ข่าวลือเรื่องดันเจี้ยนลับลอยฟ้า

เสียงเคาะโลหะกระทบพื้นหินดังก้องกังวานอยู่ในห้องใต้ดินกึ่งลับหลังร้านขายของเก่าประจำเมืองเริ่มต้น สรรพเสียงรอบตัวอื้ออึงไปด้วยกลิ่นอายของสนิมเหล็กและกระดาษโบราณที่หมักหมมมานานนับทศวรรษ "นายแน่ใจนะลีโอว่าแผ่นหนังแกะเปื้อนคราบไคลเจ้านี่ มันไม่ใช่เศษขยะที่พ่อค้าเร่หัวใสทำหล่นไว้หลอกเงินเด็กใหม่?" รินะเอ่ยขึ้นพลางใช้ปลายนิ้วเรียวบางคีบมุมหนึ่งของม้วนแผนที่เก่าคร่ำครึขึ้นมาด้วยความรังเกียจเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสปรายมองชายหนุ่มผู้เป็นสหายร่วมทางที่กำลังนั่งยองๆ ง่วนอยู่กับการป้อนผลไม้ป่าสีม่วงสดให้แก่เจ้า ‘ฟลัฟฟี่’ สไลม์ขนฟูตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขาอย่างอารมณ์ดี ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายังไม่ละสายตาจากเจ้าก้อนนุ่มนิ่มที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว รอยยิ้มมุมปากของเขาเต็มไปด้วยความท้าทายแบบที่มักจะนำพาพวกเขาไปสู่เรื่องปวดหัวอยู่เสมอ "เศษขยะเหรอมือโปรด้านไอเทมอย่างเธอถึงกับตาถั่วแล้วสินะรินะ ลองพลิดูที่มุมขวาล่างสิคะ... รอยประทับตราเวทมนตร์รูปขนนกยูงเพลิงนั่นน่ะ ในเกมนี้มีกิลด์ไหนหรือ NPC คนไหนกล้าปลอมแปลงบ้างล่ะ" รินะชะงักไปนิด นางก้มลงเพ่งพินิจตามคำบอก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อร่องรอยอักษรเวทมนตร์จางๆ เริ่มเปล่งประกายเรืองแสงสีฟ้าครามจางๆ ยามเมื่อสัมผัสกับไออุ่นจากปลายนิ้วของนางเอง "นี่มัน... ลายเซ็นของนักสำรวจในตำนาน 'เอ็ดเวิร์ด ผู้ไร้รอยต่อ' คนที่หายสาบสูญไปตั้งแต่แพตช์เปิดเกมเมื่อสองปีที่แล้วไม่ใช่เหรอ!" เสียงของรินะหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจจนเผลอทำม้วนแผนที่เกือบหลุดมือ ดีที่ลีโอยื่นมือมารับไว้ได้อย่างทันท่วงที บรรยากาศในห้องใต้ดินพลันเงียบงัดลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหายใจฟืดฟาดเบาๆ ของฟลัฟฟี่ที่ยังคงเพลิดเพลินกับมื้ออาหาร ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขากวาดสายตามองแผ่นแผนที่ในมือที่ตอนนี้เริ่มเผยเส้น3มิติโปร่งแสงลอยขึ้นมาจากพื้นผิวหนังแกะ เส้นทางเหล่านั้นไม่ได้ทอดตัวไปตามพื้นดินราบเรียบ หรือลัดเลาะผ่านถ้ำมืดมิดเหมือนแผนที่ทั่วไป แต่ทว่า... มันพุ่งตรงดิ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เหนือชั้นเมฆหนาทึบที่ผู้เล่นทุกคนต่างคิดว่าเป็นเพียงฉากหลังของระบบเกมที่ไม่มีวันไปถึง "เกาะลอยฟ้า... มีอยู่จริงสินะ" ลีโอพึมพำเบาๆ หัวใจในอกเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ความฝันวัยเด็กที่อยากจะสร้างอาณาจักรและฟาร์มสัตว์กลางเวหาพุ่งพล่านขึ้นมาจนยากจะควบคุม "เดี๋ยวก่อนนะลีโอ! นายกำลังคิดจะพาพวกเราบินขึ้นไปบนนั้นจริงๆ เหรอ?" รินะรีบก้าวเข้ามาขวางหน้า สีหน้าของนางฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ระบบเกมตอนนี้ยังไม่มีระบบการบินระดับสูงนะ แถมมอนสเตอร์ตามแนวเขตแดนลมพายุชั้นบรรยากาศบนนั้น... พวกเราอาจจะโดนกระแสลมฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะได้เหยียบพื้นดินด้วยซ้ำ!" "ความกลัวทำให้เราแก่เร็วนะรินะ" ลีโอส่งยิ้มกวนๆ ให้เพื่อนสาว ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความท้าทาย "เธอก็รู้ว่าฉันน่ะ... เกลียดการใช้ชีวิตอยู่แต่บนพื้นดินซ้ำซากที่สุด แล้วอีกอย่าง เจ้าฟลัฟฟี่ดูเหมือนจะตื่นเต้นมากเลยนะที่ได้กลิ่นอายลมบนแบบนี้" พูดจบ เจ้าสไลม์ขนฟูก็ส่งเสียงร้อง "ปุ๊1" เบาๆ พร้อมกับสะบัดหางน้อยๆ เป็นเชิงเห็นด้วย จนรินะได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระAมระอา นางรู้ดีว่าต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ไม่อาจเปลี่ยนใจเด็กหนุ่มจอมดื้อรั้นคนนี้ได้ ทั้งสองเริ่มลงมือตรวจสอบรายละเอียดในแผนที่อย่างจริงจัง แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์ส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ที่กำลังเคร่งเครียดกับการถอดรหัสพิกัด ลีโอใช้ปลายนิ้วแตะลงบนจุดสีแดงปริศนาที่กระพริบอยู่บนผืนแผนที่ ทันใดนั้น เสียงระบบอันราบเรียบไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งสองคนพร้อมกัน [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น ‘ลีโอ’ และปาร์ตี้ ได้ค้นพบเบาะแสลับระดับ SSS 'พิกัดลับแห่งนภา: ดินแดนรกร้างของราชันย์กริฟฟอน'] [เงื่อนไขการปลดล็อก: เดินทางถึงจุดพิกัด ณ หอคอยโบราณแห่งความเงียบงัน ก่อนพระอาทิตย์ตกดินของวันพรุ่งนี้] [คำเตือน: หากล้มเหลว แผนที่นี้จะสลายหายไปตลอดกาล และผู้เล่นจะสูญเสียไอเทมสุ่มในคลัง 30%] "หอคอยโบราณแห่งความเงียบงันเหรอ... มันอยู่ 300 กิโลเมตรจากที่นี่เลยนะ! แล้วเวลาเหลือแค่ไม่ถึงสิบสองชั่วโมงเนี่ยนะ!" รินะร้องเสียงหลง ใบหน้าสวยหวานซีดเผือดลงทันทีเมื่อคำนวณระยะทางและข้อจำกัดของเวลา "งั้นก็แปลว่าพวกเราไม่มีเวลามานั่งคุยกันแล้วล่ะ" ลีโอเก็บแผนที่พับใส่กระเป๋าคาดเอวอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ไปปลุกเจ้าเบгеม็อธภูเขาไฟของเธอมาเตรียมไว้ซะรินะ เราจะใช้ทางลัดผ่านหุบเขาอสูรคลั่ง" "นายบ้าไปแล้วเหรอ! หุบเขาอสูรคลั่งขึ้นชื่อเรื่องมอนสเตอร์ธาตุลมและสายฟ้าเลเวล 80 ขึ้นไปนะ พวกเราเพิ่งจะเลเวล 55 เองนะ!" รินะพยายามยื้อแขนเสื้อของลีโอไว้ แต่ทว่าสายตาแน่วแน่ของชายหนุ่มกลับทำให้เธอนิ่งงันไป ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ลีโอจะทันได้ก้าวเท้าออกจากประตูห้องใต้ดิน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับเหล็กกล้ากระทบพื้นก็ดังขึ้นจากบันไดเบื้องบน *ตึง... ตึง... ตึง...* ไม่ใช่เสียงของ NPC ทั่วไป และไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ป่า แต่มันคือเสียงฝีเท้าที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ลีโอหยุดชะงัก รินะรีบดึงคธาเวทมนตร์ออกจากแหวนมิติโดยสัญชาตญาณ ทั้งคู่หันกลับไปมองที่บันไดมืดมิด บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวพ้นขอบบันไดลงมา ชายปริศนาผู้สวมหน้ากากครึ่งซีกสลักลวดลายประหลาด ยกมือขึ้นถอดฮู้ดออกเผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ดวงตาคมกริบสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่แผนที่ในมือของลีโอราวกับจ้องมองเหยื่อในกรง "ไม่คิดเลยว่า... ของเล่นชิ้นสำคัญที่ฉันตามหามาสามเดือน จะมาอยู่ในมือของเด็กฝึกหัดน่ารำคาญอย่างพวกแกสองคน" เสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น พร้อมกับคมดาบยาวสีนิลที่ถูกชักออกจากฝักอย่างช้าๆ ประกายไฟสีม่วงแล่บแปลบปลาบอยู่รอบคมดาบ ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมส่งใจให้ลีโอกับรินะผ่านอุปสรรคบทนี้เสมอนะคะ!