มุ่งหน้าสู่อาณาจักรโบราณ

“ถ้าท่านยังดึงดันจะเอาเจ้านี่ขึ้นเกวียนคาราวาน ฉันเกรงว่าค่าผ่านทางด่านตรวจออโรร่าจะแพงกว่าราคาตัวมันเองเสียอีกนะคะ คุณชายนักเพาะพันธุ์!” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับเสียงเคาะด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ลงบนพื้นไม้กระดานดังขึ้นอย่างหงุดหงิด รินะใช้มือเรียวบางดันแว่นตาทรงกลมขึ้น, ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปยังเจ้าก้อนขนสีฟ้าครามหน้าตากลมปุ๊กที่กำลังเคี้ยวหญ้าแห้งตุบๆ อยู่บนตักของลีโออย่างสบายใจเฉิบ “โธ่ รินะคะ อย่าใจร้ายกับน้อง ‘สโนว์บอล’ นักเลยน่า ดูตาแป๋วๆ คู่นี้สิคะ น้องเขามีประโยชน์จะตาย เวลาเดินทางไกลแดดร้อนๆ แบบนี้ น้องเขาสร้างเกล็ดน้ำแข็งลดอุณหภูมิในเกวียนได้นะ ตั้งแบรนด์เป็นระบบปรับอากาศเคลื่อนที่ได้เลยนะคะเนี่ย” ลีโอแยิ้มกว้างจนตาหยี มือข้างหนึ่งลูบหัวมอนสเตอร์จิ๋วสายพันธุ์หายากที่เขาเพิ่งฟักออกมาเมื่อสองวันก่อนอย่างทะนุถนอม บรรยากาศภายในเกวียนคาราวานขนาดใหญ่ของสมาคมพ่อค้าเร่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของใบชาสมุนไพรและกลิ่นอายดินชื้นหลังฝนตก นี่คือจุดเริ่มต้นขององค์ที่ 2 อย่างเป็นทางการ หลังจากผ่านพ้นบททดสอบอันยาวนานในดินแดนเริ่มต้น ลีโอกับรินะได้ตัดสินใจครั้งใหญ่ด้วยการสละตั๋วโดยสารเรือเหาะราคาแพง แล้วเลือกวิธีที่ทรหดและโรแมนติกกว่า—การเดินทางข้ามทวีปผ่าน “เส้นทางคาราวานสายไหมทมิฬ” เส้นทางการค้าโบราณที่ทอดตัวยาวผ่านหุบเขาลึก ทะเลทรายระอุ และผืนป่าดึกดำบรรพ์ที่ผู้คนต่างร่ำลือถึงความอันตราย ลีโอละสายตาจากเจ้าสโนว์บอล หันมามองทัศนียภาพนอกหน้าต่างเกวียนที่เริ่มเปลี่ยนสภาพจากทุ่งหญ้าเขียวขจี กลายเป็นแนวเทือกเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้า หน้าผาหินสีดำสนิททอดตัวยาวราวกับมังกรยักษ์หลับใหล ไอหมอกสีขาวจัดเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาตามรอยต่อของไม้กระดานเกวียน อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ “สัมผัสได้ไหมคะ...” รินะพึมพำเบาๆ เลิกเถียงเรื่องมอนสเตอร์ชั่วคราว นิ้วเรียวบางชี้ออกไปนอกหน้าต่าง “บันทึกการเดินทางของกิลด์ระบุไว้ชัดเจนว่า เส้นทางนี้ถูกปิดตายมาสามร้อยปีนับตั้งแต่สงครามโบราณสิ้นสุดลง การที่เราได้รับอนุญาตให้ร่วมคาราวานของพ่อค้าเร่ลึกลับคนนี้... มันง่ายเกินไปค่ะ ลีโอ” ลีโอนิ่งเงียบ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจัง เขารู้ดีว่าโลกของ VRMMO เกมนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ผู้เล่นเดินชมทิวทัศน์สวยงามเฉยๆ ระบบ AI ของเกมมีความซับซ้อนและเชื่อมโยงกับปมประวัติศาสตร์เบื้องหลัง หากกิลด์ใหญ่ๆ ยังไม่กล้าเสี่ยงส่งคนมาสำรวจทวีปตะวันตก แล้วไฉนเลยพ่อค้าเร่ผู้ต่ำต้อยถึงกล้าพาเกวียนสินค้าลัดเลาะผ่านหุบเขาแห่งนี้ได้? “ฉันลองตรวจสอบข้อมูลไอเทมในกระเป๋าดูแล้วค่ะ” รินะกระซิบเสียงเบา ขยับตัวเข้ามาใกล้ลีโอมากขึ้น กลิ่นหอมสะอาดของสบู่สมุนไพรลอยแตะจมูก “แผนที่หนังแกะที่เราซื้อมาจากชายชราในเมืองท่า... เส้นทางที่เรากำลังเดินอยู่ตอนนี้ บนแผนที่ต้นฉบับไม่ได้ถูกเรียกว่า ‘เส้นทางคาราวาน’ หรอกนะคะ แต่มันคือ ‘ทางหลวงแห่งการสังเวย’ ต่างหากล่ะคะ” ทันใดนั้นเอง! *เอี๊ยด... ตึง!