กลยุทธ์ป่วนเมืองของสัตว์เลี้ยง

"ถอยร่นไปอีก! แนวหน้าตั้งโล่กันเวทมนตร์เดี๋ยวนี้ อย่าให้พวกมันเข้ามาใกล้เขตคลังเสบียงเด็ดขาด!" เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของ 'แบดบอย' หัวหน้ากิลด์ ‘อัสนีทมิฬ’ ดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาอัสดง พื้นที่ยุทธศาสตร์ระดับสูงที่กิลด์ใหญ่ของเขากำลังหมายมั่นปั้นมือจะยึดครองเป็นฐานที่มั่น แต่วินาทีนี้ ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ชัยชนะอันเกรียงไกร หากแต่เป็นความโกลาหลระดับวินาศสันตะโรที่ต่อให้จ้างนักยุทธศาสตร์มือหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์มาวางแผน ก็ไม่มีวันคาดเดาได้ว่ามันจะเกิดขึ้นจริง รินะยืนหลบอยู่หลังโขดหินใหญ่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความทึ่งปนขบขัน ขณะที่สองมือเรียวยังคงถือไม้เท้าเวทมนตร์สั่นระริก เธอหันไปมองเด็กหนุ่มข้างกายที่กำลังยิ้มร่าเริงราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ "ลีโอคะ... นี่คุณไปสรรหาวิธีพิสดารแบบนี้มาจากไหนกันคะเนี่ย ดูหน้าคุณแบดบอยตอนนี้สิคะ เหมือนคนกำลังจะกินยาพิษเข้าไปเลยค่ะ" รินะกระซิบพลันอมยิ้มจนแก้มป่อง พลางใช้นิ้วชี้ไปที่เบื้องล่าง ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน "ก็ไม่ได้พิสดารอะไรนี่คะรินะ แค่ใช้ธรรมชาติบำบัดตามวิถีชาวฟาร์มก็เท่านั้นเองค่ะ ใครใช้ให้คุณพี่แบดบอยเขาบุกเข้ามาเหยียบแปลงหญ้าอ่อนของเจ้าหมูสามชั้นล่ะคะ แบบนี้มันก็ต้องเจอมาตรการตอบโต้จากเจ้าของบ้านตัวจริงหน่อยสิคะ" เบื้องล่างบริเวณคลังเสบียงชั่วคราวของกิลด์อัสนีทมิฬ บัดนี้กลายเป็นสนามเด็กเล่นของฝูงมอนสเตอร์สุดป่วนจากฟาร์ม ‘สุขสำราญ’ ของลีโอไปเสียแล้ว นำทัพความป่วนโดย ‘เจ้าหมูสามชั้น’ หมูยักษ์พันธุ์พิเศษขนฟูฟ่องสีชมพูพาสเทล ที่ตอนนี้กำลังวิ่งดุ๊กดิ๊กพ่นฟองสบู่กลิ่นสตรอว์เบอร์รีเคลือบกาวเหนียวหนึบใส่แนวป้องกันของกิลด์อัสนีทมิฬ สมาชิกระดับท็อปของกิลด์ที่สวมชุดเกราะเหล็กกล้าชั้นดี ต่างพากันลื่นล้มกลิ้งไม่เป็นท่าเพราะฟองสบู่มหาภัย จนเกราะเงางามเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมและกลิ่นผลไม้หอมหวานชวนเวียนหัว "ไอ้หมูบ้านี่มาจากไหนวะ! ฟันมันไม่เข้า! เวทมนตร์ก็สะท้อนกลับหมด!" ผู้เล่นอาชีพนักรบคนหนึ่งแผדเสียงคำรามด้วยความคับแค้นใจ ขณะพยายามใช้ดาบใหญ่ฟันใส่เจ้าหมูสามชั้น แต่ทว่า ผิวหนังที่นุ่มนิ่มเด้งดึ๋งของมันกลับทำหน้าที่เหมือนแทรมโพลีน สะท้อนแรงกระแทกกลับจนดาบในมือกระเด็นหลุดมือลอยละลิ่วหายลับไปในกลีบเมฆ ไม่เพียงแต่เจ้าหมูสามชั้นเท่านั้น บนยอดเสาธงประกาศศักดาของกิลด์อัสนีทมิฬ ‘เจ้าเป็ดน้อยจอมกวน’ เป็ดสีเหลืองสดใสตัวอ้วนกลม สวมแว่นตากันแดดสีดำ กำลังยืนโบกปีกส่งเสียงร้อง "กั๊บ! กั๊บ!" อย่างเริงร่า