สลัดผมให้ฟูแล้วออกเดินทาง

เศษเปลือกไข่สีมุกที่อาบไล้ด้วยแสงสีทองพุ่งกระจายราวกับละอองดาว ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตก of ลีโอที่หงายหลังก้นกระแทกพื้นหญ้าของหมู่บ้านเริ่มต้นอย่างไร้ฟอร์ม สัมผัสอุ่นร้อนที่เคยแนบชิดอยู่กับอกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงระบบที่ดังระรัวก้องอยู่ในโสตประสาท *“แจ้งเตือน! ไข่มอนสเตอร์ระดับปริศนาฟักตัวสำเร็จ! กรุณาตั้งชื่อคู่หูของคุณภายใน 30 วินาที!”* "ด...เดี๋ยวก่อนสิ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!" ลีโอละล้าละลัง มือสั่นเทาควานหาปุ่มควบคุมหน้าจออินเทอร์เฟซที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ แรงสั่นสะเทือนจากเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือเป็นความตื่นเต้นที่วิ่งพล่านอยู่ตามปลายประสาท สัมผัสของโลก VRMMO รุ่นใหม่ล่าสุดนี้สมจริงเสียจนเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นและดอกไม้ป่าที่ถูกแรงระเบิดของแสงสีทองพัดกระจายรอบตัว "โอ้โห... เล่นใหญ่รัชดาลัยมากเลยนะคะพ่อหนุ่ม เสียงระเบิดเมื่อกี้ทำเอาซุ้มขายแครอทของคุณป้าข้างๆ เกือบคว่ำแน่ะ" เสียงใสแจ๋วที่ติดจะประชดประชันนิดๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีคราม เธอสวมหมวกปีกกว้างที่เอียงกระเท่เร่จนเกือบจะตกแหล่มิตกแหล่ รินะกอดอกมองภาพเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งเก้ๆ กังๆ อยู่บนพื้นหญ้าด้วยสายตาเอ็นดูระคนขบขัน เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่อากาศเพื่อเรียกหน้าต่างไอเทมของตัวเองขึ้นมาบ้าง "รินะ! ช่วยด้วย เจ้าตัวข้างในนี้มัน... มันดูท่าจะไม่ยอมออกมาง่ายๆ นะครับ... เอ๊ย! นะคะ!" ลีโอลนลานจนเกือบเผลอหลุดคำพูดติดปาก รีบตบปากตัวเองเบาๆ แล้วเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน รินะหลุดหัวเราะคิกออกมาอย่างนึกสนุก เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วย่อตัวลงใช้มือค้ำเข่า จ้องมองไปยังหลุมอุกกาบาตขนาดย่อมบนพื้นหญ้าที่มีเงาดำเล็กๆ ขดตัวอยู่ข้างใน "ช่วยไม่ได้นะคะ ก็คุณเล่นไปสรรหาไข่ปริศนาหน้าตาประหลาดมาจากไหนก็ไม่รู้ ระบบเกมนี้ขึ้นชื่อเรื่องความสมจริงและระบบนิเวศจำลองที่ซับซ้อนอยู่แล้ว การฟักตัวของมอนสเตอร์ระดับสูงก็มักจะมีเอฟเฟกต์อลังการแบบนี้แหละค่ะ ตั้งสติแล้วรีบดูเจ้าตัวเล็กก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวหมดเวลา 30 วินาทีแล้วจะอดได้ฉายา 'คุณแม่มือใหม่' นะคะ" รินะกระเซ้า พร้อมกับส่งยิ้มพรายที่ทำให้ลีโอต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลีโอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มก้มลงมองไปยังใจกลางหลุมนั้น หมอกควันที่เกิดจากการฟักตัวเริ่มจางลง เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่มีขนฟูฟ่องสีเงินยวง ดวงตากลมโตสีอำพันคู่สวยกะพริบปริบๆ มองซ้ายมองขวาราวกับกำลังสำรวจโลกใบใหม่ที่แปลกตา เจ้าตัวน้อยส่งเสียง "ค..." เบาๆ ในลำคอ ก่อนจะสะบัดศีรษะแรงๆ จนเส้นขนสีเงินฟูฟ่องฟุ้งกระจายไปทั่วราวกับปุยเมฆขนาดเล็ก *ฟรึบ!