รางวัลปลอบใจที่ยิ่งใหญ่

กลิ่นคาวสนิมและละอองฝุ่นอณูเวทมนตร์ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ย้อมบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นสีเทาหม่น แม้การแข่งขันประลองยุทธ์ระดับเซิร์ฟเวอร์จะเพิ่งจบลงด้วยความพ่ายแพ้เฉียดฉิว แต่วินาทีนี้ ไม่มีสายตาคู่ไหนบนอัฒจันทร์หลักแสนที่ยังใส่ใจถ้วยรางวัลแชมป์เปียกปูนอีกต่อไปแล้ว ความเงียบงันระดับ 'เดธแอร์' แผ่ขยายปกคลุมทุกตารางเมตร เสียงลมหายใจของเหล่าผู้เล่นนับหมื่นดังก้องสะท้อนในความโกลาหลที่ไร้ซึ่งสรรพเสียง ท้องฟ้าจำลองของสนามประลองถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกสีนิลกาฬ ร่างอสูรกายติดปีกขนาดมหึมาสยายปีกบดบังดวงอาทิตย์ในเกมจนมืดมิด ทว่า สิ่งที่ตรึงร่างของลีโอให้แข็งค้างราวกับถูกสาปไว้ ไม่ใช่ความน่ากลัวของบอสลับระดับเวิลด์บอสตัวนั้น... แต่มันคือดวงตาสีแดงฉานที่กำลังจ้องทะลุผ่านความมืดตรงมายังเขา พร้อมกับสร้อยคอรูปกุญแจโบราณที่แกว่งไกวอยู่บนลำคอหนาหนัก กุญแจดอกนั้น... ดอกเดียวกับที่นอนนิ่งอยู่ในความฝันของเขาเมื่อคืนก่อนล็อกอินเข้าเกม "ลีโอ! ตั้งสติก่อนค่ะคุณเพื่อน! นั่นมันยูนิตบอสระดับภัยพิบัติที่ระบบไม่เคยประกาศเตือนภัยมาก่อนไม่ใช่เหรอคะ ทำไมมันถึงทำสายตาเหมือนอยากจะกินตับคุณแบบนั้นล่ะคะเนี่ย!" เสียงกระซิบกระซับที่สั่นเครือของรินะดังขึ้นข้างหู ร่างเล็กของสาวนักเวทซัพพอร์ตถอยกรูดไปจนชิดขอบกำแพงหิน มือเรียวสั่นเทาจนเกือบทำไม้เท้าเวทมนตร์หลุดมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อเห็นว่าเงาสีดำทะึมบนฟ้ากำลังเคลื่อนตัวต่ำลงมาเรื่อยๆ แรงกดดันมหาศาลจากจิตสังหารของมันทำให้ HP ของผู้เล่นรอบข้างลดฮวบลงเองโดยอัตโนมัติราวกับยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ ลีโอไม่ตอบคำถาม เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือข้างที่สวมถุงหนังสำหรับจับมอนสเตอร์กำเข้าหากันจนข้อต่องอขาว ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง เกม VRMMO นี้ถูกสร้างขึ้นโดยบริษัทเทคโนโลยีระดับโลก แต่ทำไมความฝันของเขาถึงเชื่อมโยงกับบอสในเกมได้? หรือทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ? *โฮกกกกกก—!* เสียงคำรามสะท้านฟ้าดังขึ้นอีกครั้ง คลื่นกระแทกโซนิคเวฟพัดเอาเต็นท์และข้าวของรอบลานประลองปลิววับไปในอากาศ ร่างมหึมาของอสูรกายพุ่งทะยานลงมาปักหลักตรงหน้าลีโอและรินะ แรงกระแทกสร้างรอยร้าวเป็นวงกว้างนับร้อยเมตร ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทาง ทว่า ท่ามกลางม่านหมุ่นสีเทานั้น ประกายแสงสีแดงฉานจากดวงตาของมันกลับสว่างวาบขึ้นยิ่งกว่าเดิม แต่มันไม่ได้พ่นไฟใส่พวกเขา... มันกลับอ้าปากกว้าง แล้วคายบางสิ่งตกลงบนพื้นเบื้องหน้าลีโอ *กริ๊ง...* เสียงวัตถุโลหะกระทบพื้นหินดังกังวานท่ามกลางความเงียบ รินะสะดุ้งโหยงคว้าแขนเสื้อลีโอไว้แน่น "ระ... ระวังค่ะ! ของดรอปจากบอสระดับนี้อาจจะเป็นคำสาปมรณะก็ได้นะคะ!" ลีโอก้มมองสิ่งของชิ้นนั้นอย่างช้าๆ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก บนพื้นหินมีกล่องไม้เก่าแก่ลวดลายแปลกประหลาดวางอยู่ และบนฝากล่องนั้น มีร่องรอยการล็อกด้วยแม่กุญแจรูปทรงเดียวกันกับสร้อยคอบนคอของอสูรกายไม่มีผิดเพี้ยน ทันทีที่ปลายนิ้วของลีโอแตะลงบนผิวไม้ ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามก็ดีดเด้งขึ้นกลางอากาศตรงหน้า พร้อมกับเสียงระฆังใสๆ ที่ขัดแย้งกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวโดยสิ้นเชิง [ประกาศระบบเซิร์ฟเวอร์: ผู้เล่น 'ลีโอ' ได้รับไอเทมพิเศษระดับตำนาน (Untradable) - **"กุญแจและเขตแดนแห่งปฐพีรกร้าง (Land Reclamation Key)"**] [เงื่อนไขพิเศษ: เนื่องจากการต่อสู้สิ้นสุดลงด้วยความพ่ายแพ้ในรอบชิงชนะเลิศ ระบบมอบ "รางวัลปลอบใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" เพื่อชดเชยความมุ่งมั่นในการสร้างฟาร์มของผู้เล่น] [รายละเอียดไอเทม: ไอเทมสิทธิ์ขาดในการปลดล็อก "เขตแดนลับนอกแผนที่" พื้นที่รกร้างขนาดมหึมาที่สามารถเนรมิตเป็นฟาร์มมอนสเตอร์ส่วนตัวระดับ SSS ไร้ขีดจำกัด รองรับการขยายพันธุ์และการกลายพันธุ์ของสายพันธุ์แฟนตาซีทุกรูปแบบ] รินะอ้าปากค้างจนแทบจะอมไข่ไก่ได้ทั้งใบ ดวงตาเบิกกว้างกว่าเดิมเป็นสองเท่า "คะ... ค้างคาวตัวเบ้อเริ่มเทิ่มเมื่อกี้ บินมาเพื่อส่งพัสดุรีวิวฟาร์มให้คุณเนี่ยนะคะ?! นี่มันตรรกะเกมอะไรกันเนี่ย!" ลีโอนิ่งงันไปชั่วขณะ ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึงและประกายความหวังอันเจิดจ้าในดวงตา ภาพของทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ที่เขาเคยฝันถึงในโลกความเป็นจริง ซ้อนทับเข้ามากับคำบรรยายของระบบในหัว ฟาร์มในฝัน... ฟาร์มที่เขาจะสามารถเลี้ยงดูเหล่ามอนสเตอร์ตัวน้อยได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องสนสายตาใคร มันกำลังจะกลายเป็นจริงแล้วอย่างนั้นหรือ? ทว่า ก่อนที่ลีโอจะได้เอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้นั้นขึ้นมา ร่างของอสูรกายติดปีกสีนิลกาฬก็ก้มหัวลงต่ำ ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่เขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่มันจะกระพือปีกครั้งใหญ่ ส่งร่างหายวับไปในรอยแยกสีดำบนท้องฟ้าอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกล่องไม้ลึกลับและกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ร่วงหล่นลงมาแนบอยู่บนฝากล่อง ลีโอหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาคลี่ออกช้าๆ ลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกสีดำสนิทปรากฏแก่สายตา *‘ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่... เจ้าของฟาร์มคนต่อไป อย่าลืมดูแลเด็กๆ ให้ดีล่ะ’* ด้านล่างลายมือนั้น มีตราประทับรูปอุ้งเท้าสัตว์ประหลาดที่คุ้นตาอย่างประหลาด ลีโอขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงแล่นริ้วขึ้นมาในสมอง