พร้อมกับทิ้งระเบิดขี้ผึ้งสูตรลับเฉพาะที่ทำให้พื้นดินลื่นยิ่งกว่าน้ำแข็ง ลงใส่หัวของบรรดารองหัวหน้ากิลด์ที่กำลังวิ่งวุ่นสั่งการจนหัวซุกหัวซุน "ท่านหัวหน้าครับ! แนวหลังของเราแตกแล้วครับ! เจ้ากระต่ายขนปุยสามตัวนั่นมันขโมยยาฟื้นพลังระดับตำนานไปกินจนหมดคลังเลยครับ!" เสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิทดังขึ้นผ่านระบบสื่อสารส่วนตัว ทำให้แบดบอยถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ แบดบอยกัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงกรัดกราม ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนกอดอกอมยิ้มอยู่บนเนินเขาสูง เขาลงทุนทุ่มเงินนับล้านเพื่อสร้างกิลด์นี้ให้ยิ่งใหญ่ แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับเด็กเลี้ยงสัตว์กระจอกๆ กับสัตว์เลี้ยงหน้าตางี่เง่าเนี่ยนะ! "ลีโอ! แก... แกเล่นสกปรกอะไรวะ!" แบดบอยแผדเสียงตะโกนก้องผ่านเวทขยายเสียง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "แน่จริงก็เข้ามาสู้กันตัวต่อตัวสิฟะ ทำตัวเป็นพวกขี้ขลาดตาขาวปล่อยสัตว์เลี้ยงมารังควาน มันแน่ตรงไหน!" ลีโอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินออกมาที่ริมหน้าผาเล็กน้อย แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ เขายกมือขึ้นทัดหูทำท่าราวกับฟังไม่ถนัด "อุ๊ย! คุณแบดบอยคะ พูดอะไรนะคะ เสียงมันเบาจังเลยค่ะ หรือว่า... เสียงกระดูกของคุณกำลังลั่นเพราะความแก่กันแน่คะเนี่ย?" ลีโอส่งเสียงตะโกนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ชนิดที่คนฟังแทบอยากจะกระอักเลือดออกมาเป็นกองไฟ รินะที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น "คุณลีโอก็ไปยั่วโมโหเขามากๆ ระวังเขาจะเส้นเลือดในสมองแตกตายคาเกมนะคะ เดี๋ยวเราจะโดนข้อหาฆาตกรรมโดยประมาทเอาหรอกค่ะ" "แหม รินะคะ คนเรามันต้องมีความเป็นมืออาชีพในการบริหารเสน่ห์ใส่คู่แข่งบ้างสิคะ ดูเขาสิคะ หน้าแดงแจ๋จนจะเป็นมะเขือเทศสุกอยู่แล้ว น่ารักจะตายไปนะคะ" ลีโอตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่สายตายังคงจับจ้องสถานการณ์เบื้องล่างอย่างไม่ประมาท ในขณะที่กิลด์อัสนีทมิฬกำลังอลหม่านกับการรับมือเจ้าหมูสามชั้นและเป็ดน้อยจอมกวน แนวกลยุทธ์ขั้นเด็ดขาดของลีโอก็เริ่มทำงาน ‘เจ้าสล็อตเฉื่อยชา’ ที่ถูกอุ้มมาวางไว้บนกิ่งไม้ใหญ่เหนือเส้นทางถอยทัพหลัก เริ่มต้นปฏิบัติการ "สโลว์ไลฟ์สะท้านโลกันตร์" มันหาวหวอดใหญ่หนึ่งที ก่อนจะปล่อยละอองสปores สีเขียวอ่อนประกายมุกกระจายตัวปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ทันใดนั้นเอง ผู้เล่นทุกคนในกิลด์อัสนีทมิฬที่สัมผัสโดนละอองดังกล่าว ก็เริ่มเคลื่อนไหวช้าลง ราวกับเวลาถูกกดปุ่มสโลว์โมชั่น ความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลงถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ แม้แต่การกระพริบตาหรือยกดาบขึ้นป้องกันก็ยังช้าจนน่าหงุดหงิด "นี่มัน... ดีบัฟอะไรวะเนี่ย! ขยับไม่ได้เลย!" ผู้เล่นหลายคนร้องโอดครวญด้วยความสิ้นหวัง "ถอย! สั่งถอยทัพเดี๋ยวนี้!" แบดบอยแผדเสียงคำรามเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความอับอายขายขหน้า เมื่อรู้ตัวว่าหากยังฝืนอยู่ต่อ รังแต่จะเสียชื่อเสียงและไอเทมสวมใส่จนหมดตัว เขากัดฟันกรอดส่งสัญญาณให้สมาชิกที่เหลือรีบถตกกระเซ็นถอยร่นออกนอกเขตฟาร์มอย่างทุกลักทุเล ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของเหล่าสัตว์เลี้ยงในฟาร์มที่พากันกระโดดโลดเต้นส่งท้าย ภาพของกิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ที่ต้องวิ่งหนีหางจุกตูดกลับไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี ถูกบันทึกไว้โดยผู้เล่นอิสระหลายคนที่แอบซุ่มดูอยู่รอบนอก และแน่นอนว่ามันกำลังจะกลายเป็นคลิปไวรัลยอดฮิตในเว็บบอร์ดเกมภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง รินะถอนหายใจออกมาเบื้องเบาด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมามองเพื่อนร่วมทางหนุ่มที่ตอนนี้กำลังก้มลงไปลูบหัวเจ้าหมูสามชั้นที่เดินกลับมารายงานตัวอย่างอารมณ์ดี "เรียบร้อยโรงเรียนฟาร์มสิคะแบบนี้ งานนี้คุณแบดบอยคงไม่กล้าโผล่หัวมาแถวนี้อีกนานเลยล่ะค่ะ" รินะกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มโล่งใจ ลีโอย่อตัวลงยิ้มกว้างให้กับบรรดาสัตว์เลี้ยงแสนรัก "เก่งมากค่ะทุกคน วันนี้ทำผลงานได้ยอดเยี่ยมมาก เดี๋ยวกลับไปฟาร์มฉันจะทำแอปเปิ้ลเคลือบคาราเมลสูตรพิเศษให้กินเป็นการตอบแทนนะคะ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและชัยชนะอยู่ในกำมือ รอยยิ้มบนใบหน้าของลีโอก็ต้องชะงักค้าง เมื่อจู่ๆ หน้าจอระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังแสบแก้วหู [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการบุกรุกจากพิกัดปริศนา!] [คำเตือน: ผู้เล่นระดับบอสลับ "เงามัจจุราชแห่งแดนสนธยา" ได้ปรากฏตัวขึ้น ณ เขตแดนชั้นในของฟาร์ม และกำลังทำการปลดผนึก...!] ลีโอหันขวับไปมองทางทิศทางของฟาร์มทันที สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น หัวใจกระตุกวูบเมื่อพบว่าท้องฟ้าเหนือฟาร์มของตนกำลังเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับถูกหมึกกั้น... และที่น่ากลัวที่สุดคือ สัตว์เลี้ยงเฝ้าฟาร์มตัวอื่นๆ ที่เขาไม่ได้พามาด้วย กำลังส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวผ่านระบบเชื่อมต่อจิตวิญญาณ! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับรินะมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!