การสร้างยานพาหนะลมกรด

"ถ้าเธอยังเอาเส้นไหมอัคคีไปถักเป็นโครงตาข่ายแบบนั้น มีหวังตอนลอยขึ้นไปถึงชั้นสตراتอสเฟียร์ของเกมนี้ บอลลูนของเราได้กลายเป็นดอกไม้ไฟแฟนซีลูกใหญ่มหึมาแน่ค่ะ ลีโอ!" เสียงใสๆ ที่เจือแววเหนื่อยหน่ายดังขึ้นท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันและประกายไฟจากการเชื่อมเหล็กเวทมนตร์ รินะปาดคราบเขม่าสีดำที่เปื้อนแก้มเนียนออกด้วยหลังมือ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองเด็กหนุ่มผู้กำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีบนโครงสร้างไม้ไผ่ยักษ์ ลีโอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขายิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มพลางใช้ประแจเวทมนตร์เคาะถังเชื้อเพลิงเสียงใส *ก๊องๆ* "โธ่ รินะคะ คุณก็... ฉันแค่อยากให้มันมีสีสันสะดุดตาเวลาลอยอยู่เหนืออาณาจักรเมฆหมอกต่างหากล่ะคะ อีกอย่าง เจ้าเส้นไหมอัคคีเนี่ย มันมีความยืดหยุ่นสูงแถมทนความร้อนได้ดีเยี่ยมระดับสิบดาวเลยนะ คุณก็รู้ว่ามอนสเตอร์บนเกาะลอยฟ้าตัวนั้นดุร้ายแค่ไหน ถ้าเราไม่มีเบาะกันกระแทกที่เจ๋งพอ มีหวังทีมเราได้ร่วงลงมากลายเป็นปุ๋ยบำรุงหญ้าข้างล่างแน่ๆ" ลีโอเอ่ยแก้ตัวพร้อมกับหัวเราะรơiร่า แต่แววตาเป็นประกายมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตานิรภัยนั้นกลับจริงจังกว่าที่ปากพูด นี่คือปฏิบัติการครั้งสำคัญในตอนที่ 34 ของพวกเขากับชื่อภารกิจที่ตั้งขึ้นเองอย่างยิ่งใหญ่ว่า "การสร้างยานพาหนะลมกรด" เพื่อมุ่งหน้าสู่เกาะลอยฟ้า "ซีเลสเทีย" ดินแดนลับแลที่ถูกปกคลุมด้วยพายุสายฟ้าชั่วนนิรันดร์ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของ "ฟีนิกซ์วายุ" มอนสเตอร์ในตำนานที่ลีโอหมายตาอยากจะพามาเข้าฟาร์มสุดป่วนของเขา บรรยากาศในโรงเก็บของชั่วคราวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของน้ำมันเครื่องเวทมนตร์ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรไล่แมลงที่รินะจุดไว้มุมห้อง และเสียงคำรามเบาๆ ของเจ้า "ปุกปุย" หมูบินสามเขาตัวน้อยที่นอนเคี้ยวแครอทสีทองอยู่มุมห้องอย่างสบายใจ มันทำหน้าที่เป็นเครื่องวัดทิศทางลมจำเป็นโดยการกระดิกหูทุกครั้งที่รินะปรับแต่งท่อลม รินะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอยอมแพ้กับความหัวรั้นของเพื่อนร่วมทางคนนี้เสียจริงๆ มือเรียวบางหยิบกระดาษม้วนแพลนเนอร์เวทมนตร์ขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง แสงสีฟ้าจางๆ จากระบบฉายภาพโฮโลแกรมสะท้อนลงบนแว่นตาของเธอ ตัวเลขและสูตรคำนวณทางฟิสิกส์ผสมผสานกับเวทมนตร์ธาตุลมลอยวนอยู่รอบตัว "โอเคค่ะ ลีโอ... ถ้าคุณยืนกรานจะใช้ไหมอัคคี