* ลีโอจามออกมาฟอดใหญ่ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากรินะได้ทันที "ฮ่าๆๆ ดูท่าทางจะแสบไม่เบานะคะเนี่ย เจ้าฟูเอ้ย... ชื่อนี้ดีไหมล่ะคะคุณพ่อมือใหม่" รินะเสนอชื่อด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "โธ่ รินะคะ อย่าเพิ่งตั้งชื่อสิ้นคิดแบบนั้นสิครับ... เอ๊ย! แบบนั้นสิคะ!" ลีโอโวยวายหน้าแดงก่ำ เขารีบหันกลับมาสนใจหน้าจอระบบควบคุมพื้นฐานที่รินะเพิ่งส่งคำขอเชื่อมต่อปาร์ตี้มาให้ "อ๊ะ รับคำขอแล้วนะ... ระบบควบคุมการเคลื่อนไหวของเกมนี่มันสมจริงจนน่าตกใจเลยแฮะ ขยับแขนทีเหมือนมีน้ำหนักกล้ามเนื้อจริงๆ เลย" "แน่นอนค่ะ นี่คือ 'Aetheria Online' เวอร์ชันสมบูรณ์แบบที่ใช้สมองกลควอนตัมประมวลผลความรู้สึกสัมผัส ไม่ใช่แค่เกมออนไลน์กิ๊กก๊อกแบบสมัยก่อนนะคะ เพราะฉะนั้น ถ้าคุณเผลอไปเตะก้อนหินเข้าจริงๆ ล่ะก็ นิ้วเท้าม่วงแน่นอนค่ะเตือนไว้ก่อน" รินะอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาบ้าง เธอปัดหน้าต่างระบบทิ้งแล้วยืนขึ้นเต็มความสูง กวาดสายตามองไปรอบๆ หมู่บ้านเริ่มต้น 'บลูมมิ่งมิวส์' ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยผู้เล่นหน้าใหม่นับร้อยคนที่กำลังวิ่งวุ่นรับเควสต์จาก NPC ลีโอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาทดลองขยับข้อมือและข้อเท้า หมุนตัวไปมาเพื่อปรับความคุ้นเคยกับน้ำหนักตัวละคร ระบบฟิสิกส์ของเกมนี้ยอดเยี่ยมจนน่าเหลือเชื่อ แรงโน้มถัด ความฝืดของพื้นหญ้า หรือแม้แต่แรงต้านของอากาศเมื่อเขาโบกมือ ล้วนถูกจำลองออกมาได้อย่างไร้ที่ติ ความฝันที่จะได้สร้างฟาร์มสัตว์ในโลกที่กว้างใหญ่กว่าความเป็นจริงเริ่มส่งสัญญาณความเร้าใจแล่นริ้วขึ้นมาในอก ในขณะที่ลีโอกำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจระบบหน้าต่างสเตตัสและการจัดการช่องเก็บของ เจ้าตัวเล็กขนฟูสีเงินบนพื้นก็กระโดดดึ๋งขึ้นมาเกาะที่ชายเสื้อผ้าคลุมของเขาอย่างไร้เสียง มันไต่พรวดพราดขึ้นมาถึงไหล่กว้างอย่างรวดเร็วราวกับลิงน้อย แล้วใช้หัวนุ่มนิ่มถูไถกับแก้มของลีโอเบาๆ พร้อมกับส่งเสียงครางฮือในลำคออย่างออดอเซ้น "อ๊ะ... จั๊กจี้จังเลยแฮะ เจ้าตัวเล็กนี่..." ลีโอหลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ความกังวลเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น มือหนายื่นไปลูบหัวเจ้าขนฟูเบาๆ สัมผัสที่นุ่มมือและไอร้อนจากตัวมันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด *“ติ๊ง! ผู้เล่นลีโอผูกพันธะกับ ‘คิทสึเนะดาราจักร (วัยแรกเกิด)’ สำเร็จ! ระบบได้ทำการปลดล็อกฟังก์ชัน ‘ฟาร์มส่วนบุคคล’ และ ‘คลังอาหารมอนสเตอร์’ เรียบร้อยแล้วค่ะ!”* เสียงแจ้งเตือนสีทองอร่ามเด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับแผนที่จำลองขนาดเล็กที่ปรากฏขึ้นที่มุมขวาบนของจอภาพ ลีโอเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น เขารีบหันไปหารินะเพื่อจะอวดระบบใหม่ แต่ทว่า... รินะกลับไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นเสียแล้ว รินะถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าหวานที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ ตอนนี้กลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสิกุลของเธอมองเลยผ่านไหล่ของลีโอไปเบื้องหลัง โดยมีตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านเริ่มต้น เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือในพริบตา *“ประกาศฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการบุกรุกของ ‘ราชันย์อสูรแห่งความมืด - บาลาม’ ระดับภัยพิบัติเขตแดน! ผู้เล่นทุกคนในรัศมี 10 กิโลเมตร ไม่สามารถออกจากเกมได้จนกว่าจะสิ้นสุดเหตุการณ์!”* ยังไม่ทันที่ลีโอจะได้หันกลับไปมองตามสายตาของรินะ แรงกดดันมหาศาลราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงมาบนบ่าจนเข่าแทบทรุด อากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว และก่อนที่เด็กหนุ่มจะได้อ้าปากถามอะไร เงาดำมหึมาที่แผ่ขยายปีกปกคลุมดวงอาทิตย์จนมืดมิด ก็ร่อนลงมาประทับอยู่กลางลานกว้างของหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอ็นดูเจ้าตัวเล็กฟูฟ่องไปพร้อมกับพวกเรานะคะ!