เสียงเคาะไข่ปริศนา

"ถ้าร้าวลึกกว่านี้อีกแค่มิลลิเมตรเดียว ฉันพนันด้วยแครอทวิเศษย่างเกลือร้อยหัวเลยว่า เจ้านี่ต้องพ่นไฟใส่หน้าพวกเราแน่ๆ ค่ะ" รินะพึมพำเสียงเบา มือเรียวบางภายใต้ถุงมือเวทมนตร์สีขาวมุกสั่นน้อยๆ ขณะถือแว่นขยายส่องสำรวจวัตถุทรงรีขนาดเท่าแตงโมขนาดยักษ์ วัตถุนั้นวางอยู่กลางแท่นหินอัคนีที่ยังคงหลงเหลือไอความร้อนจางๆ จากเกาะลอยฟ้า ลวดลายบนเปลือกไข่คล้ายกับเปลวเพลิงสีทองสลับกับรอยร้าวสีครามที่แผ่ขยายกิ่งก้านสาขาออกไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่มันขยับ เปลือกไข่จะส่งเสียง 'กริ๊บ...' ดังลั่นราวกับกระดูกที่กำลังลั่นเปรี๊ยะ ลีโอนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าไข่มอนสเตอร์ปริศนา แววตาของเด็กหนุ่มฉายแววตื่นเต้นผสมความกังวลอย่างปิดไม่มิด กลิ่นอายของสายฟ้าและละอองมานาบริสุทธิ์ลอยอบอวลอยู่ในโรงเรือนเพาะฟักจนขนแขนลุกชัน "ไม่หรอกรินะ เจ้าตัวเล็กนี่ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอกน่า... จริงไหมเจ้าตัวน้อย?" ลีโอส่งเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายวัตถุเบื้องหน้า พร้อมกับยื่นปลายนิ้วไปแตะเบาๆ ใกล้กับรอยร้าวบนเปลือกไข่ *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงหัวใจเต้นตุบๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากข้างใน มันไม่ใช่เสียงกลองรบ แต่มันคือจังหวะชีวิตที่สอดประสานกับอัตราการหายใจของลีโออย่างน่าประหลาด ทันใดนั้นเอง รอยร้าวเส้นใหญ่ก็ปริแตกออก กลิ่นอายความอบอุ่นสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาพร้อมกับเสียงร้องแหลมเล็กที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง *“...แอ๊ก... แง้ว...?”* เสียงร้องนั้นช่างแปลกประหลาด มันก้ำกึ่งระหว่างเสียงคำรามของราชสีห์เด็กกับเสียงร้องเหมียวๆ ของลูกแมวเปอร์เซีย รินะถึงกับอ้าปากค้าง เผลอปล่อยแว่นขยายหล่นลงบนพื้นหญ้าเรืองแสงจนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง "เดี๋ยวนะคะลีโอ... นั่นเสียงมอนสเตอร์ระดับบอสหรือเสียงแมวเหมียวตกท่อกันแน่เนี่ย ระบบเกมนี้เล่นตลกอะไรกับเราอีกแล้วคะ!" รินะโวยวายเบาๆ พลางถอยหลังไปกึ่งก้าว แต่สายตากลับจดจ้องไม่วางตา ลีโอไม่ตอบคำชายหนุ่มระบายยิ้มกว้างจนแก้มปริ ความเหนื่อยล้าจากการผจญภัยบนเกาะลอยฟ้ามลายหายไปในพริบตา เขารู้สึกได้ถึงสายใยความผูกพันบางเบาที่เชื่อมโยงระหว่างเขากับสิ่งมีชีวิตข้างในเปลือกไข่นั้น มันคือความรู้สึกเดียวกับตอนที่เขาพยายามสร้างฟาร์มสัตว์ในโลกความเป็นจริง—ความคาดหวัง ความทะนุถนอม และความรักที่ยังไม่มีที่ให้แสดงออก จนกระทั่งมันได้มาเติบโตในโลก VRMMO แห่งนี้ *เป๊าะ! แคร้ง!