ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองรอบกองไฟ

เปลวไฟสีส้มอมแดงกำลังพวยพุ่ง สะบัดปลายไหวตามแรงลมยามค่ำคืน ขับไล่ความมืดมิดของผืนป่าโบราณให้ถอยร่นไปไกล เสียงปะทุของไม้ฟืนที่ดังเปรี๊ยะปร๊ะเคล้ากับเสียงหัวเราะคิกคักของเจ้า 'พุดดิ้ง' สไลม์จิ๋วสีฟ้าใสที่กำลังกระโดดดึ๋งๆ อยู่บนตักของลีโอ ช่วยสร้างบรรยากาศอบอุ่นหัว Annihilation Dungeon ดันเจี้ยนระดับบอสที่เพิ่งผ่านมาได้หมาดๆ กลายเป็นเพียงอดีตไปแล้ว ในเมื่อตอนนี้พวกเขานั่งอยู่ ณ จุดพักแรมปลอดภัย ใต้ท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่ประดับประดาด้วยหมู่ดาวระยิบระยับราวกับผืนผ้ากำมะหยี่สีนิล "ย่างให้เกรียมกว่านี้อีกนิดสิคะ ลีโอคะ! ถ้าเนื้อสเต็กแรบบิทป่าเกรด A ตัวนี้สุกเกินไปจนแห้ง เสน่ห์ของไขมันแทรกมันก็จะหายไปหมดพอดีย" รินะเอ่ยท้วงขึ้น พร้อมกับใช้ปลายนิ้วเรียวสวยดันแว่นตากลมโตขึ้นสัน鼻 สายตาของเธอมุ่งมั่นอยู่กับไม้เสียบเนื้อย่างในมือของเด็กหนุ่มราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าแห่งอาณาจักร ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่คมทอดมองประกายไฟที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาของเพื่อนสาว "ครับ... เอ้ย! รินะก็ใจเย็นๆ สิครับ... อุ๊บ!" เด็กหนุ่มรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันทีเมื่อเผลอหลุดคำต้องห้ามออกมา รินะหรี่ตามองด้วยความจับผิดทันควัน ใบหน้าสวยหวานพองลมขึ้นเล็กน้อยอย่างน่ารัก "หืม? เมื่อกี้เผลอพูดคำผู้ชายออกมาอีกแล้วนะคะ ลีโอ... หรือว่าแอบไปติดนิสัยมาจากพวกนักรบรับจ้างกล้ามโตในเมืองหลวงมาอีกแล้วคะ?" รินะแกล้งหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำเอาลีโอต้องรีบโบกไม้โบกมือปฏิសេធพัลวัน "เปล่าสักหน่อยค่ะ! ฉัน... เอ๊ย! ฉันหมายถึง ผม... ช T_T ให้ตายสิ ความคุ้นชินมันน่ากลัวจริงๆ นะคะ" ลีโอถอนหายใจเฮือกใหญ่ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากรินะได้เป็นอย่างดี บรรยากาศความตึงเครียดจากศึกหนักเมื่อช่วงบ่ายมลายหาย Sไปสิ้น เหลือเพียงความผ่อนคลายและเสียงลมหายใจของเหล่ามอนสเตอร์ในสังกัดที่นอนขดตัวหลับปุ๋ยอยู่รอบกองไฟ ฟาร์มมอนสเตอร์ในฝันของลีโอไม่ได้เป็นเพียงแค่จินตนาการบนกระดาษอีกต่อไปแล้วค่ะ ในหน้าต่างระบบเกมตอนนี้ พื้นที่เพาะเลี้ยงระดับสองถูกปลดล็อกเรียบร้อย พร้อมกับไข่ลึกลับสามใบและมอนสเตอร์สายพันธุ์หายากอีกสี่ตัวที่ซุกตัวอยู่ในกระเป๋าิติมิติ ความเหนื่อยยากตลอดหนึ่งเดือนเต็มในองค์ที่ 1 ของการเดินทางในโลก VRMMO แห่งนี้คุ้มค่าเกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบ "พูดถึงเรื่องพรุ่งนี้..." รินะวางไม้เสียบเนื้อลงบนใบตองกว้าง เธอนั่งชันเข่าขึ้นแล้วใช้คางเกยแขนตัวเอง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองตรงไปยังกองไฟ ท่าทีขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาถนัดตา "เราต้องเดินทางข้ามเทือกเขามังกรหลับเพื่อไปยัง 'อาณาจักรตะวันออก' สินะคะ" ลีโอพยักหน้ารับช้าๆ เขายื่นเนื้อย่างชิ้นที่สุกพอดีให้รินะ ก่อนจะหยิบอีกไม้ขึ้นมาทานบ้าง รสชาติความหวานฉ่ำของเนื้อสัตว์ป่ากระจายไปทั่วปาก แต่ความกังวลลึกๆ ในใจกลับทำให้รสสัมผัสนั้นจืดจางลง "ใช่ค่ะ ระยะทางไกลโขเลยทีเดียว ระบบแนะนำว่าเราต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยเจ็ดวันในเกม และที่สำคัญ..." ลีโอเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาไปยังแผนที่หนังแกะที่กางอยู่บนก้อนหินเรียบ "พื้นที่รอยต่อระหว่างอาณาจักร เป็นเขตปลอดกฏและมีมอนสเตอร์ระดับ 60 ขึ้นไปชุกชุมมาก แถมข่าวลือเรื่อง 'กลุ่มโจรสลับเงาเพลิง' ที่คอยปล้นสะดมผู้เล่นสายขนส่งสินค้าก็ยังหนาหูด้วยค่ะ" รินะหยิบแผนที่ขึ้นมาพิจารณา นิ้วเรียวไล่ตามเส้นทางสีแดงที่ลากผ่านหุบเขาลึก "แต่ถ้าเราไม่ไปอาณาจักรตะวันออก เราก็จะพลาด 