ข่าวลือสะเทือนเซิร์ฟเวอร์

"หน้าจอประกาศสถานะของเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังลุกเป็นไฟครับ นายท่าน." เสียงของระบบแจ้งเตือนข้อความข้ามเขตแดนดังขึ้นติดต่อกันไม่ต่ำกว่าร้อยครั้งในเวลาเพียงสามนาที แสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่สาด กระทบเข้ากับใบหน้าคมคายของเรย์ ผู้ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องพักรับรองระดับวีไอพี เรย์ไม่ได้ชายตามองหน้าต่างแจ้งเตือนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังหมุนแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพันเล่นอย่างใจเย็น ดวงตาคู่นั้นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความนิ่งสงบ ราวกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวอยู่ใต้ผิวน้ำอันราบเรียบ ข้างกายของเขา ลูน่ายืนกอดอกพิงผนังห้อง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองข้อความวิ่งผ่านบนหน้าจอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา บนหน้าจอหลักของบอร์ดสนทนามหาชน ชื่อตัวละคร "กระเป๋าหนัก" กำลังขึ้นเป็นกระทู้แนะนำอันดับหนึ่งติดต่อกันเป็นชั่วโมงที่ห้า พร้อมกับยอดการเข้าชมที่ทะลุหลักสิบล้านครั้งอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ไม่มีกิลด์ใหญ่กิลด์ไหนเคยทำได้มาก่อน "ดูเหมือนว่าพวกสุนัขรับใช้ของไคจะเริ่มอยู่ไม่สุขแล้วนะครับ" ลูน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน "ตอนนี้ข่าวลือเรื่องผู้เล่นปริศนาที่ทุ่มเงินซื้อไอเทוםระดับตำนานรวดเดียวสามชิ้นในตลาดมืดกำลังทำให้บอร์ดเกมปั่นป่วน หลายคนเริ่มขุดคุ้ยประวัติของเรา... แต่ก็นั่นแหละครับ ข้อมูลทุกอย่างถูกระบบของนายท่านกวาดล้างจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เงา" เรย์วางแก้วในมือลง เสียงกระทบกับโต๊ะกระจกดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องเงียบสงบลงในพริบตา "ปล่อยให้พวกมันสงสัยไปก่อนครับ ยิ่งพวกมันดิ้นรนค้นหาความจริงมากเท่าไหร่ ความหวาดกลัวก็จะยิ่งกัดกินจิตใจของพวกมันมากเท่านั้น" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับลูน่า รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น "อดีตเพื่อนรักของเราคงกำลังนั่งกัดเล็บอยู่หน้าจอด้วยความหัวเสีย ที่เห็นเงินสดมหาศาลถูกใช้ละลายเล่นแบบไม่เห็นคุณค่า ในขณะที่กิลด์อันดับหนึ่งของมันกำลังเผชิญปัญหาใหญ่เรื่องงบประมาณประจำสัปดาห์" ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด แม้ตัวเกมจะถูกออกแบบมาให้สมจริงและโหดร้าย แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ AI มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนระดับนรก หรือไอเทมดรอปที่มีอัตราการสุ่มต่ำจนน่าขัน หากแต่เป็น "จิตใจของมนุษย์" ที่ครั้งหนึ่งเรย์เคยไว้วางใจจนต้องแลกมาด้วยความตกอับ ไคคือคนที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาลงกับพื้น แย่งชิงทั้งชื่อเสียง กิลด์ และผู้หญิงที่เคยร่วมทาง... แต่ในวันนี้ เกมกระดานได้เปลี่ยนมือไปแล้ว ตึ้ง! เสียงข้อความส่วนตัวดังขึ้นแทรกบรรยากาศอันตึงเครียด หน้าจอสีแดงฉานแจ้งเตือนคำขอติดต่อจากบุคคลภายนอก ซึ่งไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไป แต่เป็น "ระบบส่งสัญญาณลับ" ที่ใช้เฉพาะกลุ่มผู้มีอำนาจระดับสูงในเซิร์ฟเวอร์ ลูน่าขยับตัวเข้ามาใกล้ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง "โอ้... น่าสนใจนี่ครับ จากกิลด์ 'ราชันย์ทมิฬ' คนที่ส่งคำขอนี้มาคือมือขวาคนสนิทของไค... มันคงทนความกดดันจากหัวหน้ากิลด์ของมันไม่ไหว จนต้องรีบติดต่อมาหาเราเพื่อสืบหาความจริง" เรย์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความที่ถูกส่งตรงเข้ามา 'แกเป็นใครกันแน่? ต้องการอะไรจากการเข้าซื้อกิจการประมูลในเขตเหนือ? ถ้าไม่อยากมีปัญหากับกิลด์ราชันย์ทมิฬ จงเปิดเผยตัวตนออกมาซะ!' ข้อความข่มขู่ที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและหวาดระแวงในเวลาเดียวกัน ทำให้เรย์ส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเวทนา คนพวกนี้ยังคงหลงระเริงอยู่บนบัลลังก์ปลอมๆ โดยไม่รู้เลยว่าฐานรากที่พวกมันยืนอยู่ กำลังถูกกัดเซาะจนแทบไม่เหลืออะไรแล้ว "ตอบกลับมันไปสิครับ ลูน่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "บอกมันว่า... เงินจำนวนนั้นที่ฉันใช้ไป มันเป็นแค่เศษเงินทอนจากการซื้อขนมกินเล่นยามว่างเท่านั้นเอง และถ้าพวกมันยังไม่หยุดส่งเสียงน่ารำคาญมาอีก... ฉันจะใช้เงินอีกก้อนซื้อกิลด์ของพวกมันยุบทิ้งภายในสามวินาที" ลูน่ายิ้มกริ่มด้วยความสะใจ เธอจัดการพิมพ์ข้อความตอบกลับตามคำสั่งของเรย์อย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์ด้วยจังหวะที่มั่น ทว่า ในวินาทีที่ข้อความถูกส่งออกไป หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องพักกลับกะพริบเป็นสีดำสนิท สัญญาณอินเทอร์เน็ตที่เสถียรมาตลอดตัดขาดลงอย่างไร้สาเหตุ ไฟนีออนรอบห้องดับวูบ เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าจอฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ เรย์หยุดชะงัก สายตาที่เคยเฉยชาเปลี่ยนเป็นคมกริบในทันที บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ลูน่ากำมือแน่นขึ้น สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา ไม่ใช่จากตัวเกมในโลกแฟนตาซี แต่มาจากใครบางคนที่กำลังยืนอยู่เบื้องหลังหน้าจอคอมพิวเตอร์ของพวกเขาในวินาทีนี้... ประตูห้องพักวีไอพีที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสความปลอดภัยสูงสุด ค่อยๆ ส่งเสียงปลดล็อก "คลิก" ดังสะท้อนก้องในความเงียบ เงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนพื้นห้อง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