แขกไม่速เชิญแวะมาเยี่ยม

"ถ้าคิดว่าขู่กันเล่นๆ ล่ะก็... มองลอดผ่านไหล่ข้าไปดูสิคะคุณเจ้าของฟาร์มคนเก่ง" น้ำเสียงหวานใสที่เจือไอความเย็นเยียบราวน้ำแข็งเมื่อครู่ ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของลีโอ ทว่ายามนี้มันกลับถูกกลบด้วยเสียงจอแจระลอกใหญ่ที่ดังมาจากทางเข้าเขตฟาร์ม ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเวทสีเงินยวงของรินะก้าวถอยหลังมาครึ่งก้าว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นภาพเบื้องหลังร่างของหญิงสาวปริศนาผู้ถือครอง 'ดวงใจแห่งราชันย์' ณ แนวรั้วไม้สนปนคริสตัลเรืองแสง ซึ่งเคยเป็นอาณาเขตเงียบสงบมีเพียงเสียงลมหายใจของเหล่ามอนสเตอร์ขนปุย ยามนี้กลับเนืองแน่นไปด้วยคลื่นมหาชนผู้เล่นนับร้อยชีวิตที่เบียดเสียดกันเข้ามา เสียงซุบซิบ เสียงกดชัตเตอร์จากระบบบันทึกภาพ และเสียงอุทานด้วยความตื่นตาตื่นใจดังระงมราวกับสวนสนุกเปิดใหม่ในวันหยุดสุดสัปดาห์ "เฮ้ย! นั่นมัน 'พุดודי' สไลม์ปีกนางฟ้าสายพันธุ์หายากที่ประกาศหาตัวกันในบอร์ดฟอรั่มไม่ใช่เหรอวะ?!" "เฮือก! แล้วนั่น... มังกรจิ๋วพ่นไฟแก้มป่องตัวนั้นล่ะ นายเห็นไหม น่ารักจนใจเจ็บเลยโว้ย อยากเข้ามาขออุ้มจังเว้ยเฮ้ย!" "ฟาร์มอะไรเนี่ย ทำไมระบบถึงไม่บล็อกพื้นที่วะ? หรือว่าเขาเปิดเป็นโซนท่องเที่ยวเชิงเกษตรจริงๆ แบบที่ประกาศในกิลด์ใหญ่?" ลีโอกะพริบตาปริบๆ สมองที่กำลังประมวลผลคำขู่ฆ่าล้างฟาร์มเมื่อสามวินาทีก่อนถึงกับสะดุดกึก ภาพของหญิงสาวผมบลอนด์เงินผู้แผ่รังสีอำมหิตเมื่อครู่ถูกความวุ่นวายของฝูงชนกลืนหายไปชั่วขณะ เธอคนนั้น—ผู้ซึ่งใช้กุญแจดอกสุดท้ายไขเข้าสู่พื้นที่หวงห้าม—กำลังยืนขมวดคิ้วมุ่นอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้เล่นที่กรูเข้ามาขอถ่ายรูปเซลฟี่ด้วยความไม่ตั้งใจ "นี่... พวกเจ้า ถอยไปให้พ้นนะ! ข้ากำลังจะทำธุระสำคัญกับเจ้าของฟาร์มบ้านี่!" หญิงสาวปริศนาสะบัดชายผ้าคลุมด้วยความหงุดหงิด ดวงตาสสีทับทิมคมกริบตวัดมองผู้เล่นหนุ่มคนที่ยื่นมือเข้ามาใกล้แก้มของเธอเพื่อจะขอแตะตัวมอนสเตอร์ข้างกาย "อุ๊ย แม่สาวน้อย เธอเล่นบทบาทสมมุติ (Roleplay) สมจริงเป็นบ้าเลยว่ะ อินเนอร์มาเต็ม นึกว่าตัวละคร NPC เควสต์ลับซะอีก" ผู้เล่นสายปาร์ตี้คนหนึ่งหัวเราะรơiพร้อมกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอโดยไม่เกรงกลัวรัศมีสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเธอเลยแม้แต่น้อย "บทบาทสมมติบ้าบออะไรกัน! ข้าคือ 'ลูเน่' นักล่าแห่งแดน—" "โอ๊ะๆ ใจเย็นก่อนนะครับคุณลูเน่!" ลีโอรีบสาวเท้าเข้าไปแทรกกลางระหว่างนักล่าสาวผู้เกรี้ยวกราดกับกลุ่มผู้เล่นที่เริ่มเบียดเสียดกันเข้ามาจนฟาร์มแทบแตก ใบหน้าของเด็กหนุ่มเปื้อนด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ พลาดยกมือห้ามปรามฝูงชนรอบด้าน "คืองี้นะครับทุกคน... ฟาร์มของเราวันนี้ยังไม่เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ แต่ถ้าจะมาถ่ายรูปกับน้องหมูบินหรือเจ้าสไลม์ปีกนางฟ้าล่ะก็ กรุณาเข้าแถวเป็นระเบียบแล้วอย่าส่งเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของพวกมันนะครับ!" "เฮ้! เจ้าของฟาร์มตัวจริงออกมาแล้วโว้ย!" เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจดังขึ้นจากกลุ่มผู้เล่น ทันใดนั้น ร่างนับสิบก็กรูเข้ามาล้อมรอบลีโอและรินะทันที ราวกับฝูงผึ้งที่ได้กลิ่นน้ำหวาน รินะถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเรียวเล็กดึงชายเสื้อของลีโอไว้แน่นขณะกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ลีโอ... เราแย่แล้วนะ! นายดูป้ายประกาศหน้าฟาร์มสิ ระบบมันดันอัปเดตสถานะฟาร์มของเราเป็น 'จุดเช็คอินยอดฮิตประจำเซิร์ฟเวอร์' ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เพราะคลิปวิดีโอที่นายโพสต์อวดเจ้าน้องหมาสามหัวเมื่อคืนนี้ไงเล่า!" ลีโอหันขวับไปมองหน้าจอสถานะลอยได้เหนือศีรษะ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเลขจำนวนผู้เข้าชมที่พุ่งทะลุหลักหมื่นภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง แถมยังมีค่าเงินรางวัลและคำขอจองพื้นที่กางเต็นท์ส่งเข้ามาในระบบรัวๆ จนหน้าจอแทบพัง ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ร่างของลูเน่—ผู้ซึ่งถือครอง 'ดวงใจแห่งราชันย์' และเป็นผู้ทำลายล้างรีสอร์ทในจินตนาการ—กลับถูกเบียดกระเด็นออกไปยืนอยู่ริมรั้วไม้โดยไม่ทันตั้งตัว เธอยืนกำหมัดแน่น ใบหน้าสวยเฉี่ยวนวลเนียนแดงก่ำด้วยความโกรธกริ้วที่ถูกเมินเฉยจากมนุษย์กลุ่มใหญ่ แสงสีแดงระเรื่อจากสร้อยคอรูปหัวใจในมือเธอยังคงกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงร้องเตือนภัยเบาๆ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* ลีโอหันกลับไปสบตากับลูเน่ที่กำลังจ้องเขม็งมาทางเขาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย แม้รอบกายจะมีเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยสนุกสนานของผู้เล่นคนอื่น แต่บรรทัดฐานความตึงเครียดระหว่างเขากับเธอกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ส่งสัญญาณมือให้รินะคอยดูแลความเรียบร้อยของฝูงชน ก่อนจะเดินฝ่าวงล้อมของผู้เล่นที่กำลังรุมล้อมเข้าไปหาหญิงสาวผู้กุมความลับของกุญแจดอกสุดท้าย "นี่... คุณลูเน่ครับ" ลีโอกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ "ดูท่าทางแล้ว... แผนการที่จะเปลี่ยนรีสอร์ทของผมให้เป็นสุสานร้อยอสูรภายในสามวินาทีของคุณ คงต้องเลื่อนออกไปก่อนแล้วล่ะมั้งครับ เพราะดูจากจำนวนคนตรงนี้แล้ว... ถ้าคุณลงมือตอนนี้ น่าจะมีสักแปดร้อยคนช่วยกันรุมประชาทัณฑ์คุณก่อนที่คุณจะร่ายเวทบทแรกจบซะอีกนะ" ลูเน่สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสีทับทิมตวัดมองรอบตัวที่เต็มไปด้วยผู้เล่นหน้าตาตื่นเต้นที่กำลังจ้องมองเธอราวกับเธอกับลีโอกำลังแสดงละครเวทีให้ดู ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความคับแค้นใจ "เจ้า... เจ้าพวกมนุษย์น่ารำคาญ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "คิดว่าข้ากลัวพวกมันรึไง!" "ไม่ได้กลัวครับ แต่เขาเรียกว่า 'เสียเวลาทำมาหากิน' ต่างหากล่ะ" ลีโอยิ้มกว้างพลางยื่นมือออกไปเบื้องหน้า "ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ในเมื่อคุณอุตส่าห์หากุญแจดอกสุดท้ายเจอและเปิดประตูเข้ามาได้... สนใจเปลี่ยนจาก 'ผู้ทำลายล้าง' มาเป็น 'ผู้จัดการฝ่ายต้อนรับคนแรก' ของฟาร์มเราดูไหมล่ะครับ? เงินเดือนดีนะ สวัสดิการเพียบ มีเตียงนอนส่วนตัวแถมหญ้าอ่อนให้มอนสเตอร์กินฟรีตลอดชีพด้วยนะ!" ลูเน่ชะงักงัน ดวงตาสีทับทิมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง เธอมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า สลับกับใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เป็นมิตรอย่างน่าหมั่นไส้ของเด็กหนุ่ม ทว่า... ก่อนที่ลูเน่จะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือตอบรับข้อเสนอสุดเพี้ยนนั้น จู่ๆ บรรยากาศทั่วทั้งฟาร์มก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เสียงจอแจของผู้เล่นนับร้อยชีวิตเงียบกริบลงราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง เสียงกระพือปีกขนาดมหึมาดังขึ้นจากฟากฟ้าเหนือเมฆหนา ลมพายุหมุนลูกใหญ่พัดกระโชกจนรั้วไม้สั่นสะเทือน รินะกรีดร้องเบาๆ พร้อมกับชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา "ลีโอ... นั่นมัน... ไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไปแล้วนะ!" เงาดำทะมันทอดตัวลงปกคลุมทั่วทั้งอาณาเขตฟาร์ม พร้อมกับร่างของอัศวินเกราะดำทมิฬขี่ม้าโครงกระดูกเพลิงสีครามที่ค่อยๆ ลดระดับลงมาเหยียบย่างบนพื้นหญ้า เสียงเกือกม้ากระทบพื้นดินดังสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว หน้ากากเหล็กสีเงินสลักลวดลายอสูรหันมาทางลีโอและลูเน่โดยตรง ดวงตาใต้หน้ากากเปล่งประกายแสงสีแดงฉานน่ากลัว "ในที่สุด... ข้าก็หาตัว 'ผู้สืบทอดที่แท้จริง' เจอเสียที..." เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกเอ่ยขึ้น ทำเอาลมหายใจของทุกคนในฟาร์มสะดุดกึก ร่างของลูเน่ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนเกราะของแขกไม่ได้รับเชิญรายนี้ "นะ... นั่นมัน... กองอัศวินเงาทมิฬแห่งแดนสนธยา?!" .................................................. ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและแวะมาเยี่ยมชมฟาร์มป่วนๆ ของเราเสมอนะคะ!