กิลด์ใหญ่เข้ามาเจรจาธุรกิจ

เสียงเคาะโต๊ะไม้สนสามครั้งดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดภายในอาณาเขต "ฟาร์มรุ่งอรุณ" "ข้อเสนอนี้ไม่ได้มีไว้ให้ปฏิเสธหรอกนะคะ คุณลีโอ... เพราะมูลค่าห้าสิบล้านG กับสิทธิ์ถือหุ้นในกิลด์ 'ดราก้อนฟาง' ระดับท็อปเท็น มันมากพอที่จะทำให้ผู้เล่นธรรมดากลายเป็นเศรษฐีในโลกจริงได้ชั่วข้ามคืนเลยทีเดียว" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งเล็กๆ ของ 'คาร์ล' รองหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ดังขึ้น เขากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่ลีโอเพิ่งทำเสร็จเมื่อวาน สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบฟาร์มราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าในตลาดสด มากกว่าจะมองว่าเป็นพื้นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิต ลีโอ (Leo) ถอนหายใจเบาๆ มือข้างหนึ่งยังคงถือแปรงขนนุ่ม กำลังแปรงขนให้เจ้า 'สไลม์ขนปุย' สายพันธุ์พิเศษที่กำลังนอนเคี้ยวหญ้าเรืองแสงอย่างสบายอารมณ์ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้ทรงเกียรติทันที ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาราวกับจะทดสอบความอดทนของอีกฝ่าย "ห้าสิบล้าน... ฟังดูน่าสนใจมากเลยนะคะ" รินะ (Rina) ที่ยืนกอดอกพิงเสารั้วไม้เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้ระลอกคลื่น แต่ดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นใสกลับหรี่ลงเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "แต่ถ้าดิฉันจำไม่ผิด เจ้าลูกมอนสเตอร์ขนปุยตัวที่หัวหน้าของเรากำลังอุ้มอยู่ตัวนี้ ไม่ได้มีดีแค่หน้าตาน่ารักน่าชังหรอกนะคะ มันคือสายพันธุ์กลายพันธุ์ที่กินแร่มานาบริสุทธิ์เป็นอาหาร และของเสียที่มันขับถ่ายออกมา... สามารถนำไปหลอมรวมเป็นยาฟื้นฟูมานาเกรด S ที่ตลาดประมูลไม่มีขายต่างหากล่ะคะ" รอยยิ้มบนใบหน้าของคาร์ลกระตุกไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาฉายแววความโลภที่ปิดไม่มิดเมื่อเหลือบไปมองเจ้าสไลม์น้อยในอ้อมแขนของลีโอ "ฉลาดมากแม่สาวน้อย" คาร์ลแค่นหัวเราะในลำคอ "กิลด์ของเรามีทรัพยากรพร้อมทุกอย่าง ขาดก็แต่ 'สัตว์เลี้ยง' ระดับยูนีคที่สามารถสร้างความแตกต่างในสงครามกิลด์วอร์สัปดาห์หน้า ฟาร์มเล็กๆ แห่งนี้ต่อให้คุณสองคนบริหารกันจนหัวหมุน อีกสามปีก็ไม่มีทางขยายกิจการได้เท่ากับที่เรากำลังยื่นข้อเสนอให้หรอกนะ" ลีโอวางแปรงในมือลงช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายโปร่งในชุดชาวสวนสีน้ำตาลเข้มขยับเล็กน้อยเพื่อขยับเจ้าสไลม์น้อยให้เข้าที่ ดวงตาคมสีนิลมองตรงไปยังชายหนุ่มผู้สวมเกราะทองคำอร่ามเบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา "คุณคาร์ลคะ..." ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง "คุณอาจจะมองว่าที่นี่เป็นแค่แหล่งเพาะ พันธุ์ สินค้าเพื่อแสวงหาผลกำไร หรือเป็นบันไดไต่เต้าให้กิลด์ใหญ่ของคุณยิ่งใหญ่คับฟ้า แต่สำหรับฉันและรินะ... เจ้าพวกนี้ไม่ใช่ไอเทมสวมใส่ที่จะเอาไปแลกเปลี่ยนเป็นตัวเลขในบัญชีธนาคารได้นะคะ" บรรยากาศในฟาร์มพลันลดฮวบลงอุณหภูมิลดต่ำลงจนสัมผัสได้ ลมเย็นพัดผ่านยอดหญ้าเรืองแสงจนพวกมันห่อตัวเข้าหากัน คาร์ลหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวน์ใบมีด "อย่าเล่นตัวให้มากนักเลยคุณลีโอ เกมนี้ไม่ได้ใจดีกับคนโลกสวยหรอกนะ ถ้าวันนี้พวกคุณปฏิเสธข้อเสนอ... มอนสเตอร์ป่ารอบนอกที่กิลด์เราควบคุมอยู่ อาจจะบังเอิญ 'หลุด' มาเดินเล่นแถวฟาร์มของคุณบ่อยๆ จนไม่มีผู้เล่นคนไหนกล้ามาเหยียบที่นี่อีกเลยก็ได้" นี่คือการข่มขู่... การคุกคามอย่างแจ้งชัดจากผู้มีอิทธิพลในเซิร์ฟเวอร์ รินะขยับตัวเตรียมร่ายเวทมนตร์ป้องกันตัวทันที แต่รวดเร็วกว่าที่เธอจะทันหยิบไม้เท้า ลีโอกลับยกมือขึ้นห้ามไว้ รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นความขบขันอันน่าประหลาด "อุ๊ย... พูดแบบนี้แสดงว่ายังไม่รู้จักเจ้าของบ้านหลังนี้ดีพอสินะคะ" ลีโอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปทางคอกสัตว์ด้านหลังที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบกันแสงหนาเตอะ *ครืนนน... ตึง!* เสียงคำรามต่ำทุศลสะเทือนไปทั่วผืนดิน แรงกดดันมหาศาลพุ่งทะลักออกมาจากคอกสัตว์จนคาร์ลถึงกับผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผมของรองหัวหน้ากิลด์ผู้เคยเย่อหยิ่งเมื่อครู่ ผ้าใบสีดำถูกกระชากเปิดออกด้วยกรงเล็บมหึมา ดวงตาสีดั่งเพลิงกาฬคู่ใหญ่จ้องเขม็งมาที่คาร์ล ร่างกายของมันปกคลุมด้วยเกล็ดสีนิลสะท้อนแสงจันทร์ และที่สำคัญ... บนหัวของมันมีสัญลักษณ์เครื่องหมาย 'เจ้าของฟาร์ม' สีทองอร่ามประทับอยู่ ซึ่งหมายความว่ามันไม่ใช่บอสป่าที่ใครจะมาล่าได้ แต่มันคือสัตว์เลี้ยงในความดูแลของลีโอโดยสมบูรณ์! "มังกร... มังกรเงาดาราขั้นบรรพกาล?!" คาร์ลอุทานออกมาเสียงหลง หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่เมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับบอสลับ ลีโอยิ้มกว้าง เดินเข้าไปตบขาหน้าอันมหึมาของเจ้ามังกรยักษ์เบาๆ ราวกับมันเป็นเพียงแมวตัวโตๆ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดีแต่แฝงความเย็นเยียบ "พอดีว่า... ฉันเพิ่งรับเด็กใหม่เข้ามาดูแลเพิ่มอีกตัวเมื่อกี้เองล่ะค่ะ คุณคาร์ลยังสนใจจะซื้อสัตว์เลี้ยงในฟาร์มของฉันอยู่อีกไหมคะ? หรือว่า... อยากจะลองเป็นคนทดสอบอาหารสูตรใหม่ให้เจ้าเด็กนี่ซะก่อนดีเอ่ย?" คาร์ลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความมั่นใจทั้งหมดมลายหายไปในพริบตาเมื่อรู้ตัวว่ากำลังหาเรื่องกับใครอยู่ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความตึงกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็แทรกขึ้นมาจากหน้าประตูป่า "10 เต็ม 10 สำหรับการเปิดต้อนรับแขกด้วยสัตว์เลี้ยงระดับตำนาน... แต่ดูเหมือนว่าคุณลีโอจะลืมเช็คดูซะแล้วนะคะ ว่าใครกำลังยืนรอคิวอยู่หลังรั้วฟาร์มของคุณอีกคน" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ปีกสีดำสนิทคู่หนึ่งสยายออกเบาๆ ขับให้เธอดูลึกลับและทรงอำนาจเกินกว่าผู้เล่นทั่วไป รินะเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของแขกผู้มาเยือนคนใหม่ "นะ... นั่นมัน 'เซเลสเทีย' หัวหน้ากิลด์อันดับสอง 'ปีกทมิฬ' นี่นา! เธอกامมาทำอะไรที่นี่ในเวลาแบบนี้กัน?!" ลีโอหรี่ตามองหญิงสาวปริศนา รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปทันทีเมื่อระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้า [คำเตือน: ผู้เล่นระดับท็อป 1% ของเซิร์ฟเวอร์ จำนวน 40 คน กำลังปิดล้อมอาณาเขตฟาร์มรุ่งอรุณจากภายนอกแบบ 360 องศา!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจใส่ความป่วนของฟาร์มเรามาจนถึงตอนนี้ค่ะ!