฮิตแบบนี้ ฉันแค่อยากรู้ว่าเด็กที่หนีออกจากบ้านมาสร้างฟาร์มสัตว์ปัญญาอ่อน จะใช้ชีวิตรอดได้สักกี่น้ำ” บรรยากาศรอบตัวพวกเขาราวกับถูกแช่แข็ง ผู้เล่นคนอื่นต่างเดินเลี่ยงไปทางอื่นเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากพี่น้องตระกูลนี้ รินะขยับเข้าไปใกล้ลีโอพร้อมกับกระตุกชายเสื้อของเขาเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติ เพราะในเกมนี้... การมีเรื่องกับผู้เล่นระดับท็อปของกิลด์ใหญ่อาจทำให้ฟาร์มที่พวกเขาสร้างมาแทบตายพังทลายลงได้ในพริบตา “ฉันไม่ได้หนี... ฉันแค่เลือกทางเดินของตัวเอง” ลีโอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา ดวงตาคู่คมจ้องมองพี่ชายอย่างไม่เกรงกลัว “และถ้าพี่มาที่นี่เพื่อจะเยาะเย้ยฉันล่ะก็... เชิญเสียเวลาตามสบายค่ะ เพราะวันนี้ฉันมีธุระสำคัญกว่าจะต้องมาเถียงกับพี่” พูดจบ ลีโอก็หันหลังให้ทันที เขากระชับอ้อมแขนอุ้มเจ้ากระต่ายน้อยหูตกสีขาวนุ่มฟูที่ชื่อว่า ‘โมจิ’ แน่นขึ้น เจ้าตัวเล็กส่งเสียงร้อง “ฟุดฟิด” เบาๆ พร้อมกับเอาหัวถูไถกับอกเสื้อของเขา ราวกับจะปลอบประโลมจิตใจที่กำลังปั่นป่วนของเจ้านาย งานประลองสัตว์เลี้ยงประจำเมือง ‘ซีเลեսติอา’ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ลานประลองกลางแจ้งขนาดมหึมาถูกประดับประดาด้วยธงหลากสีสัน เสียงกู่ร้องของผู้เล่นนับพันคนดังกระหึ่มเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีแฟนตาซีคึกคัก นี่คือเวทีที่ผู้เล่นสายเลี้ยงสัตว์จะได้อวดโฉมความน่ารักและความแข็งแกร่งของมอนสเตอร์ในสังกัด และลีโอก็ตั้งใจไว้แล้วว่า เขาจะพาโมจิไปคว้าชัยชนะ เพื่อพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า สัตว์เลี้ยงสายฟรุ้งฟริ้งไม่ได้มีดีแค่กอดเล่น! “ยินดีต้อนรับท่านผู้มีเกียรติทุกท่านเข้าสู่มหกรรมประลองสัตว์เลี้ยงแห่งปีค่ะ!” เสียงใสแจ๋วของพิธีกรสาวเผ่าเอลฟ์ดังสะท้อนผ่านเวทมนตร์ขยายเสียง เรียกความสนใจจากฝูงชนให้หันไปมองตรงกลางลานประลอง “ปีนี้เรามีผู้เข้าร่วมการแข่งขันมากกว่าห้าร้อยชีวิต! และรางวัลชนะเลิศก็คือ ‘เมล็ดพันธุ์แห่งต้นไม้อายุวัฒนะ’ ที่จะช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพืชและสัตว์ในฟาร์มได้ถึงสเท่าตัวเลยนะคะ!” ดวงตาของลีโอเป็นประกายวาววับทันที เมล็ดพันธุ์แห่งต้นไม้อายุวัฒนะ! นั่นคือไอเทมในฝันที่เขาตามหามานาน มันจะช่วยให้ฟาร์มมอนสเตอร์ของเขายกระดับไปอีกขั้นได้อย่างแน่นอน ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องคว้ามันมาให้ได้ “นายเอาจริงเหรอคะลีโอ?” รินะกระซิบถามด้วยความกังวล ขณะที่พวกเขากำลังเดินเข้าสู่โซนเตรียมตัวผู้เข้าแข่งขัน “คู่แข่งรอบนี้มีแต่พวกมอนสเตอร์สายต่อสู้ดุร้ายทั้งนั้นเลยนะคะ ทั้งหมาป่าเพลิงเหมันต์ ทั้งเสือดาวเงาพลอง... ดูโมจิของนายสิคะ น้องนุ่มนิ่มจนน่าเอาไปทำหมอนข้างมากกว่าจะมาสู้บนสังเวียนนะคะ!” “อย่าดูถูกความนุ่มนิ่มเชียวนะรินะ” ลีโออมยิ้มบางๆ มือเรียวยังคงลูบหลังเจ้ากระต่ายน้อยที่กระดิกหูไปมาอย่างสบายใจ “ความน่ารักนี่แหละคืออาวุธลับ... ไปกันเถอะ โมจิ ได้เวลาโชว์ให้พี่ชายใจร้ายคนนั้นเห็นแล้วว่านายไม่ได้มีดีแค่กินแครอทนะ” รอบแรกของการแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว กฎกติกาเรียบง่ายคือ การแสดงความสามารถพิเศษและความสามัคคีระหว่างผู้เล่นกับสัตว์เลี้ยง โดยจะมีคณะกรรมการเป็น NPC ปรมาจารย์แห่งสถาบันสัตว์เลี้ยงมาให้คะแนน คู่แรกที่ลงสนามคือผู้เล่นชายร่างใหญ่กับหมีกริซลายักษ์ที่พ่นไฟได้ เจ้าหมีคำรามก้องจนพื้นสะเทือน เรียกเสียงเชียร์จากผู้ชมได้ล้นหลาม คะแนนที่ได้คือ 8.5 คะแนน ถือเป็นมาตรฐานที่สูงทีเดียว คู่ต่อๆ มาต่างก็งัดกลเม็ดเด็ดพราย ทั้งการสั่งให้มอนสเตอร์แสดงท่าทางผาดโผน หรือการใช้เวทมนตร์ผสานกันอย่างสวยงาม กระทั่งถึงคิวของ... ลีโอ “ผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 412... ลีโอ กับสัตว์เลี้ยง... เอ่อ... กระต่ายป่าสีขาวค่ะ!” พิธีกรสาวประกาศชื่อด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อย เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นจากอัฒจันทร์รอบด้าน บรรดาผู้ชมต่างพากันหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีอุ้มเจ้ากระต่ายตัวจิ๋วเดินก้าวขึ้นมาบนลานประลองที่กว้างใหญ่ บนมุมสูงของอัฒจันทร์วีไอพี เลโอไนล์นั่งไขว่ห้างมองลงมาด้วยสายตาเย้ยหยัน มุมปากหยักลึกยกย่องขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังรอดูความน่าสมเพชของน้องชาย ลีโอสูดหายใจเข้าลึก รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาวางโมจิตing ลงกับพื้นหญ้าสีเขียวขจีกลางลานประลอง เจ้ากระต่ายน้อยกระโดดหยองแหยงไปมาสองสามทาร ราวกับไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนนับพัน “โมจิ... แสดงให้พวกเขาเห็นหน่อยสิคะ” ลีโอกระซิบเสียงแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความอ่อนโยนที่ส่งตรงไปยังจิตใจของเจ้าตัวเล็ก ทันใดนั้นเอง ดวงตาสมส่วนสีทับทิมของโมจิก็เปล่งประกายแสงสีชมพูเรืองรองขึ้นมาวูบหนึ่ง ขนสีขาวบริสุทธิ์ฟูฟ่องเริ่มพองตัวขึ้นเล็กน้อย ละอองแสงระยิบระยับคล้ายเกสรดอกไม้โปรยปรายลงมาจากอากาศรอบตัวมัน บรรยากาศรอบสนามประลองที่เคยอึกทึกพลันเงียบสงบลงราวกับถูกมนต์สะกด โมจิไม่ได้ใช้เวทมนตร์โจมตีรุนแรง แต่มันเริ่มขยับตัวกระโดดหมุนตัวกลางอากาศอย่างงดงาม ราวกับนักบัลเลต์ตัวน้อย ทุกครั้งที่เท้าเล็กๆ แตะพื้น จะมีดอกไม้เรืองแสงงอกเงີยขึ้นมาตามทางเดินของมัน กลิ่นหอมหวานบริสุทธิ์ชวนผ่อนคลายกระจายตัวไปทั่วบริเวณ ทำให้ผู้คนนับพันรู้สึกเคลิบเคลิ้มราวกับหลุดเข้าไปในความฝัน “โอh... พระแม่แห่งพฤกษา!” กรรมการอาวุโสเผ่าเอลฟ์ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตะลึง ดวงเบิกกว้าง “นั่นมัน... ‘ระบำบุปผาสวรรย์’ เวทมนตร์โบราณที่สาบสูญไปแล้วของเผ่าพันธุ์ภูต! เจ้ากระต่ายตัวนี้... ไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยงธรรมดา แต่มันคือผู้สืบทอดสายเลือดแห่งพฤกษาโบราณ!” เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ผู้ชมต่างลุกขึ้นยืนส่งเสียงเชียร์กันเกรียวกราว ความน่ารักที่ผสมผสานกับความมหัศจรรย์ทำให้ทุกคนตกหลุมรักเจ้าโมจิเข้าอย่างจัง รินะกระโดดโลดเต้นอยู่ที่ข้างสนามด้วยความดีใจ ใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้าง “กรี๊ด! ลีโอ! นายทำได้แล้ว! โมจิเก่งที่สุดเลยค่ะ!” ลีโอย่อตัวลงอุ้มเจ้าโมจิขึ้นมาแนบอก พร้อมกับหัวเราะเบาๆ อย่างโล่งใจ เขากวาดสายตามองขึ้นไปบนอัฒจันทร์วีไอพี เพื่อจะสบตากับพี่ชายและเยาะกลับบ้าง แต่ทว่า... ที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า เลโอไนล์หายตัวไปแล้ว ความรู้สึกเย็นวาบแล่นแปล๊บขึ้นมาที่สันหลัง ลีโอนิ่งงันไปชั่วขณะ สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวกรีดร้องเสียงดังลั่น เขาหันขวับไปมองรอบกายอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปรบหน้าและบรรยากาศแห่งความยินดี จู่ๆ หน้าจอระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าของลีโอและรินะพร้อมกัน โดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นเด่นชัดจนน่ากลัว: [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน!] [พื้นที่จัดงานประลองถูกล็อกโดยผู้เล่นระดับสูง: "เลโอไนล์"] [ตรวจพบการเรียกบอสมอนสเตอร์ระดับตำนาน "ราชันย์หมาป่าโลหิต" เข้าสู่เขตพื้นที่ประลอง!] [คำเตือน: ผู้เล่นทั้งหมดไม่สามารถออกจากพื้นที่ได้จนกว่าจะสิ้นสุดการต่อสู้... หรือความตายจะมาเยือน] เสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นดังมาจากท้องฟ้าเบื้องบน พร้อมกับเงาสีดำมหึมาที่แผ่ขยายปกคลุมแสงอาทิตย์จนมืดมิด โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" เสมอมานะคะ!