ความผิดพลาดที่น่ารัก

เงาสีดำมหึมาที่แผ่ขยายปกคลุมท้องฟ้าไม่ได้ทำให้ลีโอถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ตรงกันข้าม เด็กหนุ่มกลับก้าวเท้าฉับๆ เข้าสู่ลานประลองกลางแจ้งของมหานครเซเลสเทียลด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือข้างหนึ่งยังคงถือแครอทเคลือบน้ำตาลค้างไว้กลางอากาศ ขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้างที่กำลังแตกตื่น "ลีโอ! คุณเห็นสิ่งที่อยู่บนฟ้าไหมคะ หรือว่าระบบเกมมันเกิดบั๊กครั้งใหญ่จนกราฟิกเรนเดอร์ผิดพลาดกันแน่!" รินะวิ่งกระหืดกระหอบตามมา ชุดคลุมนักเวทสีขาวของเธอเปรอะเปื้อนฝุ่นจากการวิ่งหนีความโกลาหลเมื่อครู่ มือเรียวบางผลักแว่นตากรอบบางที่เลื่อนหลุดลงมาสันจมูกด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเธอยังคงหวาดหวั่นเงาประหลาดบนนากฟ้า "ไม่น่าจะใช่บั๊กหรอกครับรินะ... ดูการเคลื่อนไหวของมันสิ มันกำลังจงใจทิ้งแรงกดดันมาที่เราต่างหาก" ลีโอตอบเสียงเรียบ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับจุดประกายความท้าทาย เขามองข้ามเงายักษ์นั้นไปโฟกัสกับเป้าหมายตรงหน้าเสียก่อน เสียงฆ้องโบราณดังขึ้นสามครั้งเป็นสัญญาณเปิดฉากการประลองรอบชิงชนะเลิศในงานมหกรรมสัตว์เลี้ยงแห่งปี สนามประลองขนาดมหึมาถูกล้อมรอบด้วยอัฒจันทร์นับหมื่นที่นั่ง ผู้เล่นและ NPC ต่างส่งเสียงเชียร์กันอย่างเกรียวกราว เดิมพันสูงลิ่ว และสายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่ ‘เจ้าปุย’ เจ้ากระต่ายขนฟูสีขาวดุจหิมะ หูยาวตั้งตรงที่กำลังนั่งแทะแครอทอย่างสบายใจในอ้อมแขนของลีโอ โดยไม่สนใจความตึงเครียดรอบตัวเลยแม้แต่น้อย คู่ต่อสู้ของพวกเขาคือ ‘เบอร์เซอร์กบีสต์’ หมาป่าเงาคลั่งเลเวลห้าสิบที่มีไอออนสีม่วงพวยพุ่งรอบตัว เจ้าหมาป่ายักษ์คำรามต่ำแยกเขี้ยวแหลมคม น้ำลายเหนียวหนืดหยดลงบนพื้นหินจนเกิดควันฉุนเฉย "ผู้เข้าแข่งขันหมายเลขสี่สิบสอง ส่งมอนสเตอร์เข้าสู่สนามได้!" เสียงประกาศก้องจากกรรมการกลางสนามดังขึ้น ลีโอย่อตัวลงวางเจ้าปุยลงบนพื้นหินขัดเงา เขาเอื้อมมือไปเกาใต้คางเจ้ากระต่ายน้อยเบาๆ พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เอาล่ะเจ้าตัวเล็ก ถึงตาเราโชว์สปีดแล้วนะ ทำให้พวกเขาเห็นว่ากระต่ายฟาร์มเราไม่ได้มีดีแค่กินเก่ง" เจ้าปุยสะดุ้งหูเล็กน้อย มันส่งเสียง ‘ฟุดฟิด’ จมูกดมกลิ่นอากาศ ดวงตาสีทับทิมใสแป๋วหันไปมองหน้าลีโอคล้ายจะเข้าใจ ก่อนจะดีดขาหลังกระโดดผองตัวขึ้นกลางอากาศหนึ่งครั้ง *วูบ!* เสียงเฮลั่นอัฒจันทร์ดังกระหึ่ม ทุกคนต่างคิดว่าเจ้ากระต่ายน้อยกำลังใช้สกิลเคลื่อนที่เร็วพุ่งเข้าจู่โจม หมาป่าเงาคลั่งคำรามลั่นเตรียมตะปบเหยื่อ รินะถึงกับเอามือปิดตาเพราะทนดูภาพความโหดร้ายไม่ไหว แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับไร้ซึ่งความดุเดือด เจ้าปุยไม่ได้พุ่งเข้าใส่หมาป่าเงาเลยแม้แต่น้อย ขาหลังที่ทรงพลังของมันเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศอย่างไร้ร่องรอย มันดีดตัวข้ามหัวเจ้าหมาป่ายักษ์ไปอย่างนิ่มนวลราวกับก้อนสำลีปลิวตามลม ก่อนจะพุ่งตรงดิ่งไปยังเป้าหมายเดียวที่เตะตาเตะใจมันยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลก โต๊ะกรรมการวีไอพี เบื้องหน้าคณะกรรมการผู้ทรงเกียรติทั้งสามคน มีถาดอาหารว่างระดับตำนาน ‘พุดดิ้งนมสดสายฟ้า’ วางอยู่ ส่งกลิ่นหอมหวานยั่วยวนไปทั่วรัศมีสิบเมตร และนั่นคือเป้าหมายแท้จริงของเจ้ากระต่ายจอมตะกละ "เห W-Wait! หยุดนะเจ้ากระต่ายบ้านั่น!" กรรมการอาวุโสผู้ดูแลกฎระเบียบถึงกับหน้าถอดสี ลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำเมื่อเห็นเงาสสีขาวพุ่งเข้ามาประชิดตัว *งั่ม!