ระบบการค้าขายของสะสม

"ถ้าป้ายราคาอันนี้ยังแพงเกินไปสำหรับกระเป๋าเงินของพวกนักรบฝึกหัด งั้นฉันก็คงต้องยอมเปิดใจแลกเปลี่ยนกับเศษซากกระดูกมอนสเตอร์แทนแล้วล่ะค่ะ รินะ" เสียงถอนหายใจปนเสียงหัวเราะเบาๆ ของลีโอดังขึ้นท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของตลาดริมเมืองย่อยเซเลสเทีย นิ้วเรียวยาวบรรจงวางขวดแยมผลไม้ป่าสีม่วงใสแจ๋วลงบนชั้นไม้สนหอมที่เพิ่งตอกตะปูเสร็จหมาดๆ กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวของผลเบอร์รี่ที่เคี่ยวกับน้ำผึ้งป่าลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว จนทำให้ผู้เล่นที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวหลังกลับมามองด้วยความฉงน รินะซึ่งกำลังงגתยืนเช็ดโต๊ะไม้ตัวเล็กด้วยผ้ากันเปื้อนลายลูกไม้อย่างขะมักเขม้น ปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มเอือมระอา เธอใช้ปลายไม้เท้าเวทมนตร์เขี่ยป้ายไม้ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า 'ร้านฟาร์มสุขล้นใจ โดยลีโอและผองเพื่อน' ให้ตั้งตรงเข้าที่ "นายจะบ้าหรือไงคะ ลีโอ! นั่นมันแยมเกรดหายากที่ได้จากน้ำผึ้งรังผึ้งราชินีพญาเพลิงนะ จะเอาไปแลกกับกระดูกกอบลินบิ่นๆ ได้ยังไงกัน ฟาร์มของเราไม่ได้เปิดทำการเพื่อการกุศลสักหน่อย นึกถึงค่าอาหารของเจ้าสไลม์พุดding กับเจ้าหมูป่าขนฟูที่กินจุอย่างกับพายุในคอกโน่นบ้างสิคะ!" รินะบ่นอุบอางพลา1งใช้มือดันแว่นตากรอบเงินขึ้นเบาๆ แต่ดวงตากลับเป็นประกายวิบวับเมื่อมองสำรวจสินค้าเรียงรายบนโต๊ะ บรรยากาศรอบตัวพวกเขากำลังคึกคักไปด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงต่อรองราคาของผู้เล่นนับร้อยที่หลั่งไหลเข้ามาในเขตการค้าเสรี เกม VRMMO "เฟทเทอร์เนียออนไลน์" แห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความสมจริง รสชาติของอาหาร กลิ่นอายของธรรมชาติ และสัมผัสของลมหนาวที่พัดผ่านล้วนส่งตรงเข้าสู่ประสาทสัมผัสของผู้เล่นอย่างแม่นยำ และนั่นคือจุดขายที่ทำให้ผลิตภัณฑ์จาก "ฟาร์มมอนสเตอร์สุดป่วน" กลายเป็นที่ต้องการอย่างมหาศาล ที่มุมร้าน เจ้าฟลัฟฟี่ สไลม์สีชมพูพาสเทลตัวอ้วนกลมกำลังนอนกระดุกกระดิกอย่างสบายอารมณ์บนพรมขนสัตว์ มันทำหน้าที่เป็น "มาสโคต" จำMపរณ์ได้อย่างยอดเยี่ยม โดยมีเจ้า "เปี๊ยก" ลูกกริฟฟินขนปุกปุยคอยใช้จะงอยปากจิกเรียกแขกด้วยการคาบป้ายกระดาษเล็กๆ ที่เขียนเชิญชวนลูกค้าเข้ามาลิ้มลองพายแอปเปิ้ลอบร้อนๆ "ก็ฉันอยากให้เด็กๆ ในฟาร์มของเรามีเพื่อนเยอะๆ นี่นา อีกอย่าง..." ลีโอแยย้มมุมปาก ดวงตาสสีน้ำตาลเข้มทอประกายอบอุ่นขณะมองไปยังกลุ่มผู้เล่นมือใหม่ที่ยืนลังเลอยู่หน้าแผงลอย "การค้าขายไม่ได้มีแค่เรื่องของกำไรสูงสุดหรอกนะรินะ แต่มันคือการสร้างสายสัมพันธ์ต่างหาก ดูเด็กพวกนั้นสิ พวกเขาเพิ่งเริ่มเล่นเกมนี้ได้ไม่นาน ทรัพยากรมีจำกัด แต่ถ้าเราแบ่งปันไอเทมที่มีประโยชน์ให้ในราคาที่เอื้อมถึง วันหนึ่งข้างหน้า เมื่อพวกเขาเติบโตขึ้น ร้านของเราก็จะกลายเป็นที่พึ่งแรกที่พวกเขานึกถึงยังไงล่ะคะ" คำพูดของลีโอทำเอารินะถึงกับชะงัก เธอมองหน้าเพื่อนสนิทครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะคิกออกมาเบาๆ "ให้ตายเถอะ นายเนี่ย... บางทีก็ทำตัวเป็นนักธุรกิจหน้าเลือด แต่บางทีก็ใจดีจนน่าหมั่นไส้จริงๆ" รินะส่ายหัวอย่างจนใจ ก่อนจะหันไปตักพายบลูเบอร์รี่อบใหม่ๆ ส่งให้ลูกค้าคนแรกที่ตัดสินใจควักเหรียญเงินออกมาจ่ายด้วยความเต็มใจ กลิ่นหอมกรุ่นของพายเนยสดที่ผสมผสานกับความหวานละมุนของผลผลิตในฟาร์ม