ความวุ่นวายเมื่อมังกรอยากบิน

“รินะ! หลบทางซ้าย—โอ๊ย ระวังรั้วไม้สไตล์โรมาเนีย!” เสียงตะโกนแหบแห้งของลีโอประสานเข้ากับเสียงคำรามเล็กๆ แหลมสูงที่ฟังดูคล้ายเสียงเป็ดขู่กรรโชก เจ้าของร่างเกล็ดสีเขียวมรกตขนาดเท่าลูกหมูตัวกลมกำลังกระพือปีกสั้นจิ๋วที่มีพังผืดบางเฉียบราวกับใบไม้แห้ง มันดีดตัวจากกองฟางพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศด้วยความมุ่งมั่นเกินร้อย แต่แรงโน้มถ่วงของโลกเสมือนจริงใน VRMMO ดูเหมือนจะไม่ได้เห็นใจความฝันอันยิ่งใหญ่ของ ‘ฟลามี’ เจ้ามังกรน้อยเพิ่งลืมตาดูโลกจากตอนที่แล้วเลยแม้แต่น้อย *โครม! เพล้ง! แอ๊ดดด—* แปลงปลูกสมุนไพรเวทมนตร์เกรดหายากอายุสามเดือนที่ลีโอฟูมฟักมากับมือ ถูกทับถมด้วยร่างกลมป้อมที่กลิ้งหลุนๆ ไถลผ่านแปลงผักจนราบเป็นหน้ากลอง กลิ่นหอมฉุนของใบมินต์ป่าคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ ขณะที่รินะซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกราคาวัตถุดิบลงในสมุดหนังเวทมนตร์ สะดุ้งสุดตัวจนปากกาขนนกหลุดจากมือ ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้างเมื่อหันไปเห็นสภาพฟาร์มที่เพิ่งจัดระเบียบไปเมื่อวานนี้ ตอนนี้กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ถังใส่น้ำไม้โอ๊กกลิ้งคว่ำน้ำกระจายเจิ่งนอง ขนไก่แฟนตาซีสีรุ้งปลิวว่อนติดอยู่บนยอดรั้ว และที่แย่ที่สุดคือ เจ้ามังกรตัวปัญหากำลังนั่งแปะอยู่บนกองแยมสตรอว์เบอร์รีโฮมเมดที่เธอเพิ่งเคี่ยวเสร็จเมื่อเช้า “ลีโอ!” รินะหวีดร้องเสียงหลง ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวด้วยความระอาปนเอ็นดู เธอกระชับไม้เท้าเวทมนตร์ในมือแน่นแล้วชี้ไปยังต้นเหตุของความพินาศ “นี่ไม่ใช่การฝึกบินแล้วค่ะ! นี่มันการก่อการร้ายในฟาร์มชัดๆ เจ้าตัวเล็กนี่เอาพลังงานมาจากไหนกันเนี่ย ตั้งแต่เช้าแล้วนะ!” “ก็เด็กกำลังโตนี่คะ... เอ๊ย! หมายถึง กำลังอยากรู้อยากเห็นน่ะ!” ลีโอรีบแก้คำพูดพลางปาดเหงื่อที่ผาก เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าหอบหายใจรดดิน หันไปมองเจ้ามังกรน้อยที่ทำตาปริบๆ ลิ้นเล็กสีชมพูแลบออกมาเลียแยมสตรอว์เบอร์รีที่ติดอยู่ปลายจมูกอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว “เธอก็เห็นนี่รินะ ปีกของมันเริ่มมีเส้นเลือดฝอยสีทองขึ้นมาแล้วนะ แสดงว่ากล้ามเนื้อกำลังพัฒนา การที่มันอยากกระโดดเหินฟ้ามันเป็นสัญชาตญาณตามธรรมชาติของสัตว์ตระกูลมังกรโบราณเชียวนะ!” “ธรรมชาติบ้าบออะไรล่ะคะ! สัญชาตญาณมังกรบ้าอะไรบินชนเล้าเป็ดจนเป็ดบินหนีขึ้นต้นไม้หมดแล้ว!” รินะบ่นอุบพร้อมกับเดินดุ่มๆ ไปอุ้มเจ้าฟลามีขึ้นมา เจ้ามังกรน้อยส่งเสียงร้อง “แอ๊ว!” ประท้วงเบาๆ พร้อมกับเอาหัวถูไถฝ่ามือของเธอราวกับออดอ้อน