* เจ้าปุยอ้าปากงับถ้วยพุดดิ้งขนาดเท่าหน้าตัวมันเองเข้าเต็มรัก แรงกระแทกทำให้พุดดิ้งเนื้อเนียนกระเด็นเลอะชุดสูทหรูหราของกรรมการจนกลายเป็นสีเหลืองนวลทั่วนอกเสื้อ เจ้ากระต่ายไม่สนใจเสียงโวยวาย มันใช้เท้าหน้ากอดถ้วยพุดดิ้งแน่นแล้วกระโดดหนีขึ้นไปนั่งแปะอยู่บนตักของหัวหน้าคณะกรรมการ พร้อมกับเคี้ยวตุบๆ อย่างมีความสุข หางสั้นจู๋ส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาด้วยความฟิน ความเงียบงันปกคลุมสนามประลองชั่วขณะ... ก่อนที่เสียงหัวเราะระดับสนั่นหวั่นไหวจะระเบิดออกมาจากอัฒจันทร์ทุกด้าน ผู้เล่นนับหมื่นต่างปรบมือและโห่ร้องด้วยความขบขัน บางคนถึงกับกุมท้องหัวจนน้ำตาเล็ด "ฮhahaha! นั่นมันการโจมตีแบบไหนกันเนี่ย ขโมยพุดดิ้งกรรมการซะงั้น!" "สุดยอดกลยุทธ์จิตวิทยา! ทำให้กรรมการเสียสมาธิเพื่อควชัยชนะทางอ้อมสินะ!" "น่ารักเกินไปแล้วโว้ยยย อยากได้กระต่ายตัวนี้มาเลี้ยงที่กิลด์จัง!" รินะอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน เธอกะพริบตาปริบๆ หันไปมองลีโอที่กำลังยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเหนוניยหน่ายปนเอ็นดู "ลีโอ... นี่คือแผนลับที่คุณอุบไว้เหรอคะ? เล่นเอาซะกรรมการเสียศูนย์เลยนะนั่น" "ผมสาบานได้เลยว่าผมไม่ได้สอนมันแบบนั้น..." ลีโอถอนหายใจยาวเหยียด แต่ริมฝีปากกลับแอบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาส่ายหัวเบาๆ ให้กับความแสบสันต์ของสัตว์เลี้ยงตัวโปรด ในขณะที่สนามประลองกำลังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอลหม่าน กรรมการอาวุโสที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนพุดดิ้งกำลังอ้าปากจะประกาศปรับแพ้ เจ้าปุยก็ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดอีกครั้ง มันเอี้ยวตัวหันกลับมา แลบลิ้นเลียคราบพุดดิ้งที่ติดอยู่บนแก้มของกรรมการหนุ่มผู้เคร่งขรึมเบาๆ หนึ่งที พร้อมส่งเสียงร้อง ‘จี๊ด’ อ้อนวอนด้วยดวงตากลมโตใสแป๋ว ความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดของกรรมการหนุ่มพลันมลายหายไปในพริบตา เขาหัวเราะแห้งๆ ออกมาอย่างจนใจ ยอมยกมือขยอมแพ้และประกาศผลการแข่งขันด้วยรอยยิ้ม "ผ...ผู้ชนะการประลองรอบนี้ คือผู้เล่นลีโอและ...เอ่อ เจ้ากระต่ายจอมป่วนครับ!" เสียงเฮดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม ลีโอหัวเราะร่อพลางเดินเข้าไปอุ้มเจ้าปุยที่พุงกางออกมาจากอ้อมกอดของกรรมการ เจ้ากระต่ายน้อยเรอออกมาเบาๆ หนึ่งครั้งอย่างอิ่มหนำสำราญ เลอะคราบครีมสีขาวเต็มหนวด ทว่า ในวินาทีที่ความสุขและความสนุกสนานกำลังถึงขีดสุด เสียงดนตรีบรรเลงเฉลิมฉลองก็ถูกตัดขาดหายไปในฉับพลันราวกับมีใครกดปุ่มปิดสวิตช์ ท้องฟ้าที่มืดครึ้มจากเงาดำเมื่อครู่ไม่ได้เป็นเพียงแค่เงาอีกต่อไปแล้ว อากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามราวเหล็กของอัฒจันทร์ ลีโอหุบยิ้มทันที เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องบน *ตึง... ตึง... ตึง...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังก้องกังวานผ่านมิติอากาศ ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังเหยียบย่างลงมาจากสวรรค์ชั้นฟ้า รินะหน้าซีดเผือด รีบดึงแขนเสื้อของลีโอไว้แน่น ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่ระบบเกมสร้างขึ้นเพื่อเตือนภัยระดับวิกฤต "ลีโอ... นั่นมัน... ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ธรรมดาแล้วค่ะ..." เสียงของรินะสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ กลางลานประลองที่เคยสว่างไสว จู่ๆ แสงไฟทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด เงาสีดำบนฟ้าแตกตัวออกเป็นร้อยๆ สาย ร่างของอสูรกายติดปีกสีนิลกาฬขนาดมหึมาปรากฏกายขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นประสาททุกผู้คนในเซิร์ฟเวอร์ และสิ่งที่ทำให้ลีโอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น... กำลังจ้องมองตรงมาที่ตัวเขา พร้อมกับสร้อยคอรูปกุญแจแปลกประหลาดที่ห้อยอยู่ที่คอของมัน ซึ่งเป็นกุญแจดอกเดียวกับที่เขาเคยเห็นในความฝันเมื่อคืนก่อนล็อกอินเข้าเกมนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความน่ารักและร่วมลุ้นไปกับความป่วนในตอนนี้นะคะ