* เปลือกไข่ส่วนบนสะบัดหลุดออกด้วยแรงผลักดันภายใน สะเก็ดแสงระยิบระยับโปรยปรายราวกับหิมะในคืนวันคริสต์มาส กลิ่นหอมหวานคล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นอายฝนแรกตลบอบอวล ท่ามกลางเศษเปลือกไข่สีทองและควันจางๆ ปรากฏร่างปุกปุยขนาดเท่าหมอนอิง ขนสีขาวบริสุทธิ์นุ่มฟูราวกับก้อนเมฆ แต่ที่น่าทึ่งคือบนหน้าผากของมันมีเขาคริสตัลชิ้นเล็กๆ สีรุ้งงอกออกมา และหางยาวเป็นพวงฟูฟ่าปลายหางมีเปลวไฟสีฟ้าดวงเล็กๆ กระพริบวิบวับอยู่ ดวงตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วแบ๊วราศีกวางน้อยกระพริบปริบๆ มันมองซ้ายมองขวาก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของลีโอ เจ้าตัวน้อยเอียงคอมองด้วยความสงสัย ก่อนที่มันจะอ้าปากกว้าง หาวหวอดใหญ่จนเห็นลิ้นสีชมพู แล้วส่งเสียงร้องเรียกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน *“...ป๊ะป๋า...?”* เสียงนั้นทำเอาลีโอและรินะนิ่งค้างไปพร้อมกัน รินะหันขวับมามองหน้าลีโอนิ่งสนิท ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนขบขัน ขณะที่ลีโอรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดกลางแสกหน้า สมองประมวลผลไม่ทันกับคำศัพท์ที่เพิ่งได้ยินในระบบเกมออนไลน์ "ลีโอ... เมื่อกี้... มันเพิ่งเรียกคุณว่าอะไรนะคะ?" รินะถามเสียงสูง สติหลุดลอยไปชั่วขณะ "เอ่อ... คือว่า... ระบบมันคงบั๊กมั้งครับ... เอ๊ย! มั้งคะ!" ลีโอแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอหลุดเสียงผู้ชายออกมาในยามตกใจ แต่เจ้าตัวน้อยกลับไม่สนใจคำแก้ตัวใดๆ มันกระโจนพรวดออกจากกองเปลือกไข่ พุ่งเข้าใส่ตักของลีโออย่างแม่นยำ พร้อมกับเอาหัวนุ่มนิ่มถูไถกับหน้าท้องของเขาอย่างออดอ้อน ราวกับลูกสัตว์ที่พลัดพรากจากแม่อมานานแรมปี "งื้อออ... น่ารักเกินไปแล้วนะเจ้าเด็กนี่!" ลีโอทิ้งมาดผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ผู้เกรียงไกรไปจนหมดสิ้น เขายกมือขึ้นโอบอุ้มเจ้าก้อนเมฆน้อยขึ้นมาแนบอก ความนุ่มฟูและไออุ่นแผ่ซ่านเข้ามาถึงหัวใจ รินะก้มมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูปนระอาใจ "ระวังเถอะค่ะ เกิดวันดีคืนดีมันพ่นไฟเผาฟาร์มวอดวายขึ้นมา ฉันจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลยคอยดู" รินะบ่นพึมพำแต่ก็ยอมยื่นมือไปเกาคางเจ้าตัวเล็กเบาๆ ซึ่งมันก็ส่งเสียงครางฮือในลำคออย่างเคลิบเคลิ้ม ทว่า ความสุขสงบในฟาร์มเพิ่งจะเริ่มต้นได้ไม่ถึงนาที บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เสียงลมหายใจอันหนักหน่วงและแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินด้านนอกโรงเรือนเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสเหนืออาณาเขตฟาร์มกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆหมอกสีดำทมิฬในพริบตา ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งเตือนรัวจนแสบตาหน้าจออินเทอร์เฟซของทั้งสองคน เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนของลีโอหยุดนิ่ง ขนทั่วร่างลุกชัน ดวงตาสีฟ้าใสเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุดัน มันหันขวับไปมองทางประตูโรงเรือนพร้อมกับคำรามขู่ต่ำๆ ในลำคอที่ทรงพลังเกินขนาดตัว ไม่ใช่เพราะแขกไม่ได้รับเชิญธรรมดา... แต่เพราะเงาสูดมหึมาที่ทาบทับลงมาบนหลังคาโรงเรือนตอนนี้ กำลังแผ่รังสีอำมหิตที่คุ้นเคยอย่างน่ากลัว ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับการลืมตาดูโลกของเจ้าตัวเล็กนี้นะคะ!