ซื้อกิจการประมูลเมืองหลวง

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาหยุดลงตรงหน้าประตูกระจกฝ้าของห้องพักวีไอพี เงาร่างสูงโปร่งทาบทับลงบนบานกระจกจนมิด รัศมีการกดดันที่แผ่ซ่านออกมานั้นบ่งบอกชัดเจนว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาด้วยไมตรีจิต ลูน่าไม่แม้แต่จะชายตามองไปที่ประตู มือเรียวบางของเธอยังคงรินชาอุ่นลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวอย่างใจเย็น กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างสิ้นเชิง เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเรย์เล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างรู้กัน "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ คุณเรย์" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเรียบๆ เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบใต้ฮู้ดสีเข้มหันไปมองบานประตูที่กำลังถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ปล่อยให้พวกหิวโซเข้ามาเถอะครับ ลูน่า เราจะได้จัดการให้มันจบๆ ไปเสียที เส้นทางที่เราต้องเดินยังมีเรื่องสนุกอีกเยอะ" *แอ๊ด—!* ประตูกระจกถูกผลักเปิดอ้ากว้าง ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะประดับลวดลายทองอร่ามก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ใบหน้าคมคายแต่แฝงแววเจ้าเล่ห์ปรากฏรอยยิ้มเยาะทันทีที่เห็นหน้าเรย์และลูน่า "โอ๊ะ... นึกว่าใครที่ไหน" ไค หัวหน้ากิลด์มังกรสวรรค์และอดีตเพื่อนสนิทผู้เคยร่วมสาบานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เขากวาดสายตามองห้องพักวีไอพีหรูหราที่เห็นวิวทิวทัศน์ทั่วทั้งศูนย์กลางเมืองหลวง ก่อนจะแค่นเสียง "พวกสุนัขตกอับอย่างพวกแกยังมีปัญญามาเหยียบย่างในสถานที่ระดับนี้ได้อีกงั้นเหรอ? หรือว่าแอบย่องเบาเข้ามาขโมยบัตรผ่านของใครมาล่ะ เรย์" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชั่วขณะ เรย์ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ สายตาที่เขามองไปยังไคเปรียบเสมือนสายตาของนักล่าที่กำลังมองดูแมลงตัวจ้อย ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความเคียดแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่า "ไค... นายยังคงไร้ซึ่งมารยาทและสติปัญญาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยสินะครับ" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่กังวานก้องไปทั่วห้อง "การที่นายกล้าเดินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต แบบนี้เขาเรียกว่า 'รุกล้ำ' นะครับ... รู้ตัวหรือเปล่า?" ไคชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของอดีตเพื่อนรัก ปกติแล้วเรย์ในยามที่ตกอับจะต้องแสดงความหวาดกลัวหรือโกรธเกรี้ยวออกมา แต่นี่... กลับมีแต่รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "ปากดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะ แกคิดว่าตัวเองยังเป็นหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่อยู่หรือไงวะเรย์!" ไคบันดาลโทสะ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะรับแขก มือหนากำหมัดแน่นจนเกราะส่งเสียงดังลั่น "จำใส่กะโหลกไว้ซะ! เมืองหลวงแห่งนี้และทุกตารางเมตรของเขตการค้านี้ อยู่ภายใต้การควบคุมของกิลด์มังกรสวรรค์ของฉัน โรงประมูลหลักแห่งนี้กำลังจะตกเป็นของฉันในการประมูลรอบปิดเที่ยงวันนี้ ส่วนพวกแก... ไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะยืนหายใจอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องลากพวกแกไปโยนทิ้งนอกกำแพงเมือง!" ลูน่าหัวเราะเบาๆ ออกมา เสียงหัวเราะของเธอช่างไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้ไครู้สึกขนลุกซู่โดยไม่มีสาเหตุ "กิลด์มังกรสวรรค์งั้นเหรอครับ?" ลูน่าวางถ้วยแบล็กทีลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล เธอเงยหน้าขึ้นสบตาไคตรงๆ แววตาคมปลาบดوลด้วยความเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "อำนาจปลอมๆ ที่สร้างขึ้นจากการกู้ยืมเงินและรีดไถ่คนอื่น นายคิดจริงๆ หรือครับว่ามันคือความมั่นคง?" "นังนี่...!" ไคตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลั่นไกความโกรธจนหน้าดำครึเครียด "แกเป็นแค่ผู้หญิงข้างกายไอ้สวะนี่ อย่ามาอาจหาญสั่งสอนฉัน!" *กริ๊ง...* เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างระบบใสกลางอากาศดังขึ้นขัดจังหวะ เรย์ยกมือขึ้นปัดหน้าจอเบาๆ เพื่อเปิดอ่านข้อความ สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มกว้างขึ้นทีละน้อย "พูดมากเสียเวลาเปล่าครับ ไค" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลที่ถูกสะกดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุมพลั่งพลูออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "นายบอกว่าโรงประมูลแห่งนี้กำลังจะตกเป็นของนายสินะครับ... น่าเสียดายจالبจริงๆ ที่นายคงไม่มีโอกาสได้ใช้บริการมันอีกต่อไปแล้วล่ะ" "แกหมายความว่ายังไง...?" ไคขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณดิบเตือนภัยเขาร้องลั่นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เรย์ไม่ได้ตอบคำถาม เขายื่นมือไปหยิบสมาร์ตโฟนระบบเกมขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวกดสัมผัสหน้าจอไม่กี่ครั้งด้วยความคล่องแคล่ว แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นสะท้อนกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ระบบ... ทำการยืนยันคำสั่งซื้อกิจการทั้งหมดของ 'โรงประมูลหลวงแห่งมหานครเซเลสเทียล' ในรูปแบบเงินสดทันทีครับ" [ระบบตรวจพบยอดการทำธุรกรรม: 999,999,999,999 เหรียญทอง] [สถานะ: หักเงินสดจากบัญชี 'ผู้ถือบัตรดำไร้ขีดจำกัด' สำเร็จ 100%] [ประกาศจากระบบส่วนกลาง: สิทธิ์การเป็นเจ้าของ 'โรงประมูลหลวง' ทั้งหมด ถูกโอนถ่ายไปยังผู้เล่น 'เรย์' เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!] เสียงประกาศก้องกังวานจากระบบดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งอาคารโรงประมูล ไม่เพียงแต่ในห้องวีไอพีเท่านั้น แต่หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องโถงประมูลชั้นล่าง พลันเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม พร้อมกับปรากฏชื่อของเจ้าของใหม่ตัวโต **[เจ้าของกรรมสิทธิ์คนใหม่: เรย์]** ไคยืนแข็งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ดวงตาเบิกโพ้าง ริมฝีปากอ้าค้างจนแทบจะหลุดจากกัน สมองของเขาขาวโพลนจนประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้น "มะ... เป็นไปไม่ได้! โรงประมูลนั่น... มูลค่ามันมหาศาลระดับที่ต่อให้รวมงบของสามกิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ก็ยังซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ! แก... แกเอาเงินมาจากไหนวะไอ้เรย์!" เรย์เดินเข้าไปใกล้ไคทีละก้าว รอยยิ้มอบอุ่นสุภาพแต่แฝงความเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขายื่นมือไปตบเบาๆ ที่ไหล่ของอดีตเพื่อนสนิทที่กำลังสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "เงินสดไงครับ ไค... สิ่งที่พวกนายกราบไหว้และวิ่งไล่ตามมาตลอดชีวิต สำหรับฉันแล้ว มันก็เป็นแค่เศษกระดาษที่เอาไว้ใช้ซื้อของเล่นแก้เบื่อเท่านั้นเอง" เรย์หยุดยืนชิดติดใบหูของไค น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำราวกับเสียงประกาศิตจากมัจจุราช "และตอนนี้... ในฐานะที่ฉันเป็น 'เจ้าของใหม่' ของที่นี่ ฉันขอประกาศขับไล่สุนัขอย่างพวกนายออกจากอาณาเขตของฉัน... ออกไปจากที่นี่ซะ!" ในวินาทีนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึก พร้อมกับประตูห้องวีไอพีที่ถูกกระชากเปิดออกโดยกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษระดับท็อปของระบบ ที่กรูเข้ามาล้อมรอบไคและลูกน้องเอาไว้ทุกด้านอย่างแน่นหนา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผู้กล้าตกอับคนนี้นะครับ