การเตรียมแนวป้องกันอุ่นไอรัก

"ถอยออกไปนะเจ้าก้อนขนอ้วนกลม! ถ้านายยังเอาหางมาสะบัดใส่หน้าผักกาดหิมะของชั้นอีกที ชั้นจะเอาไปทำซุปหางวัววิเศษจริงๆ ด้วย!" เสียงโวยวายของรินะดังลั่นท่ามกลางลมหนาวที่พัดกระโชกแรงจนเกล็ดหิมะปลิวว่อน บรรยากาศรอบตัวตอนนี้ไม่ได้อบอวลไปด้วยความตึงเครียดจากการเผชิญหน้ากับบอสเหมันต์ในตอนที่แล้วแม้แต่น้อย แต่กลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมๆ ของการเตรียมตัวรับมือกับพายุฤดูหนาวระลอกใหญ่ที่ระบบเกมเพิ่งประกาศเตือนภัยฉุกเฉิน หลังจากเหตุการณ์ที่บอสเหมันต์ตัวมหึมาไม่ได้พุ่งเข้ามาขย้ำลีโอตามที่ทุกคนหวาดกลัว แต่กลับทิ้ง "เบาะบาง" หรือคริสตัลแห่งความทรงจำสีฟ้าใสเอาไว้ก่อนจะหายลับไปกับพายุ ลีโอก็ไม่รอช้าที่จะเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสในการสร้าง "แนวป้องกันอุ่นไอรัก" ตามจินตนาการสุดบรรเจิดของเขาเองทันที "โธ่ รินะจ๋า อย่าใจร้ายกับเจ้าปุกปุยนักเลยน่า ดูสายตาเขาสิ เขากำลังสำนึกผิดอยู่นะ... จริงไหมเจ้าเบิ้ม?" ลีโอหันไปยิ้มแผล่ให้เจ้าหมีขาวร่างยักษ์อดีตบอส (ที่ตอนนี้ลดระดับความดุร้ายลงเหลือเพียงสัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่ชอบกินน้ำผึ้ง) เจ้าหมีส่งเสียงคำรามเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอาหัวถูไถกับไหล่ของเด็กหนุ่มจนเซถลา รินะถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าเรียวเล็กขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหนาวและอารมณ์ขันที่ปะปนกัน เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วมองผลงานตรงหน้า "นายแน่ใจเหรอว่าไอ้เตาผิงพลังงานเวทมนตร์ผสมมูลสไลม์เรืองแสงเนี่ย มันจะกันความหนาวระดับลบสองร้อยองศาของดินแดนนี้ได้จริงๆ ลีโอ? ชั้นไม่อยากกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งคอลเลกชันพิเศษของกิลด์ใหญ่นะคะ" "เชื่อมือผู้จัดการฟาร์มคนนี้เถอะน่า!" ลีโอหัวเราะร่า ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความมุ่งมั่น มือเรียวปัดป้ายหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อจัดการอัปเกรดระบบป้องกันฟาร์มชั่วคราว "พวกเราไม่ได้แค่สร้างกำแพงนะรินะ แต่เรากำลังสร้างบ้าน... บ้านที่อบอุ่นที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ VRMMO นี้ต่างหาก!" รอบตัวของพวกเขาทั้งคู่ตอนนี้ เต็มไปด้วยกองทัพมอนสเตอร์ตัวจิ๋วและใหญ่ที่ช่วยกันทำงานอย่างขะมักเขม้น เจ้าหมูบินปีกสีชมพูคาบกิ่งไม้เวทมนตร์มาวางเรียงกันเป็นแนวรั้ว เจ้ากระรอกไฟหางฟูคอยพ่นเปลวไฟอ่อนๆ เพื่อเชื่อมรอยต่อของไม้ให้ประสานกันด้วยยางไม้ละลาย ขณะที่เหล่าภูติน้อยคอยโปรยละอองเกสรเรืองแสงเพื่อสร้างม่านพลังงานอุ่นๆ คลุมทับอีกชั้นหนึ่ง บรรยากาศการทำงานร่วมกันระหว่างมนุษย์และมอนสเตอร์เต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ มันชวนให้นึกถึงความฝันในวัยเด็กของลีโอ—ความฝันที่อยากจะมีฟาร์มเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเสียงร้องของสัตว์น้อยใหญ่ พื้นที่ปลอดภัยที่ไม่มีใครต้องโดดเดี่ยว แม้ว่าที่นี่จะเป็นเพียงโลกดิจิทัลจำลอง แต"ความรู้สึก" ที่ไหลWนอยู่ในหัวใจของเขานั้นเป็นของจริงแท้แน่นอน รินะมองภาพเด็กหนุ่มที่กำลังหัวเราะร่าขณะอุ้มลูกสุนัขจิ้งจอกหิมะขึ้นมาแนบอก ใบหน้าที่มักจะฉายแววความเหนื่อยล้าจากโลกแห่งความเป็นจริง กลับเปล่งประกายความสุขออกมาอย่างเต็มเปี่ยม เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบผ้าพันคอไหมพรมสีแดงสดขึ้นมาผูกให้ลีโออย่างเงียบๆ "อะแฮ่ม! ผูกให้เฉยๆ หรอกนะ กลัวว่านายจะแข็งตายแล้วไม่มีคนใช้แรงงานทำความสะอาดคอกสัตว์ต่างหากล่ะคะ" รินะเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายบนพวงแก้ม ลีโอชะงักไปนิด ดวงตาสดใสทอดมองเพื่อนสาวด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เขารู้ดีว่ารินะต้องแบกรับอะไรหลายๆ อย่างมาด้วยกันในเกมนี้ "ขอบคุณนะรินะ ถ้าไม่มีเธอยืนอยู่ข้างๆ ฟาร์มป่วนๆ ของชั้นคงพังไม่เป็นท่าตั้งแต่สัปดาห์แรกแล้วล่ะ" แต่ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่นจากเตาผิงเวทมนตร์ที่เพิ่งจุดติด เสียงเตือนภัยสีแดงฉานจากระบบก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศโดยพลัน! *ติ๊ด! ติ๊ด! เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของพลังงานปริศนาใต้พื้นน้ำแข็ง พิกัด 0.0 ไมล์จากแนวป้องกัน* รินะสะﻮัดหน้าขวับ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในพริบตา "ลีโอ... นั่นมันไม่ใช่พายุธรรมชาติแน่ๆ พลังงานแบบนี้มัน..." ลีโอยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ ทันใดนั้นพื้นน้ำแข็งใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นสะประสาทจนขนลุกซู่ก็ดังขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง พร้อมกับร่างเงาดำมหึมาที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกของน้ำแข็ง—ไม่ใช่บอสเหมันต์ตัวเดิม แต่เป็นบางสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่า และที่สำคัญที่สุด... บนหัวของมันมีสัญลักษณ์เครื่องหมายคำถามสีแดงฉานระดับ MAX ที่ไม่ควรจะปรากฏในเขตเริ่มต้นนี้! ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางอบอุ่นหัวใจไปด้วยกันนะคะ