'สมุนไพรจันทรานิรันดร์' ที่จำเป็นต้องใช้ในการอัปเกรดโรงเรือนเพาะ พันธุ์สัตว์เลื้อยคลานนะคะ ลืมไปแล้วเหรอคะว่าเจ้า 'มังกรน้อยครีบทอง' ที่เพิ่งฟักออกจากไข่เมื่อวาน ต้องการสภาพแวดล้อมแบบนั้นเพื่อเติบโต" ลีโอยิ้มบางๆ ความอ่อนโยนฉายชัดในแววตาเมื่อนึกถึงเจ้ามังกรตัวจิ๋วที่เอาแต่คลอเคลียขาเขาไม่ยอมห่าง "นั่นสินะคะ เพื่อความสุขของเด็กๆ ในฟาร์มของเรา ต่อให้มีภูเขาไฟหรือกองโจรขวางหน้า ฉันก็ไม่ถอยห่างหรอกค่ะ" บรรยากาศรอบกองไฟเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะและเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของสัตว์เลี้ยง ทั้งสองคนต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง การก้าวเข้าสู่องค์ที่ 2 ของเกมไม่ได้หมายถึงแค่การเปลี่ยนแผนที่ แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความท้าทายที่ยากขึ้น ผู้เล่นคนอื่นเริ่มแข็งแกร่งขึ้น กิลด์ใหญ่เริ่มขยายอิทธิพล และความลับของระบบ AI ที่ลีโอบังเอิญไปล่วงรู้เข้าเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็ยังคงเป็นปริศนาค้างคาใจที่เขาต้องหาคำตอบ "ลีโอคะ..." จู่ๆ รินะก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลกว่าปกติจนลีโอต้องหันไปมอง "คะ? มีอะไรเหรอคะรินะ" รินะเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยสะท้อนแสงไฟวับวาว "ไม่ว่าข้างหน้าจะมีอุปสรรคอะไรรออยู่... หรือไม่ว่าเราจะต้องเจอผู้เล่นรังแกเหมือนตอนที่อยู่ในเมืองเริ่มต้นอีก... สัญญาได้ไหมคะว่าจะไม่ทิ้งฉันไว้ข้างหลังแล้ววิ่งไปลุยเดี่ยวคนเดียวอีก" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของลีโอกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์เมื่อสองสัปดาห์ก่อนที่ลีโอยอมเสี่ยงชีวิตกระโดดเข้ารับการโจมตีจากบอสเพื่อปกป้องรินะผุดขึ้นมาในหัว เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความอบอุ่นที่มักจะทำให้รินะใจเต้นแรงเสมอ "สัญญาด้วยเกียรติของ 'ว่าที่เกษตรกรอันดับหนึ่งของโลก' เลยค่ะ! เราจะเดินไปข้างหน้าด้วยกัน สัตว์เลี้ยงทุกตัว อาหารทุกมื้อ และทุกความทรงจำ... เราจะสร้างมันด้วยกันค่ะ" รินะระบายยิ้มกว้างออกมาจนดวงตากลายเป็นรูปสระอินทร์ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของทั้งคู่ในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโอบกอดพวกเขาไว้นั้นเอง... กรอบแกรบ... เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นมาจากพุ่มไม้ทึบเบื้องหลังกองไฟ! รินะสะดุ้งสุดตัว เด้งลุกขึ้นยืนอัตโนมัติพร้อมกับร่ายเวทมนตร์ลูกบอลแสงขึ้นบนฝ่ามือทันที ดวงตาสอดส่องฝ่าความมืดออกไป ส่วนลีโอไม่ได้เอ่ยทักทาย เขารีบดึงดาบสั้นคู่ใจออกจากฝัก ร่างกายตื่นตัวเต็มที่ สัตว์เลี้ยงทั้งหมดตื่นขึ้นจากนการหลับใหลและส่งเสียงขู่คำรามต่ำในลำคอ ไม่มีเสียงฝีเท้า... ไม่มีเสียงลมหายใจของมอนสเตอร์ธรรมดา... สิ่งที่ปรากฏออกมาจากความมืดไม่ใช่สัตว์ป่า แต่เป็นเงาร่างของชายสวมผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกบดบังด้วยฮู้ดลึกจนมองไม่เห็นแววตา ทว่าสิ่งที่ทำให้ลีโอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือสัญลักษณ์รูป 'เฟืองจักรสีเลือด' ที่ปักอยู่บนปกเสื้อของอีกฝ่าย มันคือสัญลักษณ์ของ 'ผู้ดูแลระบบลับ' (GM ที่ถูกลบชื่อออกจากระบบ) คนเดียวกับที่เคยส่งข้อความปริศนาเตือนลีโอเมื่อวันก่อน! ชายปริศนาหยุดยืนอยู่ที่ขอบเขตแสงไฟ เงาทอดยาวทาบทับร่างของลีโอ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากภายใต้เงาฮู้ด ก่อนที่เสียงแหบพร่าจะเอ่ยออกมาเบาๆ หรี่ลึกลงไปในโสตประสาทของเด็กหนุ่ม "พวกเธอกำลังเดินเข้าสู่กรงขัง... ลีโอ และถ้ายังดื้อดึงจะไปอาณาจักรตะวันออก ฟาร์มที่เธอรัก... จะมอดไหม้จนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับรินะมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!