เขาเคยเห็นตราประทับนี้ที่ไหนสักแห่ง... ในความทรงจำส่วนลึกที่เขาพยายามลืมเลือนมาตลอดหลายปี รินะก้าวเข้ามาใกล้ ชะเง้อคอมองกระดาษในมือเพื่อนร่วมทีมด้วยความสงสัย "ใครเป็นคนเขียนข้อความนี้เหรอคะ หรือว่าจะเป็น NPC เควสต์ลับตัวใหม่? แต่ว่า... ลีโอคะ ทำไมหน้าตาคุณถึงซีดเผือดแบบนั้นล่ะคะ?" ลีโอยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบคำถามของเพื่อนสาว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากทางเข้าสนามประลอง ฝุ่นตลบฟุ้งอีกครั้งพร้อมกับกลุ่มคนในชุดเกราะเรืองแสงสีทองอร่ามที่มีตราสัญลักษณ์กิลด์ใหญ่อันดับหนึ่งแปะอยู่บนอกเสื้อ กิลด์ 'ราชันย์อัศวิน' นำโดยหัวหน้ากิลด์หนุ่มผู้มาพร้อมกับสีหน้าบึ้งตึงและแววตากระหายความโกรธก้าวเข้ามาขวางทางพวกเขาไว้ "แกสินะ... ผู้เล่นชื่อลีโอ ที่ฉวยโอกาสแย่งชิงไอเทมลับระดับเวิลด์บอสไปต่อหน้าต่อตาพวกเรา!" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับคมดาบยาวในมือที่ถูกชี้ตรงมาที่ปลายจมูกของลีโอ "คายไอเทมชิ้นนั้นออกมาซะ ไม่อย่างนั้น... เตรียมตัวถูกล่าจนกว่าจะออกจากเกมนี้ไม่ได้เลย!" รินะรีบก้าวมาบังหน้าลีโอไว้ทันที พร้อมกับร่ายเวทมนตร์โล่แสงขึ้นมาป้องกัน "เฮ้! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะ! นี่คือรางวัลที่ระบบมอบให้ตามกติกา พวกคุณเป็นถึงกิลด์ใหญ่อยู่แท้ๆ ทำไมถึงหน้าด้านมาปล้นของคนอื่นโต้งๆ แบบนี้ล่ะคะ!" ลีโอยกมือขึ้นแตะไหล่ของรินะเบาๆ เป็นเชิงห้ามปรามให้เธอยืนอยู่ด้านหลัง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับหัวหน้ากิลด์ผู้มาใหม่ มุมปากของเด็กหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความกวนประสาทและประกายความท้าทายที่ยากจะคาดเดา มือขวาของลีโอยื่นออกไปหยิบ "กุญแจและเขตแดนแห่งปฐพีรกร้าง" ขึ้นมาถือไว้แนบอก สายตาคมกริบมองลอดผ่านคมดาบที่จ่ออยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทั่วทั้งบริเวณ "อยากได้เหรอครับ? งั้นก็ตามมาเอาในฟาร์มของผม... ถ้าพวกคุณกล้าพอนะ" สิ้นคำพูดนั้น ลีโอก็ใช้กุญแจในมือไขลงไปบนอากาศว่างเปล่าเบื้องหน้าทันที! *แคร๊ก—!* เสียงปริแตกของมิติอากาศดังสนั่น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของลีโอและรินะยุบตัวลงกลายเป็นหลุมหลุมดำมหึมา แรงดูดมหาศาลกระชากร่างของพวกเขาทั้งสองคนร่วงหล่นหายวับลงไปในความมืดมิดเบื้องล่างต่อหน้าต่อตากลุ่มกิลด์ใหญ่ที่ยืนอึ้งค้างทำอะไรไม่ถูก และก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดมืดลง ลีโอก็เหลือบไปเห็นเงาสوงโปร่งปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทคนหนึ่ง กำลังยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ที่ขอบหน้าผาไกลออกไป... ซึ่งเป็นรอยยิ้มเดียวกับเงาในความฝันเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน! --- ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับรินะมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!