สมาชิกใหม่: ผีเสื้อเรืองแสง

“ถ้าเจ้ารังแคทสึโอะตัวนี้ยังแอบมากินใบหญ้าจันทร์เสี้ยวในแปลงเพาะพันธุ์อีกรอบ ฉันจะเอาซุปปลาแห้งเทราดหัวนายจริงๆ ด้วยนะ ลีโอ!” เสียงแหลมสูงเจือความระอาของรินะดังขึ้นแทรกเสียงลมหายใจฟึดฟัดของเจ้ามอนสเตอร์ขนปุกปุย ร่างบางในชุดนักเวทสีครามกอดอกแน่น ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังเด็กหนุ่มเจ้าของฟาร์มที่กำลังหัวเราะแห้งๆ พลางหลบสายตา ลีโอยกมือขึ้นยอมจำนน รอยยิ้มทะเล้นปรากฏบนใบหน้าคมคายตามแบบฉบับของคนที่ทำผิดซ้ำซาก “โธ่ รินะ ก็เจ้าแคทสึโอะมันเพิ่งหายป่วยจากไข้ละอองดาวนี่นา มันก็ต้องอยากกินอะไรที่บำรุงกำลังเป็นธรรมดาไหมล่ะ อีกอย่าง หญ้าจันทร์เสี้ยวในแปลงนั้นน่ะ โตวันโตคืนจะตาย นายอย่าใจร้ายนักเลยน่า” “ไม่ใช่เรื่องใจร้ายหรือไม่ใจร้ายนะยะ!” รินะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอยื่นไม้เท้าเวทมนตร์เคาะเบาๆ ที่พื้นหญ้าเพื่อเรียกหน้าต่างระบบจัดการฟาร์มขึ้นมาตรวจสอบความสมดุลของระบบนิเวศ “นี่มันเกม VRMMO นะ ไม่ใช่สวนสัตว์เปิด นายจะตามใจพวกมันทุกตัวไม่ได้ ระบบประเมินความเสียหายของฟาร์มเราสัปดาห์นี้ติดลบไปสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ ฉันนี่แหละที่จะต้องเป็นฝ่ายล้มละลายก่อนได้สร้างคอกม้าเพกาซัสในฝันของนายจริงๆ” บรรยากาศยามพลบค่ำของฟาร์มมอนสเตอร์เริ่มเปลี่ยนผ่าน ท้องฟ้าเหนือโดมจำลองของเกมค่อยๆ เปลี่ยนจากสีส้มอมชมพูเป็นสีครามเข้ม ดวงดาวประปรายเริ่มปรากฏตัวขึ้นทีละดวง ความเงียบสงบเข้ามาแทนที่ความวุ่นวายยามบ่าย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ราตรีที่เพิ่งผลิกลีบส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ลีโอลดมือลง แววตาซุกซนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างประหลาดเมื่อเขากวาดสายตามองไปรอบๆ ฟาร์มที่เขากับเพื่อนสาวช่วยกันสร้างขึ้นมาจากมือเปล่า ความเหนื่อยล้าจากการบริหารจัดการตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอิ่มเอมในอก—ความรู้สึกที่เขาโหยหามาตลอดในโลกความเป็นจริง “เอונה... รินะ ลองมองไปทางนั้นสิ” ลีโอเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยักเพยิดใบหน้าไปยังมุมมืดใกล้กับต้นไม้ใหญ่ประจำฟาร์ม รินะชะงัก เธอกลืนคำบ่นที่จะต่อว่าลงคอไปเมื่อเห็นประกายแสงเรืองรองสีฟ้าอมม่วงกำลังลอยละล่องอย่างเชื่องช้า แสงนั้นนุ่มนวล ไม่แสบตา และไม่ได้เกิดจากเวทมนตร์โจมตีใดๆ มันคล้ายกับดวงดาวที่หลุดลอยลงมาจากฟากฟ้า ดวงแล้วดวงเล่า... จนกระทั่งรวมตัวกันเป็นฝูงเล็กๆ “นั่นมัน... หรือว่าจะเป็น...” รินะเบิกตากว้าง ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้โดยพยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง ท่ามกลางแสงสลัวของยามค่ำคืน สิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วคล้ายผีเสื้อกำลังกระพือปีกบางใส ปีกของพวกมันสะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับราวกับโรยด้วยผงเพชร หนวดเล็กๆ ขยับดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างระแวดระวัง ก่อนที่ตัวที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มจะบินตรงเข้ามาใกล้ใบหน้าของลีโอ มันหยุดนิ่งกลางอากาศราวกับกำลังพิจารณาจิตใจของเด็กหนุ่ม จากนั้นจึงทิ้งตัวลงเกาะเบาๆ บนปลายจมูกโด่งรั้นของเขา ลีโอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เขากรอกตาเหล่มองเจ้าแมลงตัวจ้อยด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน “อ่า... ว่าไงนะเจ้าตัวเล็ก