การโจมตีของกิลด์ผู้เล่นสายฮาร์ดคอร์

"บอกว่าให้ถอยไปไงคะ! หรือว่าหูหนวกจนฟังภาษามนุษย์ไม่รู้เรื่อง!" เสียงตวาดแหลมสูงของรินะดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาหินผาสີเทา เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นบนหน้าผากเนียนของเธอขณะที่เธอยืนกางแขนออกปกป้องเจ้า 'สไลม์ปีกนก' สัตว์เลี้ยงตัวจิ๋วที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอยู่ข้างเท้า ลีโอยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้เล่นกลุ่มใหญ่ในชุดเกราะเหล็กกล้าเต็มยศที่กำลังตีวงล้อมเข้ามาเรื่อยๆ สัญลักษณ์รูปกะโหลกไขว้บนธงประจำกิลด์ของฝ่ายตรงข้ามบ่งบอกชัดเจนว่าพวกเขานี่แหละคือ "กลุ่มผู้เล่นสายล่าค่าหัว" ที่ขึ้นชื่อเรื่องความไร้มนุษยธรรมและพร้อมจะกวาดล้างทุกอย่างเพื่อผลกำไร ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังพลุ่งพล่านในอก เขารู้ดีว่าในโลก VRMMO แห่งนี้ เสรีภาพมาพร้อมกับความเสี่ยง แต่การที่ใครบางคนจะมาพราก "ครอบครัวตัวน้อย" ที่เขาฟูมฟักมาด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจ... ไม่มีทางที่เขาจะยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาดค่ะ "ใจเย็นก่อนสิครับคุณผู้หญิง..." ชายหนุ่มร่างยักษ์ผู้สวมหมวกเหล็กมีเขา ไซקלอปส์ (Cyclops) หัวหน้ากิลด์ฮาร์ดคอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เขากวาดสายตามองเจ้าสไลม์ปีกนกสีรุ้งที่ส่งเสียงร้องครางหงิงๆ ด้วยความโลภในแววตา "สัตว์เลี้ยงระดับแรร์หายากแบบนั้น ถ้าเอาไปชำแหละขายในตลาดมืด น่าจะได้เงินหลักล้านเครดิตเลยนะนายหน้าอ่อน นายคงไม่รู้สินะว่าของดีแบบนี้มันเกินตัวเด็กกะפoแบบนายไปเยอะ" "ของใคร... คนนั้นก็ย่อมรักและหวงแหนค่ะ" ลีโอก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเขาสั่นนิดๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามไม้เท้าไม้โอ๊คเบาๆ เพื่อเตรียมพร้อมเรียกใช้งานสกิลฟาร์มมอร์ที่เขาถนัดที่สุด "ต่อให้พวกคุณจะเอาเงินมาประเคนให้เป็นร้อยล้าน ฉันก็ไม่มีวันขายพรรคพวกของฉันให้พวกเลือดเย็นเด็ดขาด" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลมหนาวพัดโชกผ่านซอกหิน พาเอาเศษฝุ่นปลิววับ บรรดาลูกน้องของกิลด์ฮาร์ดคอร์เริ่มชักอาวุธออกจากฝัก เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้งคร่า.ดบาดหู รินะกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอหยิบม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ระดับกลางออกมาถือไว้ในมือสั่นระริก ถึงแม้เธอจะเป็นสายซัพพอร์ตที่ไม่ค่อยถนัดการต่อสู้ระยะประชิด แต่ถ้าจำเป็นต้องแลก เธอก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องฟาร์มในฝันของลีโอค่ะ "รั้นนักใช่ไหม..." หัวหน้ากิลด์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปที่สไลม์ปีกนกด้วยความกระหาย "ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าพวกเราใจร้ายเลยนะ จัดการมัน! เอาสัตว์เลี้ยงตัวนั้นมาให้ได้ แม้ว่าจะเหลือแต่ซากก็ตาม!" สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างของนักฆ่าสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงาไม้ก็พุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็วสูง เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ลีโอ แต่พุ่งตรงไปยังสไลม์ปีกนกตัวน้อยที่กำลังหลบอยู่หลังพุ่มไม้ รินะกรีดร้องออกมาเบาๆ พร้อมกับซัดลูกบอลเวทมนตร์แสงพุ่งเข้าขัดขวาง แต่ทว่าความเร็วนั้นต่างกันเกินไป "ระวังค่ะลีโอ!" เปรี้ยง! เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นเมื่อดาบเคลือบพิษของนักฆ่าเฉียดผ่านลำตัวของสไลม์ปีกนกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร จนเกิดรอยแผลเป็นทางยาวบนพื้นดิน เจ้าสไลม์ส่งเสียงร้องจ้าด้วยความตกใจกลัว ลีโอพุ่งเข้าไปคว้าตัวมันเข้ามากอดไว้แนบอกทันที แรงกระแทกจากการพุ่งตัวทำให้เขากลิ้งไปกับพื้นหินกรวดจนเนื้อตัวมอมแมม แต่เขาก็ยังใช้ร่างของตัวเองกำบังเจ้าตัวน้อยไว้อย่างมิดชิดค่ะ "ไอ้พวก... สารเลวเอ๊ย!" ลีโอกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งโอบอุ้มสไลม์ปีกนกที่กำลังสั่นสะท้านไว้แน่น อีกมือหนึ่งยกไม้เท้าชี้หน้าหัวหน้ากิลด์ฮาร์ดคอร์ "พวกแก... อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องพวกมันแม้แต่ปลายเล็บ!" "ปากดีนักนะไอ้เด็กเวร คิดว่ามีไม้เท้ากระจอกๆ แค่นั้นแล้วจะรอดไปได้รึไง?" หัวหน้ากิลด์ก้าวเข้ามาใกล้ เงื้อมดาบใหญ่ในมือขึ้นสูงเตรียมจะฟันลงมาปลิดชีพ ลีโอเตรียมตัวรับความเจ็บปวดและพลังโจมตีที่จะพรากทุกอย่างไปจากเขา เขารู้ดีว่าค่าพลังของพวกเขาต่างกันราวฟ้ากับเหว การตายในครั้งนี้อาจทำให้สูญเสียไอเทมหายากไปหลายชิ้น แต่เขาก็ไม่เสียใจเลยสักนิดที่ได้ปกป้องสิ่งที่รัก ทว่า... ในวินาทีที่คมดาบกำลังจะเหวี่ยงลงมาตัดผ่านอากาศนั้นเอง ฟึบ! ฉับพลัน! ท้องฟ้าเหนือหุบเขาที่เคยสดใสก็มืดครึ้มลงในพริบตา ราวกับมีเงาดำมหึมาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ลมพายุหมุนลูกใหญ่พัดโหมกระหน่ำจนพวกผู้เล่นกิลด์ฮาร์ดคอร์ต้องยกมือขึ้นปัดป้องเศษฝุ่น แรงกดดันมหาศาลที่ทรงพลังยิ่งกว่าบอสระดับตำนานกดทับลงบนบ่าของทุกคนจนเข่าแทบทรุด ไม่ใช่แค่ลีโอหรือรินะที่ตกตะลึง แม้แต่พวกนักฆ่าที่กำลังเงื้อดาบก็ชะงักค้าง ราวกับเวลาถูกหยุดนิ่ง จากรอยแยกมิติสีม่วงเข้มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เสียงคำรามก้องกังวานที่สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างเงาของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด—มันคือ "กริฟฟอนราชสีห์โลหิต" สัตว์อสูรบรรพกาลที่ควรจะสูญพันธุ์ไปจากแผนกนี้แล้ว และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น บนหลังของมัน มีร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์นั่งไขว่ห้างอยู่ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาสีอำพันของเธอกวาดมองลงมายังกลุ่มผู้เล่นฮาร์ดคอร์ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ลีโอที่กำลังกอดสไลม์ปีกนกเนื้อตัวมอมแมม แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ "อุ๊ย... ดูเหมือนว่าพวกสุนัขจรจัดกำลังรังแกเด็กน้อยของฉันอยู่สินะคะ... สนใจจะมาเป็นอาหารให้สัตว์เลี้ยงของฉันแทนไหมล่ะคะ?" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับรินะมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!