เพื่อกลบเกลื่อนความผิดที่เพิ่งก่อขึ้น รินะถอนหายใจยาวเหยียด ไอเทมกระดาษทิชชูเวทมนตร์ถูกดึงออกมาเช็ดคราบแยมสีแดงออกจากตัวเจ้าตัวเล็กอย่างเบามือ แม้ปากจะบ่นกระพอดกระแปะ แต่แววตาของเธอกลับฉายแววเอ็นดูจนปิดไม่มิด ลีโอมองภาพนั้นแล้วอมยิ้มบางๆ ความอบอุ่นแผ่ซ่านในอก บรรยากาศของฟาร์มแห่งนี้ แม้จะวุ่นวายและเต็มไปด้วยซากความเสียหาย แต่มันก็คือความมีชีวิตชีวาที่เขาโหยหามาตลอดในโลกความเป็นจริง ในโลกจริง... ลีโอเป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนผู้เหนื่อยล้ากับตึกสูงระฟ้าและตารางงานที่ไร้จุดสิ้นสุด ความฝันที่จะมีฟาร์มเล็กๆ มีสัตว์วิ่งเล่นรอบตัวเป็นเพียงภาพฝาดในใจที่ไม่มีวันเป็นจริง แต่ที่นี่ ในโลก VRMMO แห่งนี้ เขาสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ด้วยสองมือ แม้จะต้องแลกมากับการปวดหัวกับความป่วนของมอนสเตอร์แต่ละตัวก็เถอะ “แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะทีนี้?” รินะเอ่ยทำลายความเงียบ เธอวางเจ้าฟลามีลงบนตักของลีโอ ซึ่งเจ้ามังกรจิ๋วก็ไต่ขึ้นไปนอนขดตัวบนไหล่ ทำตัวเรียบร้อยราวกับไม่เคยทำลายข้าวของมาก่อนในชีวิต “ถ้าปล่อยให้มันกระโดดสะเปะสะปะแบบนี้อีก แปลงดอกไม้เรืองแสงของคุณอาจจะสูญพันธุ์ก่อนที่เราจะได้เก็บเกี่ยวเกสรมันนะ” ลีโอนิ่งคิด นิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนคาง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองไปรอบบริเวณฟาร์มที่เสียหาย เสียงลมพัดผ่านกังหันลมไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด ท้องฟ้ายามบ่ายของโลกเกมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู บ่งบอกว่าเวลาในเกมกำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็ว “เราต้องสร้างสนามฝึกบินค่ะ” ลีโอโพรงขึ้นมาด้วยแววตาเป็นประกาย ความคิดสร้างสรรค์พรั่งพรูออกมาทันที “ไม่ใช่สนามเด็กเล่นธรรมดานะ แต่เป็นลานฝึกร่อนลมที่มีตาข่ายเวทมนตร์รองรับแรงกระแทก พร้อมกับติดตั้งแท่นส่งตัวสप्रิงโบกี้เวทมนตร์ เพื่อให้มันได้ออกแรงเหวี่ยงอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องทำลายข้าวของในฟาร์มอีก” “ฟังดูทะเยอทะยานและเปลืองงบประมาณมากค่ะ...” รินะหรี่ตามองด้วยความไม่ไว้วางใจ “คุณลืมไปแล้วเหรอว่าคลังสมบัติของเราเหลือทองแดงอยู่แค่ไม่กี่เหรียญจากการซื้อเมล็ดพันธุ์รอบที่แล้ว?” “โธ่ รินะคะ เรื่องเงินทองเป็นของนอกกาย แต่ความสุขของเจ้าฟลามีตีราคาไม่ได้หรอกน่า!” ลีโอหัวเราะรơiร่า พลางลุกขึ้นปัดเศษดินตามกางเกง “อีกอย่าง ฉันมีแผนเด็ด... เราจะไปขอเศษวัสดุเหลือใช้จากช่างตีเหล็กประจำหมู่บ้านเริ่มต้น เจ้าฮิวเบิร์ตคนนั้นติดหนี้บุญคุณเราอยู่เรื่องหญ้าฟื้นฟูพลังชีวิตครั้งก่อน