นายหลงทางมาเหรอ?” ผีเสื้อเรืองแสงตัวนั้นส่งเสียงร้องเบาๆ คล้ายเสียงกระดิ่งแก้วกังวาน มันกางปีกออกกว้าง ปล่อยละอองแสงระยิบระยับโปรยปรายลงมาคลุมร่างของลีโอและรินะ ละอองแสงนั้นซึมซับเข้าสู่ผิวหนังอย่างไร้รอยต่อ พร้อมกับหน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีทองที่เด้งขึ้นตรงหน้าของทั้งคู่โดยพร้อมเพรียง *[ระบบตรวจพบ: "ผีเสื้อจันทราเรืองแสง (Luminescent Lunar Butterfly)" ระดับหายาก ขอความอนุเคราะห์เข้าอยู่อาศัยในเขตพื้นที่ฟาร์ม]* *[ผลลัพธ์: เพิ่มค่าความสวยงามยามค่ำคืนให้กับฟาร์ม +50%, ดึงดูดมอนสเตอร์ธาตุแสงและพืชหายากระดับสูงในเวลากลางคืน]* “พระเจ้า...” รินะพึมพำด้วยความทึ่ง มือเรียวบางเอื้อมออกไปอย่างไร้สติ ปล่อยให้ผีเสื้ออีกตัวบินมาเกาะที่ปลายนิ้วของเธอ “ฉันไม่เคยเห็นข้อมูลมอนสเตอร์ชนิดนี้ในคู่มือเกมฉบับไหนเลยนะ ลีโอ นายไปทำบุญด้วยอะไรมาเนี่ย ถึงมีเจ้านี่บินมาขออาศัยเองถึงที่?” “ฉันก็แค่... เป็นคนรักสัตว์และจริงใจกับธรรมชาติมั้ง?” ลีโอหัวเราะร่วนในลำคอ ดวงตาเป็นประกายสะท้อนแสงเรืองรองของผีเสื้อนับสิบตัวที่เริ่มบินกระจายตัวออกไปประดับประดาตามกิ่งไม้และพุ่มหญ้าทั่วทั้งฟาร์ม ทำให้ฟาร์มมอนสเตอร์ที่เคยดูมืดทึบในยามวิกาล กลับกลายเป็นดินแดนแห่งความฝันที่งดงามราวกับภาพวาดในเทพนิยาย บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความเงียบสงบอันน่ารื่นรมย์ เจ้าแคทสึโอะที่เคยดื้อรั้นเมื่อครู่ตอนนี้ก็นอนหมอบหลับพริ้มอยู่ใต้ต้นไม้ที่มีผีเสื้อเรืองแสงบินวนเวียนอยู่เหนือหัว ราวกับถูกกล่อมด้วยบทเพลงกล่อมเด็กที่มองไม่เห็น รินะระบายยิ้มบางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าและความเครียดเรื่องระบบการจัดการฟาร์มก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา เธอยอมรับในใจเงียบๆ ว่า บางที... การได้มีฟาร์มแห่งนี้ร่วมกับเด็กหนุ่มจอมกวนคนนี้ อาจจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุดตั้งแต่เธอเล่นเกมนี้มา ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขสงบมักอยู่ไม่นานนัก ในจังหวะที่แสงเรืองรองของผีเสื้อกำลังส่องสว่างสูงสุดจนกล Sบกลืนความมืดมิดรอบด้าน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงผิดปกติก็ดังขึ้นจากนอกอาณาเขตฟาร์ม เสียงนั้นไม่ได้มาเพียงตัวเดียว แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนเป็นจังหวะที่บ่งบอกถึงน้ำหนักมหาศาล และความกระหายเลือดที่ถูกกดทับเอาไว้ รินะหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เธอรีบคว้าแขนเสื้อของลีโอไว้แน่น “เดี๋ยวก่อน ลีโอ... เสียงนั่นมันไม่ใช่พวกมอนสเตอร์หลงทางแน่ๆ” ลีโอยังคงรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้า แม้ว่าดวงตาคมกริบจะหันขวับไปมองยังแนวรั้วไม้ไผ่ทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นจุดที่มืดที่สุดของฟาร์ม ผีเสื้อเรืองแสงที่เคยบินว่อนอย่างรื่นรมย์เมื่อครู่ กลับหยุดนิ่งกลางอากาศพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะบินมารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนเหนือศีรษะของพวกเขา ราวกับกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง เงาดำทะมมหกเงาปรากฏขึ้นหลังรั้วไม้ ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งส่องประกายวาบผ่านความมืด พร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวหนתทึบลงถนัดตา ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมส่งใจให้ลีโอกับรินะผ่านอุปสรรคบทนี้เสมอนะคะ!