ภัยคุกคามจากบอสเหมันต์

คราบสกปรกสีดำคล้ายน้ำมันเครื่องบนใบไม้ตกลงมากัดกร่อนพื้นไม้จนเกิดเสียงฟู่เบาๆ กลิ่นอายความหนาวเหน็บที่ไม่ได้มาจากฤดูกาลปกติแผ่ซ่านลอดผ่านรอยต่อของประตูรั้วฟาร์มเข้ามาจนขนแขนของรินะลุกชัน คำพูดทิ้งท้ายของซาลาสยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าลีโอกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ตรงหน้าคาดคิด เด็กหนุ่มเพียงแต่เอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าสไลม์ปุกปุยสีฟ้าใสที่ซุกตัวอยู่ข้างข้อเท้าอย่างใจเย็น สัมผัสความนุ่มนิ่มนั้นช่วยขับไล่ความตึงเครียดออกไปได้บ้าง ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจะเงยขึ้นสบตากับผู้รุกรานตรงๆ "สูตรลับเหรอคะ?" ลีโอทวนคำ เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอหลุดออกมาอย่างนึกขัน "ถ้าหมายถึงวิธีเกลี้ยกล่อมให้เจ้าพวกนี้ยอมกินหญ้าหวานแทนที่จะกัดรองเท้าหนูน่ะ ฉันยินดีสอนให้ฟรีๆ เลยนะคะคุณซาลาส แต่ดูท่าทาง... คุณคงไม่ได้สนใจเรื่องการเกษตรหรอกจริงไหมคะ" ซาลาสแค่นเสียงหึในลำคอ รอยยิ้มเหยียดปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "ปากดีนักนะไอ้เด็กนี่... คิดว่ามีมอนสเตอร์เลเวลกระจอกพวกนี้แล้วจะเบ่งใส่กิลด์เงาอัสนีได้งั้นเหรอ?" ฉับพลันนั้นเอง อุณหภูมิรอบตัวก็ดิ่งฮวบลงอย่างไร้สาเหตุ ลมหายใจของทุกคนเริ่มกลายเป็นไอสีขาวโพลน แม้กระทั่งระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานยังปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสภาพอากาศในเขตพื้นที่ฟาร์ม]* *[คำเตือนระบบ: สภาพภูมิอากาศแปรปรวนขั้นรุนแรง - "มหันตภัยเหมันต์นอกฤดูกาล" กำลังคืบคลานเข้ามา]* รินะหน้าถอดสี รีบเปิดหน้าต่างโฮโลแกรมเช็คข้อมูลรัวๆ จนนิ้วแทบพันกัน "ลีโอ! ไม่ใช่แค่ลมหนาวธรรมดาแน่ๆ ค่ะ! บอสภาคสนามระดับตำนาน 'ราชันย์หมาป่าพายุหิมะ' (Frostfang Alpha) เปลี่ยนเส้นทางการลาดตระเวน มันกำลังมุ่งหน้ามาทางทิศเหนือ... ตรงมาที่หุบเขานี้ของเราโดยตรงเลยค่ะ!" ซาลาสชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าเริ่มสั่นคลอนเมื่อเขารู้ดีว่าบอสตัวนี้มีความน่ากลัวระดับไหน แต่นั่นก็ยังไม่เท่ากับแรงกดดันมหาศาลที่พัดพาเกล็ดน้ำแข็งขนาดเท่าฝ่ามือตกลงมากระทบหลังคาโรงนาจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว "บ้าจริง..." ซาลาสสบถ ออกอาการกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเข็มทิศเวทมนตร์ในมือสั่นระริก "ทำไมมันถึงเร็วกว่ากำหนดตั้งสามวัน..." "เพราะกลิ่นอายความโลภของคุณมั้งคะ เลยดึงดูดเจ้าพวกของชอบอากาศหนาวเหน็บมารวมกันที่นี่" รินะสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะสั่นเล็กน้อยด้วยความกลัว แต่แววตากลับฉายแววท้าทายอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าไม่อยากตายกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งประดับฟาร์มของพวกเรา ก็ช่วยหุบปากแล้วถอยไปซะค่ะ!" ลีโอยังคงยืนนิ่งสงบผิดคาด เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อาณาเขตฟาร์มที่ตนเองและรินะร่วมแรงร่วมใจกันสร้างขึ้นมาหยาดเหงื่อทุกหยด รั้วไม้ที่ต่อเอง แปลงหญ้าเวทมนตร์ที่คอยรดน้ำพรวนดินทุกวัน และเหล่ามอนสเตอร์ตัวน้อยที่ตอนนี้ต่างพากันวิ่งมาหลบอยู่ด้านหลังขาของเขาด้วยความหวาดกลัว ความทรงจำจากโลกความเป็นจริงแวบเข้ามาในหัว—ความพ่ายแพ้ ความรู้สึกที่ต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะความไม่พร้อมและความโหดร้ายของสังคมทุนนิยมในโลกเดิม ลีโอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่เดิมที่เคยขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวที่ยากจะคาดเดา ที่นี่... ในโลก VRMMO แห่งนี้ เขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหน ไม่ว่าจะเป็นกิลด์ใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล หรือแม้แต่บอสเหมันต์ไร้หัวใจ มาทำลายรังรักของเหล่ามอนสเตอร์และหยาดเหงื่อของเขาเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด "รินะคะ" ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง ท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้เพื่อนสาวหันมามองด้วยความประหลาดใจ "คะ... ลีโอ?" "เปิดใช้งาน 'ระบบป้องกันภัยขั้นสูงสุด' ของฟาร์มที่เราเพิ่งอัปเกรดไปเมื่อวานนี้สิคะ" เด็กหนุ่มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ซาลาสถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีเหตุผล "เรามาดูกันว่า... ระหว่างความหนาวเหน็บของบอสระดับตำนาน กับความแสบสันของฟาร์มมอนสเตอร์ป่วนๆ อย่างพวกเรา ใครมันจะแน่กว่ากัน!" สิ้นคำพูดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงคำรามต่ำทุศลลึกดังก้องมาจากผืนป่าเบื้องหน้า พร้อมกับเงาสีขาวมหึมาที่พุ่งทะยานผ่านม่านหมอกสีขาวโพลนเข้ามาประชิดขอบเขตฟาร์มในเสี้ยววินาที— และในวินาทีที่เงาสีขาวนั้นกระโจนทะยานขึ้นฟ้าเพื่อเตรียมตะปบลงมาทำลายทุกสิ่ง ซาลาสก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อพบว่าร่างของบอสเหมันต์ไม่ได้พุ่งเข้าใส่พวกเขา แต่มันกลับพุ่งตรงไปที่... ร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทุกคนในที่นั้นคาดไม่ถึง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุนฟาร์มป่วนๆ แห่งนี้มาโดยตลอดนะคะ