การปฏิเสธอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด

เช็คจำนวนเงินเจ็ดหลักบนหน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศนั้น ไม่ได้ทำให้อุณหภูมิรอบตัวของลีโอดูลดลง หรือทำให้จิตใจของเขาสั่นไหวแม้แต่น้อย รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้ดูแลฟาร์มมอนสเตอร์จางหายไป เหลือเพียงแววตานิ่งสงบที่สะท้อนภาพของชายร่างสูงในชุดเกราะทองคำประดับอัญมณีระยิบระยับ—ตัวแทนจากกิลด์ยักษ์ใหญ่ "ดิไวน์ดรากอน" ที่ยืนรอคำตอบด้วยความมั่นใจเกินร้อย "ว่าอย่างไรล่ะ ลีโอ?" เสียงทุ้มต่ำของผู้เล่นระดับหัวกะทิเอ่ยขึ้นอย่างผู้เหนือกว่า พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบอาณาเขตฟาร์ม ‘ดรีมมอนส์’ ที่ในขณะนี้เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา "ข้อเสนอแปดล้านจีเวล บวกกับสิทธิ์ในการถือหุ้นกิลด์ย่อยสิบเปอร์เซ็นต์ มันมากกว่ามูลค่าของฟาร์มซอมซ่อนี้ไปหลายเท่าตัวนัก นายเอาเงินก้อนนี้ไปตั้งตัวในโลกจริงได้สบายๆ เลยนะ" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามเบาๆ อย่างออดอเซาะของ 'เจ้าปุกปุย' หมูป่าขนปุยสายพันธุ์พิเศษที่กำลังเอาหัวถูไถข้อเท้าของลีโอเพื่อขอความสนใจ และเจ้า 'พายุ' นกฮูกน้อยขนฟูที่เอียงคอมองผู้มาเยือนด้วยดวงตากลมโตสีอำพันราวกับจะจับผิด รินะซึ่งยืนถือไม้เท้าเวทมนตร์อยู่ไม่ห่าง ขยับแว่นตาขอบทองเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ เชิงเย้ยหยัน เธอเหลือบมองตัวเลขมหาศาลนั้นด้วยหางตา แล้วหันมาสบตากับคู่หูหนุ่มเพื่อส่งสัญญาณเตือนว่าเธอกำลังจับตามองปฏิกิริยาของเขาอยู่ "เงินแปดล้านจีเวลเหรอคะ..." รินะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคม "ฟังดูยิ่งใหญ่ดีนะคะสำหรับคนทั่วไป แต่ดูท่าทางคุณจะเข้าใจอะไรผิดไปถนัดเลยล่ะค่ะ... ว่าที่นี่ไม่ใช่แค่ 'ธุรกิจ' ที่รอวันตีราคาขายทิ้งเพื่อทำกำไร" ลีโอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาก้มลงลูบหัวเจ้าปุกปุยเบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านที่ฝ่ามือทำให้เขานึกถึงความทรงจำสีจางในโลกแห่งความเป็นจริง—ความฝันวัยเด็กที่อยากมีฟาร์มเล็กๆ สักแห่งที่เต็มไปด้วยเสียงร้องของสัตว์น้อยใหญ่ ความฝันที่ถูกบดขยี้ด้วยความจริงอันโหดร้ายและภาระหน้าที่ จนกระทั่งเขาได้ก้าวเข้ามาสู่โลก VRMMO แห่งนี้ และระบบเทพซ่าได้มอบโอกาสครั้งที่สองให้เขาได้ถักทอความฝันนั้นขึ้นมาใหม่ด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจ เงินซื้อตัวเลขในเกมได้ ซื้อไอเทมระดับตำนานได้ ซื้อความสะดวกสบายได้... แต่เงินไม่มีวันซื้อ 'ความผูกพัน' ที่ก่อตัวขึ้นในคืนวันที่พายุโหมกระหน่ำและเขากับรินะต้องช่วยกันทำแผลให้มอนสเตอร์บาดเจ็บเหล่านี้ได้หรอก เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับตัวแทนกิลด์ยักษ์ใหญ่อย่างตรงไปตรงมา รอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์กลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ยอมจำนน หากแต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชายที่ค้นพบเป้าหมายในชีวิตและไม่มีวันยอมปล่อยมันหลุดมือ "ผมต้องขอปฏิเสธข้อเสนอนะครับ... เอ๊ย ขออภัยครับ ผมต้องขอปฏิเสธข้อเสนอนี้ครับ" ลีโอเกือบเผลอหลุดสำนวนติดปาก แต่ก็แก้คำพูดได้อย่างทันท่วงทีพร้อมรอยยิ้มสุภาพ "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับท่านตัวแทนกิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ เงินแปดล้านจีเวลของคุณมันช่างเย้ายวนใจเสียเหลือเกิน แต่เกรงว่า... คุณคงต้องกลับไปมือเปล่าแล้วล่ะครับ" สีหน้าของชายในชุดเกราะทองคำเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ "นาย... นายปฏิเสธงั้นเหรอ? นายบ้าไปแล้วหรือไง! คิดดีแล้วเหรอที่จะประกาศสงครามกับกิลด์ของเราโดยการปฏิเสธเงินก้อนโตแบบนี้!" "ไม่ได้ประกาศสงครามเสียหน่อยนี่คะ เราแค่รักสงบและรักสัตว์ต่างหากล่ะคะ" รินะสวนกลับทันควัน พร้อมกับควงไม้เท้าเวทมนตร์ในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ "อีกอย่าง การที่พวกคุณพยายามเอาเงินฟาดหัวเพื่อฮุบฟาร์มที่มีแต่สิ่งมีชีวิตที่พวกเราฟูมฟักมากับมือ มันออกจะไร้รสนิยมไปหน่อยนะคะว่าไหม?" บรรยากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่นขึ้นเมื่อผู้เล่นระดับแนวหน้าของกิลด์ดิไวน์ดรากอนที่ยืนสมทบอยู่ด้านหลังเริ่มขยับตัวเข้าประชิด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากชุดเกราะและอาวุธเวทมนตร์ แต่ทว่า... ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น กลับไม่มีความหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลีโอเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าร่างของเจ้าปุกปุย ปกป้องมันไว้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่หนักแน่น สายตาของลีโอกวาดมองไปยังหน้าต่างระบบถ่ายทอดสดขนาดจิ๋วที่ลอยอยู่รอบตัว ซึ่งเป็นของผู้เล่นอิสระหลายสิบคนที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์นี้อยู่ และตอนนี้ ข้อมูลการปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยแต่นุ่มนวลของเขากกำลังถูกส่งต่อไปยังหน้าจอของผู้เล่นนับแสนนับล้านคนทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ เสียงซุบซิบค่อยๆ ดังขึ้นจากกลุ่มผู้ชมภายนอกอาณาเขตฟาร์ม สายตาที่พวกเขามองมายังลีโอไม่ได้เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาอย่างที่ตัวแทนกิลด์คาดคิด หากแต่เต็มไปด้วยประกายแห่งความทึ่ง ความนับถือ และความรู้สึกสะใจที่เห็นทุนนิยมหน้าเงินต้องพ่ายแพ้ให้กับความจริงใจ "จำไว้นะครับ" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน นุ่มนวลแต่เด็ดขาดจนทุกคนรอบบริเวณต้องเงียบฟัง "มอนสเตอร์ที่นี่ไม่ใช่สินค้า และฟาร์มดรีมมอนส์ก็ไม่ได้มีไว้ขาย... ถ้าพวกคุณมาในฐานะลูกค้าหรือเพื่อนบ้านที่อยากมาเล่นกับน้องๆ ผมต้อนรับด้วยความยินดีเสมอ แต่ถ้ามาเพื่อซื้อความผูกพันล่ะก็... เชิญกลับไปได้เลยครับ" ตัวแทนกิลด์กัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยว มือหนากำดาบในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "แกจะเสียใจที่เลือกทางนี้ ลีโอ! ฟาร์มเล็กๆ ของแกไม่มีทางรอดพ้นจากแรงกดดันของพวกเราไปได้หรอก!" พูดจบ ชายคนนั้นก็สะบัดผ้าคลุมเตรียมจะหันหลังกลับด้วยความอับอาย ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบและสายตาสมเพชจากบรรดาผู้ชมรอบข้างที่เริ่มส่งเสียงโห่ร้องเบาๆ ไล่หลัง เพื่อแสดงออกถึงการสนับสนุนจุดยืนของเจ้าของฟาร์มหนุ่ม ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลายลง และลีโอกำลังจะหันไปขอบคุณรินะ เสียงแจ้งเตือนระบบระดับเซิร์ฟเวอร์ก็ดังขึ้นกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก หน้าต่างระบบสีแดงฉานพุ่งพรวดขึ้นมากลางอากาศพร้อมกับข้อความเตือนภัยสีเลือดที่ไม่มีใครคาดคิด **[ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบความผิดปกติของรอยแยกมิติระดับมหันตภัย ณ พิกัดรกร้างเขต 7 ฟาร์ม 'ดรีมมอนส์' กำลังตกอยู่ในเป้าหมายการโจมตีของ 'ราชาอสูรเงาพันหน้า' ที่แหกคุกออกมาจากดันเจี้ยนต้องห้ามแล้ว!]** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจใส่ความป่วนของฟาร์มเรามาจนถึงตอนนี้ค่ะ!