ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม

"ยึดขนหางของเจ้าปุกปุยไว้ให้แน่นนะคะรินะ! ถ้าพลาดตกลงไป ฉันไม่รับประกันว่าเบื้องล่างจะเป็นกองฟางนุ่ม ๆ หรือหุบเหวไร้ก้นบึ้งกันแน่!" เสียงตะโกนของลีโอแข่งกับเสียงคำรามของกระแสลมรอบตัวที่พัดกระหน่ำจนเสื้อคลุมหนังของเขาโบกสะบัดอย่างรุนแรง ดวงตาของเด็กหนุ่มเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นผสมความระทึก ขณะที่มือทั้งสองข้างกำลังกำขนแผงคอสีขาวบริสุทธิ์ของกริฟฟินยักษ์หนุ่มตัวโตที่พวกเขากำลังขี่อยู่ เบื้องล่างของพวกเขานั้นไม่ใช่พื้นดินสีเขียวขจีที่คุ้นเคยอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นทะเลหมอกสีขาวโพลนที่แผ่ขยายสุดลูกหูลูกตา ราวกับผืนผ้าใบยักษ์ที่ถูกแต่งแต้มด้วยละอองฝอยของความฝัน การทะยานผ่านแนวชั้นเมฆหนาทึบขึ้นมาสู่ท้องฟ้าสีครามเข้มในระดับความสูงที่ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วงเช่นนี้ ทำให้หัวใจของลีโอเต้นระรัวด้วยความอิ่มเอมใจ ปมในวัยเด็กที่เคยอยากสร้างฟาร์มสัตว์บนยอดเขาสูงเพื่อสัมผัสกับท้องฟ้าใกล้ ๆ หวนกลับมา แต่นี่ไม่ใช่แค่ความฝันในโลกความเป็นจริงที่เคยล้มเหลว... นี่คือโลก VRMMO ที่เขาสามารถสัมผัสสายลมบนหลังสัตว์ในตำนานได้จริงๆ "ลีโอ! ไอ้บ้า! นายบอกว่าแค่บินสำรวจรอบ ๆ หุบเขาไม่ใช่เหรอคะ! ทำไมเราถึงพุ่งทะยานดิ่งพสุธาขึ้นมาถึงชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์แบบนี้เล่า!" เสียงกรีดร้องเจือเสียงหัวเราะของรินะดังแหวกลมมา เธอซุกใบหน้าแนบกับแผ่นหลังของลีโอแน่น มือเรียวทั้งสองข้างจิกเกาะเสื้อของเขาจนแทบขาด ดวงตาหลับ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันด้วยความหวาดเสียว แต่กระนั้น เธอก็ไม่ลืมที่จะหยิบไอเทมแว่นตากันลมเวทมนตร์ขึ้นมาสวมให้ตัวเองอย่างทุลักทุเล ฟาร์มมอนสเตอร์สุดป่วนกับระบบเทพซ่าในโลก VRMMO ไม่เคยทำให้พวกเขาเหงาเลยสักวินาทีเดียว "ฮ่าๆๆ จะให้บินวนอยู่แค่แถวพื้นดินได้ยังไงล่ะรินะคะ ดูโน่นสิ! เป้าหมายของเราอยู่ตรงนั้นต่างหาก!" ลีโอชี้มือไปยังเบื้องหน้า จุดที่มวลเมฆหนาจับตัวกันเป็นก้อนมหึมาจนเกิดเป็นเกาะลอยน้ำขนาดเล็กที่ปกคลุมด้วยพืชพรรณแปลกตาเรืองแสงระยิบระยับ กริฟฟินหนุ่มส่งเสียงร้องก้องกังวานด้วยความฮึกเหิม มันสะบัดปีกกว้างนับสิบเมตรเพื่อต้านทานกระแสลมกรรโชกแรงที่พยายามพัดให้พวกเขาร่วงหล่น การควบคุมสัตว์ปีกขนาดใหญ่ในระดับความสูงนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แรงกดอากาศที่เบาบางทำให้ลมหายใจเริ่มติดขัด แต่ความรู้สึกอิสระเสรีที่ได้แหวกว่ายผ่านก้อนเมฆทำให้ลีโอลืมความเหนื่อยล้าไปจนสิ้น รินะค่อย ๆ คลายมือออกจากเสื้อของลีโอ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะดึงสมุดบันทึกเวทมนตร์คู่ใจออกมาเปิดเช็กข้อมูลท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนของลม "อืม... จากข้อมูลของกิลด์สำรวจ เกาะลอยฟ้าแห่งนี้ชื่อว่า 'วิหคคานาญ' ค่ะ เป็นเขตแดนระดับสูงที่ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังมาไม่ถึงเพราะสัตว์อสูรแถบนี้ดุร้ายมาก แถมยังมีสภาพอากาศแปรปรวนตลอดเวลา ระวังตัวด้วยนะคะลีโอ ระบบเตือนภัยของฉันเริ่มส่งเสียงจี๊ด ๆ แปลว่ามีบางอย่างกำลังจับตาดูเราอยู่" คำเตือนของรินะไม่ได้ทำให้ลีโอกลัว ตรงกันข้าม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นเงาดำขนาดมหมหึมาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังม่านหมอกสีขาว "หึ... มาตรฐานความยากระดับนี้แหละที่ฉันรอคอย เจ้าปุกปุย พร้อมไหมที่จะไปทักทายเจ้าบ้าน?" กริฟฟินยักษ์ส่งเสียงคำรามรับในลำคอราวกับจะบอกว่ามันพร้อมเสมอ มันพับปีกเก็บเล็กน้อยแล้วพุ่งตัวดิ่งลงไปในก้อนเมฆทึบด้วยความเร็วสูง แรงเหวี่ยงกระชากวิญญาณทำให้รินะหลุดอุทานออกมาเสียงหลง แต่ความตื่นเต้นก็เข้าแทนที่ความกลัวในเวลาไม่นาน ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางละอองหมอกสีขาวโพลนที่หมุนวนราวกับพายุไซโคลน ร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า มันคือ 'อินทรีอัสนีเมฆา' มอนสเตอร์ระดับบอสประจำเขตแดน ขนน้องของมันเปล่งประกายด้วยประจุไฟฟ้าสีฟ้าแลบแปลบปลาบ ดวงตากลมโตสีอำพันจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความเกรี้ยวกราด เสียงร้องของมันทำให้บรรยากาศรอบตัวสั่นสะเทือน "โอ้โห... ตัวใหญ่กว่าที่คิดไว้อีกนะคะเนี่ย!" รินะรีบกางโล่เวทมนตร์คุ้ม "ยิ่งใหญ่ ยิ่งน่ารัก... เอ้ย ยิ่งท้าทายต่างหาก!" ลีโอหัวเราะร่า เขาเรียกหน้าต่างระบบจัดการมอนสเตอร์ออกมาอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวกดสั่งการเปิดใช้งานสกิลพิเศษ 'เสียงเรียกแห่งพงไพร' ที่ได้รับการอัปเกรดจากระบบเทพซ่า ประกายแสงสีทองอร่ามพุ่งออกจากมือของลีโอแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างในอากาศ ท่ามกลางกระแสลมที่พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เสียงเพลงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานราวกับเสียงกระซิบของผืนป่าได้ประสานเข้ากับเสียงคำรามของสายฟ้า อินทรีอัสนีเมฆาชะงักฝีเท้า ปีกที่กำลังจะกางออกเพื่อโจมตีหยุดนิ่งลงชั่วขณะ ดวงตาสีอำพันจ้องมองมาที่ลีโอด้วยความสงสัย ประจุไฟฟ้าที่เคยรอบตัวมันค่อย ๆ สงบลง ราวกับกำลังรับคลื่นความรู้สึกบางอย่างที่เด็กหนุ่มส่งผ่านมา "เราไม่ได้มาสู้เพื่อแย่งชิงหรอกนะเจ้าเพื่อนยาก..." ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน รอยยิ้มที่จริงใจปรากฏบนใบหน้า แม้ในยามที่ลมพัดแรงจนเส้นผมยุ่งเหยิง "พวกเราแค่อยากขอทางผ่านไปยังฟาร์มลอยฟ้า และถ้าเป็นไปได้... ฉันอยากชิมน้ำหวานจากดอกไม้เรืองแสงบนเกาะนั้นสักหน่อย สนใจมาร่วมวงกันไหมล่ะ?" รินะมองภาพนั้นแล้วอดส่ายหัวไม่ได้ด้วยความระอาปนเอ็นดู "มีที่ไหนกันล่ะคะ ไปขอของกินจากบอสกลางอากาศแบบนี้ มีแต่นายคนเดียวเท่านั้นแหละที่กล้าทำ!" ทว่า บรรยากาศที่ตึงเครียดกลับผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด เมื่ออินทรีอัสนีเมฆาเอטיียงคอเข้าหากลุ่มของลีโอ มันพ่นลมหายใจอุ่น ๆ ออกมาปะทะกับใบหน้าของเด็กหนุ่ม ก่อนจะสะบัดปีกบินนำทางพวกเขาแหวกทะลุกลุ่มเมฆหนาทึบไปยังพื้นที่เป้าหมาย แสงสว่างเจิดจ้าของดวงอาทิตย์สาดส่องลงมาสะท้อนกับผืนน้ำใสสะอาดบนเกาะลอยฟ้า ทิวทัศน์เบื้องหน้าสวยงามเกินกว่าที่จินตนาการไว้ ฟาร์มในฝันของลีโอกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ ดินแดนที่สูงที่สุดในโลกแห่งนี้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่กริฟฟินกำลังจะร่อนลงแตะพื้นหญ้า ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของรินะและลีโอพร้อมกันโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการบุกรุกเขตแดนลับระดับ S] [ผู้เล่นไม่ได้รับเชิญกลุ่มหนึ่ง ได้ทำการจุด 'คบเพลิงมังกรเพลิง' เพื่อยึดครองเกาะลอยฟ้าวิหคคานาญเรียบร้อยแล้ว] [เงื่อนไขภารกิจเปลี่ยน: ขับไล่ผู้บุกรุก หรือสูญเสียสิทธิ์ในการครอบครองฟาร์มลอยฟ้าถาวร!] เงาดำลึกลับหลายสิบร่างปรากฏขึ้นจากหลังแนวต้นไม้เรืองแสง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังแทรกเสียงลม... และหนึ่งในเงานั้น ก็ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ลีโอไม่มีวันลืม ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมส่งใจให้ลีโอกับรินะผ่านอุปสรรคบทนี้เสมอนะคะ!