ฉันจะยอมปรับโครงสร้างห้องเครื่องให้เผื่อพื้นที่ระบายความร้อนอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่า ถ้าเกิดระเบิดขึ้นมากลางทาง ฉันจะผลักคุณลงไปคนแรกเลย!" รินะหันไปขู่ด้วยใบหน้าที่พยายามทำให้น่ากลัวที่สุด แต่มันกลับดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียมากกว่าในสายตาของลีโอ "รับทราบครับ... เอ๊ย! รับทราบค่ะ คุณต้นหน!" ลีโอรีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นรินะเริ่มหรี่ตามองด้วยรังสีอำมหิต ทั้งคู่หัวเราะออกมาพร้อมกัน ความตึงเครียดจากความล้มเหลวในการหาทางขึ้นเกาะลอยฟ้าเมื่อสามวันก่อนเริ่มคลี่คลายลง งานประดิษฐ์ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เสียงค้อนทุบโลหะและเสียงร่ายเวทมนตร์ผสานกันเป็นจังหวะ ลีโอรับหน้าที่ขึ้นโครงสร้างหลักด้วยไม้ไผ่เหล็กกล้าที่น้ำหนักเบาแต่แข็งแกร่งดุจเพชร ส่วนรินะรับหน้าที่ลงอักขระเวทมนตร์ป้องกันกระแสไฟฟ้าและแรงดันอากาศรอบตัวบอลลูน ดวงอาทิตย์นอกหน้าต่างโรงเก็บของค่อยๆ เคลื่อนคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง แสงยามเย็นสาดส่องเข้ามาภายในห้อง ทำให้โครงสร้างบอลลูนขนาดมหึมาทอประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี ผ่านมาอีกสองชั่วโมงเต็ม ในที่สุด "ยานพาหนะลมกรด" หรือที่ลีโอตั้งชื่อให้มันอย่างภาคภูมิใจว่า "เจ้าวาฬเวหา MK-I" ก็เสร็จสมบูรณ์ บอลลูนลูกยักษ์ตัดเย็บจากผ้าใบกันไฟสีขาวบริสุทธิ์ ตกแต่งลวดลายด้วยเส้นไหมอัคคีสีแดงเพลิงที่ส่องแสงเรืองรองดูงดงามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ด้านล่างเป็นกระเช้าไม้ไผ่เวทมนตร์ที่กว้างขวางพอจะบรรจุคนได้สี่คน พร้อมด้วยระบบเผาไหม้คริสตัลลมบริสุทธิ์ที่ส่งเสียง *ฟู่ๆ* เบาๆ เป็นระยะ ลีโอกระโดดขึ้นไปยืนบนกระเช้า เขากวาดสายตามองผลงานชิ้นเอกด้วยความภาคภูมิใจ ความทรงจำในโลกความเป็นจริงที่เขาเคยพยายามสร้างฟาร์มเล็กๆ บนดาดฟ้าตึกแล้วล้มเหลวไม่เป็นท่าแวบเข้ามาในหัว แต่ตอนนี้... ในโลก VRMMO แห่งนี้ เขากำลังจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเพื่อนร่วมทางและผองมอนสเตอร์สุดป่วน "รินะคะ... ได้เวลาออกเดินทางแล้วค่ะ!" ลีโอยื่นมือลงมาเบื้องล่าง รอยยิ้มอบอุ่นและจริงใจปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม รินะเงยหน้าขึ้นมอง เธอลังเลอยู่ชั่วขณะ ความรู้สึกตื่นเต้นและหวาดหวั่นตีรันอยู่ในอก การเดินทางสู่เกาะลอยฟ้าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากพลาดพลั้งหมายถึงการสูญเสียไอเทมหายากและเวลากว่าสัปดาห์ แต่นิ้วเรียวก็ยื่นไปวางบนมือของลีโอในที่สุด ความอบอุ่นจากมือของเพื่อนร่วมทางส่งผ่านความมั่นใจมาให้เธอ "ค่ะ ไปกันเถอะค่ะ... ไปพิสูจน์กันว่าเจ้าบอลลูนบ้านี่จะพาเราไปถึงไหน" รินะก้าวขึ้นมาบนกระเช้า เจ้าปุกปุยกระโดดตามขึ้นมาเป็นตัวสุดท้าย มันส่งเสียงร้อง "อี้ดๆ" อย่างตื่นเต้นเมื่อลีโอหมุนวาล์วปล่อยพลังงานเวทมนตร์จากคริสตัลลม เปลวไฟสีฟ้าครามพวยพุ่งเข้าสู่ตัวบอลลูนยักษ์ ผ้าใบสีขาวค่อยๆ พองตัวขึ้น แรงพยุงมหาศาลเริ่มยกกระเช้าไม้ไผ่ให้ลอยตัวสูงขึ้นจากพื้นโรงเก็บของทีละน้อย ช้าๆ แต่มั่นคง ลมกรรโชกยามค่ำคืนพัดเข้ามาปะทะใบหน้า ทิวทัศน์ของป่าสนเรืองแสงเบื้องล่างค่อยๆ เล็กลงจนกลายเป็นเพียงจุดแสงสีเขียวระยิบระยับ "ฮูเร่! เราบินได้แล้วคุณรินะ!" ลีโอร้องตะโกนด้วยความดีใจ เขากางแขนรับสายลมที่พัดผ่านอย่างอิสระ รินะยิ้มกว้างออกมาอย่างลืมตัว มือข้างหนึ่งจับเชือกบังคับทิศทางแน่น ดวงตาสอดส่องไปยังแผนที่โฮโลแกรมที่ชี้พิกัดไปยังจุดหมายปลายทาง ทว่า ความสุขบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่กลับอยู่กับพวกเขาได้ไม่นานนัก... ทันทีที่บอลลูนลมกรดทะลุผ่านชั้นเมฆสีดำทึบเข้าสู่เขตแดนของพายุสายฟ้า แผงควบคุมเวทมนตร์เบื้องหน้าของรินะก็เกิดอาการสั่นกระตุกอย่างรุนแรง หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยดัง *ปี๊บๆๆ* ถี่ระรัวจนน่ากลัว "ลีโอ! มีบางอย่างผิดปกติ..." รินะหน้าถอดสี มือเรียวรีบกดปุ่มรีเซ็ตระบบแต่ไม่เป็นผล กระแสไฟฟ้าแรงสูงสีม่วงเข้มแล่นแปลบปลาบไปตามโครงสร้างเส้นไหมอัคคีที่ลีโอภาคภูมิใจนักหนາ "เอ๊ะ? ทำไมมาตรวัดความร้อนถึงพุ่งสูงปรี๊ดล่ะครับ หรือว่าเราคำนวณสูตรผิด?" ลีโอหันไปมองถังเชื้อเพลิงที่ตอนนี้มีควันสีดำพวยพุ่งออกมา ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ทันแก้ไขสถานการณ์ แรงกระแทกมหาศาลจากเบื้องบนก็พุ่งเข้าชนบอลลูนอย่างจังจนกระเช้าสั่นคลอนเกือบคว่ำ เจ้าปุกปุยร้องลั่นด้วยความตกใจและมุดเข้าไปซ่อนใต้เบาะ รินะเสียหลักล้มลงไปกระแทกกับพื้นกระเช้า แต่เธอยังคงพยายามเงยหน้าขึ้นมองผ่านหมอกหนาเบื้องบน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่กระแสลมธรรมดา... แต่เป็นปีกสีเพลิงขนาดมหึมาที่แผ่สยายกลืนกินท้องฟ้ายามค่ำคืน เสียงกรีดร้องก้องกังวานที่สะเทือนไปถึงจิตวิญญาณดังขึ้น พร้อมกับดวงตาสีทองคู่โตจ้องมองลงมายัง "เจ้าวาฬเวหา MK-I" ด้วยแววตาดุดاندดึงและคุกคาม ลีโอเบิกตากว้าง อะดรีนาลีนในตัวพุ่งพล่านเมื่อระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้า *[คำเตือน: ท่านได้รุกล้ำอาณาเขตของ "ฟีนิกซ์วายุ - ราชาแห่งเกาะลอยฟ้า" (ระดับบอสตำนาน)]* *[ไอเทมป้องกันทั้งหมดถูกปิดใช้งานชั่วคราว...]* ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมส่งใจให้ลีโอกับรินะผ่านอุปสรรคบทนี้เสมอนะคะ!