การเผชิญหน้าครั้งแรกหลังความตาย

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่ยังคงก้องกังวานระคนไปกับความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องประมูลวีไอพีระดับท็อปของมหานครลอยฟ้า นครแห่งเกมมรณะที่ขับเคลื่อนด้วยเงินตราและชีวิตของผู้เล่น ไค กัดฟันกรอดจนกล้ามเนื้อกรามปูดโปน ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษระดับท็อปของระบบนับสิบนายในชุดเกราะนาโนล้ำสมัย กรูเข้ามาตรึงพื้นที่และจ่อปากกระบอกปืนพลังงานสูงตรงเข้าใส่เขาและลูกน้องทุกองศา "นี่มันหมายความว่ายังไง! พวกแกตาบอดกันหมดแล้วรึไงวะ! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร! ฉันคือผู้นำแห่งกิลด์ 'ดาราจักรทมิฬ' ผู้สนับสนุนหลักของงานประมูลครั้งนี้นะเว้ย!" ไคแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด มือหนาคว้าคอเสื้อของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความลืมตัว แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับไม่ใช่ความเกรงกลัว รอยยิ้มเยียบเย็นและแววตาสมเพชจากนายทหารยศสูงกลับทำให้หัวใจของไคกระตุกวูบ "ท่านไคครับ..." เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะบัดมือออกอย่างไร้เยื่อใย "ระบบตรวจพบการพยายามแทรกแซงข้อมูลและฟอกเงินผิดกฎหมายจากบัญชีสำรองของคุณ ซึ่งเชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมและปล้นชิงทรัพย์ผู้เล่นระดับสูงเมื่อสามปีก่อน... คำสั่งสูงสุดจากเบื้องบนคือ 'อายัดทรัพย์สินทั้งหมดและควบคุมตัวเพื่อรอการไต่สวน'" สิ้นคำประกาศิตนั้น ใบหน้าของไคก็ซีดเผือกราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขารู้ดีว่าคดีเมื่อสามปีก่อนมันคืออะไร... มันคือวันที่เขาและพรรคพวกหักหลัง 'เรย์' อดีตหัวหน้ากิลด์ผู้โง่เขลา เพื่อแย่งชิงสิทธิ์การครอบครองระบบเงินสดลึกลับมาเป็นของตนเอง! แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด ประตูห้องประมูลฝั่งตรงข้ามซึ่งเชื่อมต่อกับระเบียงวีไอพีส่วนตัวขั้นสูงสุดก็ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งฮอลล์ กริ๊บ... กริ๊บ... เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเดินออกมาทีละก้าว ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังชีวิตของใครบางคน ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิท ไหล่กว้างและท่าทีที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจล้นเหลือสะกดทุกสายตาให้หันไปมองเป็นตาเดียว กลิ่นอายความเยือกเย็นและดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งอดีต ความแค้น และความเหนือกว่าที่สั่นประสาทผู้คนให้ต้องก้มหัว เรย์... ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ที่ริมระเบียง สายตาสีรัตติกาลกวาดมองลงมายังร่างของไคที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยสภาพไม่ต่างอะไรจากสุนัขจนตรอก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเย้ยหยันและรัศมีของความร่ำหาญที่แผ่ขยายออกจนแทบจะทำให้คนรอบข้างหายใจไม่ออก ข้างกายของเรย์ปรากฏร่างของหญิงสาวผมยาวสลวยในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้ม ลูน่า คู่ชีวิตผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาเนิ่นนาน เธอยืนสง่านิ่งอยู่เคียงข้าง มือเรียวเรียวเกี่ยวแขนแกร่งของเขาไว้เบื้องหน้า แววตาคู่สวยมองมายังไคด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองดูเศษขยะที่ถูกกวาดทิ้งลงถัง "ไม่... ไม่จริง... แก... แกมันควรจะตายไปพร้อมกับกิลด์ 'รุ่งอรุณ' เมื่อสามปีก่อนแล้วนี่เรย์!" ไคหวีดร้องออกมาสุดเสียง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขานึกว่าเรย์กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนในเขตสลัมไร้ค่าไปนานแล้ว เหตุใดวันนี้อดีตเพื่อนรักที่เขาเคยเหยียบย่ำถึงได้กลับมายืนอยู่ ณ จุดที่สูงส่งกว่า แถมยังทรงอำนาจและมีรัศมีของเศรษฐีพันล้านแผ่ซ่านออกมาจนน่ากลัวเช่นนี้ เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้ออย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานไปทั่วห้องประมูล "เพื่อนรัก... ดูเหมือนว่าเก้าอี้ตัวนั้นจะใหญ่เกินตัวแกไปหน่อยนะ ไค" เรย์ทอดเสียงยาวอย่างเย้ยหยัน "สามปีก่อน แกเคยบอกว่าเงินซื้อทุกอย่างไม่ได้... แต่วันนี้ ฉันจะแสดงให้ดูเองว่า เงินที่แกโหยหานักหนาเนี่ย มันสามารถซื้อแม้กระทั่งลมหายใจและอนาคตทั้งหมดของแกได้ยังไง" บรรยากาศภายในห้องประมูลพลันกดดันจนแทบหยุดหายใจ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงพูดคุย ทุกสายตาสับเปลี่ยนไปมาระหว่างอดีตเพื่อนรักทั้งสองคนที่ยืนอยู่คนละฟากฝั่งของโชคชะตา ไคสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความแค้นผสมความกลัวสุดขีด ขณะที่ลูน่าเพียงแค่ปรายตามองด้วยรอยยิ้มบางเบา "เชิญดำเนินการต่อได้เลยครับ" เรย์หันไปพยักหน้าให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมการประมูล เสียงพิธีกรบนเวทีที่เคยตื่นตระหนก รีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติด้วยความเกรงกลัวต่ออำนาจเงินมหาศาลที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น "ค... ครับ! การประมูลชิ้นสุดท้าย 'ศิลาแห่งปฐพี' แรร์ไอเทมระดับตำนาน เริ่มต้นที่ราคาห้าร้อยล้านเครดิตครับ!" ยังไม่ทันที่เสียงของพิธีกรจะขาดคำ ไคที่พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนก็พยายามจะตะโกนประมูลแข่งเพื่อกู้หน้า "ฉันให้แปดร้อยล้าน—!" "หนึ่งพันล้าน" เรย์เอ่ยตัดบทขึ้นมาทันทีอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังบอกราคาซื้อผักปลาในตลาดสด ไคหน้าถอดสีทันที "หน... หนึ่งพันห้าร้อยล้าน!" ไคเค้นเสียงกรีดร้องสุดชีวิต "สองพันล้าน" เรย์สวนกลับทันควันโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง "สองพัน... สองพันห้าร้อยล้าน! ฉันใช้เครดิตสำรองทั้งหมดของกิลด์แล้วนะเว้ย!" ไคตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปน เรย์แค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นปัดอากาศเบื้องหน้า หน้าต่างโฮโลแกรมสีดำสนิทที่แสดงผลยอดเงินในบัญชีอันไร้ขีดจำกัดปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำแท้ขึ้นมาคั่นเล่นระหว่างนิ้วมือ ก่อนจะหันไปสบตากับไคด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม "แกใช้เครดิตทั้งกิลด์งั้นเหรอ ไค?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "น่าสมเพชจริงๆ... สำหรับฉันแล้ว ของพวกนี้มันก็เป็นแค่เศษเงินทอน" เรย์เคาะนิ้วลงบนหน้าต่างระบบเบา ๆ พร้อมกับเอ่ยคำสั่งที่ทำให้ทุกคนในฮอลล์ต้องอ้าปากค้างจนแทบกลืนกินกำปั้นเข้าไปได้ "ผมขอเหมาประมูลทุกชิ้นที่เหลืออยู่ในคลังของงานนี้ทั้งหมด... แบบไม่จำกัดราคา และไม่สนว่าใครหน้าไหนจะเสนอเท่าไหร่ หักเงินจากบัญชีของผมได้เลยครับ" ติ๊ด! เสียงสัญญาณยืนยันการทำธุรกรรมสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนวงเงินมหาศาลที่ถูกตัดออกไปในพริบตาเดียวราวกับเป็นเศษกระดาษ ไคทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวังเมื่อตระหนักได้ว่า... เขากำลังเผชิญหน้ากับปีศาจผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของโลกใบนี้เข้าเสียแล้ว เรย์ก้าวเท้าเดินผ่านร่างของไคที่กำลังสั่นเทาช้า ๆ โดยไม่ชายตาแลแม้แต่น้อย มือแกร่งโอบเอวบางของลูน่าไว้อย่างทะนุถนอม ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันมุ่งหน้าสู่ใจกลางอาณาจักรใหม่ที่พวกเขากำลังจะสร้างขึ้นจากซากปรักหักพังของความแค้น ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะก้าวพ้นประตูทางออก ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงจากภายนอกตึกก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงเลือดที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์และลูน่า... [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของกองกำลังปริศนา 3,000 นาย กำลังปิดล้อมอาคารแห่งนี้ตามคำสั่งลับของ "บุคคลนิรนาม" ที่อ้างสิทธิ์ครอบครองระบบหลักตัวจริง...] ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผู้กล้าตกอับคนนี้เสมอนะครับ