* เกวียนสินค้าขนาดมหึมาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนลีโอเกือบกลิ้งตกเบาะ มอนสเตอร์สโนว์บอลส่งเสียงร้อง “ปี๊บ!” ด้วยความตกใจแล้วมุดหายเข้าไปในเสื้อคลุมของลีโอทันที แรงกระชากกะทันหันทำให้หีบสมบัติไม้สนที่วางอยู่มุมเกวียนหล่นลงมาฝากระแทกพื้น เสียงล้อไม้บด10ขยี้กับก้อนกรวดหยุดชะงักลง เสียงกุกกักของม้าลากเกวียนด้านนอกเงียบกริบ ราวกับว่าโลกทั้งใบถูกกดปุ่มหยุดเวลา มีความเงียบงันที่น่ากลัวแผ่ปกคลุมอยู่ภายนอก... เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวระรัว ลีโอดึงดาบสั้นประจำตัวออกจากฝัก ชำเลืองมองรินะที่กำลังร่ายเวทมนตร์คุ้ม องกันบทเล็กๆ ไว้ที่ปลายนิ้ว แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนส่องสว่างใบหน้าของเธอที่ตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือผลักประตูเกวียนออกช้าๆ เพื่อมองหาหัวหน้าคาราวาน ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้า กลับไม่ใช่ผืนป่าหรือหุบเขาที่ควรจะเป็น เบื้องหน้าของพวกเขาคือซากปรักหักพังของประตูเมืองโบราณขนาดมหึมา สถาปัตยกรรมหินสีดำสนิทแกะสลักลวดลายประหลาดที่ไม่มีมนุษย์คนใดในยุคปัจจุบันเคยพบเห็น เสาหินยักษ์หักโค่นระเกะระกะ และสิ่งที่ทำให้ลีโอต้องหยุดหายใจ คือกองคาราวานด้านหน้าที่ควรจะมีม้าลากสิบกว่าตัวและคนคุ้มกันนับสิบ... บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า ม้าลากเกวียนทั้งหมดหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียง “รอยเล็บมหึมา” ลึกลงไปในพื้นดิน ราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างลากดึงลงไปในความมืดใต้พิภพ และที่น่าขนลุกที่สุดคือ... พ่อค้าเร่เจ้าของคาราวาน ยืนหันหลังนิ่งสนิทอยู่กลางซากประตูเมือง มือทั้งสองข้างห้อยลู่ ร่างกายของเขามีเส้นใยสีดำประหลาดงอกออกมาพันธนาการไว้ ราวกับหุ่นเชิดที่ไร้จิตวิญญาณ “ยินดีต้อนรับสู่... อาณาจักรของฉัน” เสียงกระซิบแหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นจากความว่างเปล่า—ไม่ใช่เสียงของพ่อค้าเร่คนนั้น แต่เป็นเสียงสะท้อนจากวิญญาณนับพันที่ซ้อนทับกัน พร้อมกับที่ร่างของพ่อค้าเร่ค่อยๆ หันกลับมา... ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งดวงตา มีเพียงรอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหูที่มีเลือดสีดำไหลริน ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับรินะมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!