เรียกเสียงอุทานด้วยความทึ่งจากปากของนักดาบหนุ่มสวมเกราะเหล็กที่กัดคำแรกเข้าไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะระบบรับรสของเกมไม่ได้แค่บอกว่าอร่อย แต่ความกรอบของแป้งและความชุ่มฉ่ำของไส้ผลไม้ทำให้ค่าพลังงานความเหนื่อยล้าของเขาลดฮวบลงครึ่งหนึ่งในพริบตาเดียว! "นี่มัน... สุดยอดเลย! บัฟฟื้นฟูความเหนื่อยล้าตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์แถมไม่มีผลข้างเคียง ร้านนี้ขายของวิเศษอะไรเนี่ย!" เสียงอุทานดังลั่นจนผู้เล่นคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมาต้องกรูเข้ามาล้อมวงแผงลอยของลีโอในชั่วพริบตาเดียว ความชุลมุนย่อมๆ เกิดขึ้นเมื่อทุกคนพยายามแย่งชื่นชมและยื่นมือถือเหรียญทองมารอซื้อสินค้า ลีโอหัวเราะร่าเริงขณะช่วยรินะหยิบจับสินค้าส่งให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว มือหนึ่งหยิบแยม อีกมือคอยลูบหัวปลอบโยนเจ้าฟลัฟฟี่ที่เริ่มตื่นเต้นกับจำนวนผู้คนที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทว่า ท่ามกลางความอลหม่านและเสียงเซ็งแซ่ของการซื้อขาย บรรยากาศรอบตัวบริเวณทางเข้าตลาดกลับเงียบสงบลงอย่างประหลาด ฝูงชนที่เคยเบียดเสียดกันอยู่ค่อยๆ แหวกลู่variantออกเป็นสองฝั่งโดยอัตโนมัติราวกับเปิดทางให้ผู้ทรงอิทธิพลบางคนก้าวเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่กระทบกับพื้นหินกรวดดังขึ้นเป็นจังหวะ... กึก... กึก... กึก... รินะที่กำลังทอนเงินชะงักมือค้างกลางอากาศ สีหน้าที่เคยสดใสพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เธอกวาดสายตามองผ่านกลุ่มคนและสะดุดเข้ากับสัญลักษณ์กิลด์รูป "ดาบไขว้มงกุฎหนาม" ที่ปักอยู่บนเสื้อคลุมผ้าไหมสีดำสนิทของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผู้กำลังเดินตรงดิ่งมายังร้านของพวกเขา ลีโอยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าไว้ได้ แม้ว่าสัญชาตญาณเตือนภัยในหัวจะเริ่มส่งเสียงดังระรัวแล้วก็ตาม ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแผงลอย ดวงตาสีฟ้าคมกริบใต้ปีกหมวกปักขนนกมองสำรวจสินค้าบนชั้นวางด้วยแววตาเหยียดหยามเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาจดจ้องที่ใบหน้าของลีโอตรงๆ "เจ้าของร้านสินะ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า "ฉันชื่อ 'ซาลาส' รองหัวหน้ากิลด์พายุโลหิต สินค้าพวกนี้... นายเป็นคนผลิตเองทั้งหมดในเขตคุ้มครองระดับต่ำนี่งั้นเหรอ?" รินะก้าวเข้ามาขวางหน้าลีโอไว้ครึ่งก้าว เอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ถ้าใช่แล้วจะทำไมคะ? ร้านของเรามีใบอนุญาตถูกต้องตามกฎของเมืองเซเลสเทียทุกประการ" ซาลาสไม่ได้สนใจรินะเลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากอย่างเยື้ยหยัน มือเรียวยืดยาวออกไปหยิบขวดแยมราคาแพงที่สุดขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะปล่อยมันหลุดมือร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจายส่งเสียงดังเพล้ง! น้ำสีม่วงไหลนองเปรอะเปื้อนพื้นหินอย่างไร้ความปรานี "ฉันไม่ได้มาเพื่อซื้อของกินเล่นกระจอกๆ พวกนี้หรอกนะ..." ซาลาสโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าสายตากลับกวาดมองไปที่คอกสัตว์เลี้ยงขนาดเล็กข้างกายลีโอ "แต่ฉันสนใจ 'สูตรลับ' และเจ้ามอนสเตอร์ประหลาดที่นายเอามาใช้หาเงินต่างหากล่ะ... คายความลับออกมาก่อนที่ฟาร์มกระป๋องนี่จะราบเป็นหน้ากลองในคืนนี้" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้แสนน่ารักทุกท่านที่คอยติดตามและสนับสนุนการเดินทางของลีโอนะคะ