เกาะลอยฟ้าแห่งความลับ

"ถ้าตกลงไปข้างล่างนี้ รินะว่าเราจะกลายเป็นปุ๋ยหมักเกรดพรีเมียมให้ต้นไม้แถvนี้ หรือว่าจะรีสawnใหม่ที่จุดเซฟเร็วกว่ากันคะ?" เสียงใสๆ ที่เจือความสั่นเครือนิดๆ ของรินะดังขึ้น ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของสายลมรอบกายที่พัดกระโชกแรงจนชายเสื้อคลุมเวทมนตร์ของเธอสะบัดสะทิ้ง ลีโอหัวเราะร่วนในลำคอ มือข้างหนึ่งของเขาจับเชือกหนังที่โยงกับอานของ 'พัฟฟ์' กริฟฟินตัวน้อยขนฟูสีพาสเทลที่พวกเขารับเลี้ยงไว้ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของหญิงสาวเอาไว้แน่นเพื่อดึงเธอกลับมาให้พ้นจากขอบผาหินสีนิลที่แตกร้าว "ใจเย็นน่ารินะ มองโลกในแง่ดีเข้าไว้สิครับ... เอ้ย! คะ! แหม ติดปากไปหน่อย" ลีโอแกล้งทำเป็นสะดุดคำพูดตัวเองเพื่อเรียกรอยยิ้มจากเพื่อนร่วมทาง "เราอุตส่าห์ฝ่ากระแสลมวนขึ้นมาถึงเกาะลอยฟ้าแห่งนี้ได้ทั้งที จะมาคิดเรื่องปุ๋ยหมักตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ" รินะค้อนขวับ ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตากรอบใสฉายแววค้อนปะเหลือกลอย "มันน่าตลกเหรอคะลีโอ! ดูรอบๆ ตัวเราสิคะ นี่มันซากปรักหักพังของอารยธรรมโบราณอะไรก็ไม่รู้ แถมมอนสเตอร์ปีกนกที่บินอยู่ลิบๆ นั่น... นั่นมันไม่ใช่ไก่ย่างเกลือนะนั่น!" เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือทัศนียภาพที่งดงามราวกับความฝันแต่ก็เต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว เกาะลอยฟ้าขนาดมหึมาที่ล่องลอยอยู่เหนือชั้นเมฆสีเทาเข้ม เต็มไปด้วยเสาหินปรักหักพังที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจง รากไม้โบราณขนาดใหญ่เลื้อยพันโครงสร้างหินที่ผุกร่อนไปตามกาลเวลา พื้นดินมีเศษหินลอยเคว้งคว้างอย่างไร้แรงโน้มถ่วงเป็นระยะ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระคนกับเสียงกระพือปีกของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ซ่อนตัวอยู่หลังเงาเมฆ "กรี๊ดดดด—!" เสียงร้องแหลมสูงของพัฟฟ์ดังขึ้นลั่น มันสะบัดหัวหลบวัตถุสีดำสนิทที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูงอย่างเฉียดฉิว ขนนุ่มฟูของมันพองฟูด้วยความตกใจ ลีโอรีบดึงบังเหียนบังคับให้กริฟฟินคู่ใจบินโฉบหลบเข้าหลบภัยหลังซากวิหารหินโบราณทันท่วงที ฝุ่นควันและเศษอิฐกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ "มาแล้วเหรอคะแขกไม่ได้รับเชิญ!" รินะดีดนิ้ว ร่ายเวทมนตร์สร้างโล่แสงสีฟ้าอ่อนคุ้ม เมื่อฝุ่นควันจางลง ภาพของมอนสเตอร์เจ้าถิ่นก็ปรากฏแก่สายตา มันคือ 'ฮارpy วายุทมิฬ' มอนสเตอร์ลูกผสมระหว่างมนุษย์เพศหญิงกับนกอินทรีขนาดยักษ์ ปีกสีดำสนิทแผ่กว้างกว่าสามเมตร ดวงตาสดใสสีอำพันจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความเกรี้ยวกราด กรงเล็บแหลมคมสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ และที่แปลกประหลาดคือ รอบตัวมันมีกระแสไฟฟ้าสีม่วงอ่อนแลบแปล๊บๆ ทุกครั้งที่มันอ้าปากส่งเสียงร้อง "โฮ... ตัวใหญ่กว่าที่คิดแฮะ ขนนี่เงางามใช้ได้เลย ถ้าเอามาทำความสะอาดแล้วเอาไปทำหมอนอิงในฟาร์ม คงนุ่มน่าดู" ลีโอยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยสัญชาตญาณนักสะสมสัตว์ป่วนที่เริ่มทำงาน "นี่ไม่ใช่เวลามาตั้งชื่อหมอนนะคะลีโอ! มันกำลังจะเรียกพวกมาอีกแล้ว!" รินะชี้ไปยังท้องฟ้าเบื้องบน ที่ซึ่งจุดดำเล็กๆ อีกนับสิบกำลังบินวนเวียนเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง เสียงกรีดร้องประสานกันระลอกใหญ่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วเกาะลอยฟ้า ลีโอย่อตัวลงต่ำ ลูบแผงคอของพัฟฟ์เบาๆ เพื่อปลอบประโลม "โอ๋ๆ ไม่กลัวนะเด็กดี วันนี้เราไม่ได้มาสู้เพื่อฆ่าฟันหรอกนะ... เรามาเพื่อ 'ผูกมิตร' ต่างหากเล่า!" พูดจบ ลีโอก็ควักไอเทมลับ 'เนื้อย่างสมุนไพรหอมหวาน' ออกมาจากกระเป๋าไอเทม กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อชุ่มฉ่ำลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณท่ามกลางลมหนาว ฮาร์ปี้วายุทมิฬตัวหัวหน้าหยุดชะงักกลางอากาศ มันสูดดมกลิ่นหอมนั้นฟุดฟิด ดวงตาสสีอำพันที่เคยดุดันเริ่มฉายแววลังเล รินะมองการกระทำของเพื่อนหนุ่มด้วยความระแวงระวัง "คุณจะบ้าเหรอคะลีโอ นั่นมันมอนสเตอร์ระดับบอสเขตนะ จะเอาเนื้อล่อเนี่ยนะ—" "เชื่อมือผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนคนนี้สิครับ... เอ้ย! คะ!" ลีโอยิ้มกว้าง โยนชิ้นเนื้อย่างชิ้นโตขึ้นไปบนฟ้า ฮาร์ปี้ตัวนั้นพุ่งโฉบรับด้วยความเร็วแสง เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย ก่อนที่ความเกรี้ยวกราดจะเปลี่ยนเป็นความสงบเสงี่ยม ร่างกายของมันเรืองแสงสีทองอ่อนๆ บ่งบอกว่าสถานะความสัมพันธ์เริ่มเปลี่ยนเป็นมิตร "เห็นไหมล่ะ รินะบอกแล้วว่า—" *ครืนนนนนนน—!* ยังไม่ทันที่ลีโอจะพูดจบ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทั้งสองคนเซถล่า ซากวิหารโบราณเบื้องหน้าพังทลายลงมา เสียงคำรามต่ำทุ้มดังมาจากใต้พื้นดิน ลมพายุหมุนขนาดมหศจรรย์ก่อตัวขึ้นใจกลางเกาะลอยฟ้า ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา ฮาร์ปี้ที่เพิ่งสงบลงกลับส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีดแล้วบินหนีเตลิดไป รินะหน้าซีดเผือด คว้าแขนเสื้อของลีโอไว้แน่น เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ลีโอ... นั่น... นั่นมันเสียงอะไรคะ? มันไม่ใช่เสียงของฮาร์ปี้แน่นอน..." ลีโอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รอยยิ้มทะเล้นเมื่อครู่หายวับไปกับตา ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อมองทะลุผ่านม่านฝุ่นและพายุหมุน ไปยังใจกลางซากปรักหักพังที่บัดนี้พื้นดินแยกออกเป็นเหวลึก และบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ดินลึกนับพันปี... กำลังลืมตาตื่นขึ้นมา เงาดำทะมึนขนาดมหึมาแผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งเกาะ ปีกคู่ยักษ์ที่เต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์สีแดงฉานโบกสะบัดครั้งเดียวก็สร้างแรงกดดันมหาศาลจนพวกเขากลืนน้ำลายไม่ลง และที่น่าตกใจยิ่งกว่า... บนหัวของมัน มีสัญลักษณ์ 'กุญแจปริศนา' สีทองอร่ามที่คุ้นตา ลอยเด่นอยู่ราวกับกำลังรอให้ใครบางคนไปไขมัน "รินะ..." ลีโอกระซิบเสียงแหบพร่า เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า "ฉันว่า... เราไม่ได้มาสำรวจเกาะร้างธรรมดาซะแล้วล่ะ..." --- ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมส่งใจให้ลีโอกับรินะผ่านอุปสรรคบทนี้เสมอนะคะ!