การลืมตาดูโลกของ 'เจ้ามังกรน้อยขนปุย'

เปลวไฟสีฟ้าครามในเตาหลอมเวทมนตร์กำลังเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง สาดแสงวับแวมกระทบกับเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของลีโอ มือเรียวของชายหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อยขณะประคองไข่มังกรโบราณขนาดเท่าแตงโมลูกใหญ่ ซึ่งตอนนี้พื้นผิวสีดำสนิทของมันเริ่มปรากฏรอยปริร้าวราวีดั่งใยแมงมุม ความร้อนระอุแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึก *ตึก... ตึก... ตึก...* สะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดินของฟาร์ม "รินะ... ฉันว่ามันแปลกๆ นะคะ ไข่มังกรทั่วไปทำไมมันถึงส่งเสียงเหมือนลูกแมวขู่แบบนี้ล่ะ หรือว่าฉันเผลอไปต้มมันนานเกินไปจนระบบรวนกันแน่เนี่ย!" ลีโอหันไปโวยวายกับเพื่อนสาวที่ยืนถือคัมภีร์เวทมนตร์เล่มหนาเตอะอยู่มุมห้อง ใบหน้าของเขาฉายแววกังวลระคนตื่นเต้นจนแทบจะนั่งไม่ติด รินะขยับแว่นตาหนาเตอะบนสันจมูก ดวงตากลมโตเพ่งมองข้อมูลที่สะท้อนขึ้นมาจากหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้า "ตั้งสติหน่อยสิลีโอคะ! ตามตำนานบทที่สิบสองของกิลด์นักสำรวจ ไข่มังกรอัคคีทมิฬจะต้องฟักตัวในอุณหภูมิที่พอเหมาะ ไม่ใช่เอามาลนไฟเล่นเหมือนปิ้งมาร์ชเมลโลว์แบบที่คุณทำนะคะ! ถ้าระบบเสียหายขึ้นมา ฉันนี่แหละจะเอาไม้เท้าฟาดหัวคุณเป็นคนแรกเลย!" ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ปลายนิ้วที่สั่นระริกของเธอกลับกำชายเสื้อคลุมแน่นด้วยความลุ้นระทึกไม่แพ้กัน *แกร๊ก—!* เสียงเปลือกไข่แตกดังสนั่นตัดบทสนทนา ทั้งคู่สะดุ้งเฮือก หันขวับกลับมามองจุดกำเนิดเสียงพร้อมกันอย่างไร้รอยต่อ รอยร้าวสีทองอร่ามพุ่งทะยานจากยอดไข่ลงมาถึงฐาน ละอองแสงประกายระยิบระยับราวกับผงดวงดาวร่วงหล่นลงสู่พื้น ห้วงอากาศในห้องพลันเงียบสงบลงอย่างฉับพลัน ราวกับกาลเวลาถูกหยุดไว้ชั่วขณะ ลีโอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าให้ระดับสายตาเสมอกับโต๊ะวางไข่ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ทว่า สิ่งที่โผล่พ้นรอยแตกออกมานั้น... ไม่ใช่กรงเล็บแหลมคมน่ากลัว ไม่ใช่เกล็ดสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟราวกับเหล็กกล้า และไม่ใช่เสียงคำรามกึกก้องที่พวกเขากลัวมาตลอดหลายชั่วโมง "แอ๊ว..." เสียงร้องเล็กๆ แหลมสูงดังขึ้น พร้อมกับหัวกลมๆ ที่ปกคลุมด้วยเส้นขนสีขาวปุกปุยฟูฟ่องโผล่พ้นเปลือกไข่ออกมา มันกะพริบตาปริบๆ สองสามครั้ง เผยให้เห็นดวงตากลมโตสีม่วงใสแจ๋วราดด้วยหยดน้ำตาคลอเบ้า เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วเอียงคอสงสัย ใส่ความเอ็นดูระดับรุนแรงจนลีโอถึงกับสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ รินะอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน เธอทิ้งคัมภีร์เวทในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง *ตุบ* "คะ... เดี๋ยวนะคะ นั่นมัน... มังกรแน่เหรอคะทำไมมันเหมือนแมวผสมสำลีขนาดนั้นล่ะ!" ลีโอยื่นมือสั่นๆ เข้าไปใกล้ เจ้ามังกรน้อยขนปุยไม่เพียงแต่ไม่ถอยหนี แต่มันกลับส่งเสียงครางฮื่อในลำคอ พร้อมกับเอาหัวกลมๆ ถูไถกับฝ่ามือของเขาอย่างออดอ้อน สัมผัสที่ได้รับนั้นนุ่มนิ่มราวกับปุยเมฆยามเช้า อบอุ่นจนหัวใจของชายหนุ่มที่เคยด้านชาจากโลกความเป็นจริงพังทลายลงในพริบตา ลืมสิ้นซึ่งความเหนื่อยยากจากการทำฟาร์มตลอดหลายวันที่ผ่านมา "โอ๋ๆ นะคะคนเก่ง... ไม่ต้องกลัวนะ อยู่กับพ่อนะคะคนดี" ลีโอยิ้มกว้างจนแก้มปริ อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ความนุ่มฟูแผ่ซ่านเข้ามาถึงขั้วหัวใจ เขารู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างงดงามเหลือเกิน และระบบเกม VRMMO นี้ก็คุ้มค่าทุกหยดเหงื่อที่เสียไป ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความฟีลกู๊ดและเสียงหัวเราะเบาๆ ของทั้งคู่ หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งพรวดขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สัญญาณเตือน *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสพันธุกรรมผิดปกติในตัวมอนสเตอร์ "ดราโกปุ้ย" (Dragon-Puff)]* *[คำเตือน: สิ่งมีชีวิตนี้ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงทั่วไป แต่มันคือ "กุญแจสำคัญ" ในการปลดล็อกประตูมิติโบราณที่ถูกผนึกไว้ ณ ดินแดนต้องห้าม]* *[เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดดังแว่วมาจากนอกหน้าต่าง... บางสิ่งกำลังมุ่งหน้ามาที่ฟาร์มแห่งนี้ด้วยความเร็วสูง!]* ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับการลืมตาดูโลกของเจ้าตัวเล็กนี้นะคะ!