การอัปเกรดฟาร์มครั้งใหญ่

"ในที่สุด... ผู้สืบทอดแห่งราชันย์ก็ปรากฏตัวเสียที..." เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากหลุมศพเอ่ยขึ้น พร้อมกับชี้ดาบยักษ์มาที่ลีโอ "เจ้าหนู... เจ้าพร้อมจะแบกรับคำสาปแห่งฟาร์มมอนสเตอร์ร้อยอสูรแล้วหรือยัง?" ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วอาณาบริเวณชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านของลีโอที่ยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าถือจอบขุดดิน รินะที่นั่งยองๆ กำลังเช็ดคราบโคลนออกจากหูของเจ้าสไลม์น้อยถึงกับสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบถลน เธอกำไม้เท้าเวทมนตร์ในมือแน่น ปากอ้าพะงาบๆ จะเอ่ยท้วงแต่ก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เงาดำทะมึนของนักรบไร้หัวผู้ถือดาบยักษ์แผ่แรงกดดันมหาศาล บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับอากาศกำลังจะฉีกขาด "เอ่อ..." ลีโอไวกว่า เขากะพริบตาปริบๆ ลดจอบในมือลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าไม่ได้มีความหวาดกลัวอย่างที่ผู้รุกรานควรจะแสดงออกแม้แต่น้อย "คือว่านะ... ถ้ารับคำสาปเนี่ย มันต้องทำเอกสารยื่นเรื่องผ่านระบบกิลด์ก่อนไหม? หรือว่ามีแบบฟอร์มให้กรอกออนไลน์? แล้วก็... ดาบยักษ์ขึ้นสนิมแบบนั้น จะฟันแปลงผักกาดขาวของฉันเสียหายหรือเปล่า?" รินะเกือบเอาหัวโขกกับพื้นหิน "นี่! ลีโอ! นายบ้าไปแล้วเหรอ! นั่นมันบอสลับระดับตำนานนะ! ไม่ใช่เซลล์ขายประกัน!" นักรบไร้หัวชะงักกงจักรดาบที่เงื้อมค้างไว้ ความน่าเกรงขามที่สะสมมานานนับนาทีพังทลายลงในพริบตา ไหล่กว้างที่เคยตั้งตรงอย่างองอาจห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย หมวกเหล็กสีดำสนิทขยับเอียงราวกับเจ้าตัวกำลังขมวดคิ้วภายใต้ความว่างเปล่า "เจ้า... เจ้าไม่กลัวข้า?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ความน่ากลัวเมื่อครู่หายไปเกือบครึ่ง "กลัวสิ... กลัวนายทำแปลงสตรอว์เบอร์รี่วิเศษพังต่างหาก" ลีโอถอนหายใจยาว เดินเข้าไปใกล้โดยไม่เกรงกลัว รินะส่งเสียงร้องห้ามเสียงหลงแต่ก็ไม่กล้าขยับตัวตาม เขายื่นมือไปแตะเบาๆ ที่คมดาบยักษ์ที่มีไอสีม่วงลอยคละคลุ้ง "แต่เอาเถอะ ในเมื่อนายอุตส่าห์บุกมาถึงนี่... แปลว่าระบบปลดล็อกพื้นที่ระดับตำนานทำงานแล้วสินะ?" สิ้นคำพูดของลีโอ หน้าต่างระบบสีทองอร่ามก็ดีดเด้งขึ้นกลางอากาศ เสียงระฆังใสๆ ดังกรุ๊งกริ๊งกังวานขัดกับบรรยากาศอันน่าสยดสยองเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง *[ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นลีโอผ่านเงื่อนไขลับ "ผู้สืบทอดแห่งราชันย์มอนสเตอร์ร้อยอสูร" สำเร็จ! ได้รับไอเทม "ศิลาแห่งปฐพีโบราณ" และ "พาสปอร์ตอาณาจักรภูต" ปลดล็อกสิทธิ์การอัปเกรดฟาร์มขั้นสูงสุด: "รีสอร์ทมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ลักซ์ชูรี" !]* ดวงตาของรินะเปลี่ยนเป็นประกายรูปดาวทันที ลืมความกลัวไปจนหมดสิ้น "ระ... ระดับซูเปอร์ลักซ์ชูรีเหรอ! นายได้ยินไหมลีโอ! แบบนี้เราไม่ต้องนอนเต็นท์กลางดินกินกลางทรายแล้วสินะ!" นักรบไร้หัวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ควันสีดำจางหายไปจากร่าง ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งอย่างจำยอม "เฮ้อ... ข้าอุตส่าห์รักษาภาพลักษณ์ผู้พิทักษ์ความมืดมาสามร้อยปี เสียฟอร์มหมด... เอาเถอะ เจ้ามนุษย์ จงใช้พลังของ 'ศิลาแห่งปฐพีโบราณ' สร้างอาณาจักรของเจ้าเสียที ข้าเหนื่อยแล้ว ขอตัวไปนอนในกองฟางก่อนนะ" พูดจบร่างของนักรบไร้หัวก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง ทิ้งก้อนศิลาสีนิลขนาดเท่าลูกฟุตบอลตกอยู่แทบเท้าของลีโอ ลีโอก้มลงหยิบศิลาอุ่นๆ นั้นขึ้นมา รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า "เอาล่ะ... ได้เวลาเนรมิตฟาร์มในฝันให้เป็นจริงเสียที!" เขากำศิลาแน่นแล้วโยนขึ้นฟ้า พร้อมกับกดเลือกคำสั่ง [อัปเกรดฟาร์มขั้นสูงสุด] บนหน้าจอระบบ *ตูมมมม!