เขาน่าจะยอมแบ่งแผ่นเหล็กดัดน้ำหนักเบาให้เราฟรีๆ แน่นอน” รินะกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างจนปัญญา แต่ก็ยอมเก็บสมุดบันทึกใส่กระเป๋าคาดเอว “ก็ได้ค่ะ! แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าแผนของคุณทำให้เราต้องไปนอนข้างถนนในเกม ฉันจะให้เจ้าฟลามีไปนอนทับหัวคุณทั้งคืนเลยคอยดู” ทั้งสองหัวเราะให้กันท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่สาดส่องลงมาทาบทับแปลงหญ้า ลีโออุ้มเจ้าฟลามีขึ้นมาแนบอก เจ้ามังกรน้อยส่งเสียงครางฮือในลำคออย่างมีความสุข มันซุกหัวเข้ากับเสื้อแจ็คเก็ตของเขา ปีกเล็กๆ ขยับเบาๆ เหมือนกำลังฝันถึงท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่มันปรารถนาจะโผบินไปให้ถึง ทว่า... ในจังหวะที่ความสงบสุขกำลังโรยตัวลงสู่ฟาร์มเล็กๆ แห่งนี้ เสียงแจ้งเตือนระบบ (System Notification) สีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศอย่างไร้สัญญาณเตือน ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีส้มอมชมพูเมื่อครู่กลับถูกกลืนกินด้วยกลุ่มหมอกควันสีดำทึบที่พวยพุ่งขึ้นมาจากแนวป่าทิศเหนืออย่างรวดเร็ว *ติ๊ง! ประกาศจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของเขตแดนระดับอาณาจักร มอนสเตอร์ป่าลึก ‘โกลาหลเบียสต์’ จำนวนฝูงกำลังเคลื่อนพลเข้าสู่เขตฟาร์มของผู้เล่นภายใน 3 นาที!* รินะหน้าถอดสี มือที่ถือไม้เท้าสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานกระพริบอยู่เหนือหัว “ลีโอ... นั่นมันไม่ใช่ฝูงมอนสเตอร์ธรรมดาแล้วค่ะ... ดูสัญลักษณ์บนหมอกคั่นนั่นสิ!” ลีโอนิ่งงัน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเงาร่างมหึมานับสิบตัวแหวกกลุ่มหมอกออกมา พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงพื้นดินใต้เท้า และที่น่าตกใจที่สุดคือ ผู้นำฝูงนั้นไม่ใช่สัตว์ป่าทั่วไป แต่มันคือ ‘ราช Manticore’ ที่มีปีกสีดำทมิฬและดวงตาสีแดงฉานจ้องตรงมายังแปลงฟาร์มของพวกเขา ราวกับกำลังตามหาบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในตัวของเจ้ามังกรน้อยที่นอนซุกอยู่ในอ้อมอกของเขา! ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลีโอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เจ้าฟลามีสะดุ้งตื่นขึ้นมา มันส่งเสียงขู่ฟ่อใส่เงาดำมืดเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว และทันใดนั้นเอง... อัญมณีลึกลับที่หน้าผากของเจ้ามังกรน้อยก็เปล่งแสงสีทองสว่างวาบ ตัดผ่านความมืดมิดของกลุ่มหมอกควันอย่างรุนแรง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจใส่ความป่วนของฟาร์มเรามาจนถึงตอนนี้ค่ะ!