* แผ่นดินใต้ฝ่าเทือกสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงกลไกนับล้านชิ้นทำงานประสานกันดังสนั่นหวั่นไหว แปลงผักกาดและคอกสัตว์เก่าๆ เริ่มเรืองแสงสีรุ้ง พื้นดินขยายออกไปกว้างขวางไพศาลยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว กำแพงไม้ไผ่ผุๆ ถูกแทนที่ด้วยกำแพงหินอ่อนสลักลวดลายวิจิตรบรรจง น้ำพุเวทมนตร์พุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า ละอองน้ำกระทบกับแสงแดดเกิดเป็นสายรุ้งระยิบระยับ ทุ่งหญ้าสีเขียวขจีทอดยาวสุดสายตา มีแปลงดอกไม้เรืองแสงที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้า คอกสัตว์ธรรมดาถูกเนรมิตใหม่กลายเป็น "วิลล่าส่วนตัว" สำหรับมอนสเตอร์แต่ละสายพันธุ์ มีทั้งบ้านต้นไม้สำหรับลิงเวทมนตร์ บ่อน้ำร้อนออนเซ็นส่วนตัวสำหรับเจ้าสไลม์ และถ้ำคริสตัลระยิบระยับสำหรับมังกรน้อย รินะอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก เธอกระพริบตาปริบๆ มองภาพรีสอร์ทหรูหราอลังการที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า "นี่... นี่มันฟาร์มมอนสเตอร์จริงเหรอเนี่ย? นึกว่าโรงแรมเจ็ดดาวบนเกาะส่วนตัวซะอีก!" "ฮ่าๆๆๆ เห็นไหมล่ะรินะ บอกแล้วว่าฉันมีวิสัยทัศน์!" ลีโอหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เขายืนกอดอกมองความสำเร็จตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ เจ้าสไลม์น้อยกระโดดโลดเต้นลงไปแช่ในบ่อน้ำร้อนออนเซ็นอย่างมีความสุข ส่งเสียงร้องฟอดแฟดด้วยความสบายใจ มอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ที่เคยแออัดอยู่ในคอกแคบๆ ต่างวิ่งกรูออกมาด้วยความตื่นเต้น พวกมันแยกย้ายกันไปสำรวจบ้านหลังใหม่ที่สะดวกสบายและกว้างขวาง บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข ความอบอุ่น และเสียงหัวเราะ สมกับเป็นสวรรค์ของเหล่ามอนสเตอร์อย่างแท้จริง "เหนื่อยเป็นบ้าเลยแฮะ..." ลีโอนั่งพักลงบนเก้าอี้หวายสุดหรูที่ระบบเสกขึ้นมาให้ เขายกชาสมุนไพรเย็นๆ ขึ้นจิบ "แต่คุ้มค่าชะมัด ต่อไปนี้เราก็แค่บริหารรีสอร์ท เก็บกำไร แล้วก็นอนตีพุงสบายใจเฉิบ..." "อย่าเพิ่งนอนใจไปเลยน่า นายดูนั่นก่อนสิ..." รินะชี้มือสั่นเทาไปที่ขอบเขตปลายสุดของรีสอร์ท น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างกะทันหัน ลีโอเลิกคิ้ว หันมองตามปลายนิ้วของเพื่อนสาว หมอกสีดำทมิฬที่ควรจะสลายไปจากการอัปเกรดฟาร์ม กลับรวมตัวกันหนาแน่นผิดปกติที่บริเวณประตูด้านหลังรีสอร์ท พื้นดินตรงนั้นแตกร้าวออกเป็นทางยาว พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ และสิ่งที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกนั้น... ไม่ใช่มอนสเตอร์ธรรมดา แต่เป็นเงาร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวขาดวิ่น ใบหน้าซีกหนึ่งสวมหน้ากากเหล็กน่ากลัว ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่ลีโอโดยไม่กะพริบ ในมือของเธอถือคัมภีร์โบราณที่ส่งไอความมืดพวยพุ่งออกมา "ในที่สุด... ข้าก็หากุญแจดอกสุดท้ายเจอ..." เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ทำเอาลมหายใจของลีโอสะดุดกึก "เจ้าของฟาร์มคนใหม่... ส่ง 'ดวงใจแห่งราชันย์' มาให้ข้าซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... รีสอร์ทหรูแห่งนี้ จะกลายเป็นสุสานร้อยอสูรในสามวินาทีนี้ทันที" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" เสมอมานะคะ!