สร้างฐานทัพลับ

เสียงฝีเท้าโลหะเกราะหนักนับพันคู่ที่ย่ำกระแทกพื้นปูนซีเมนต์ของโกดังร้างดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก รัศมีการปิดล้อมของกองกำลัง 3,000 นายจากกิลด์ "เทพศาสตรา" บีบแคบเข้ามาทุกที อากาศภายในอาคารเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านมาจากกลุ่มทหารรับจ้างระดับท็อปที่ไคส่งมาเพื่อปิดปาก "ผู้ชายที่มันคิดว่าตายไปแล้ว" ให้สิ้นซาก "เรย์... พวกมันมาถึงชั้นใต้ดินแล้วครับ ระบบป้องกันชั้นนอกถูกเจาะทะลวงในเวลาไม่ถึงสามนาที" เสียงของลูน่าดังขึ้นอย่างสงบนิ่ง แม้ว่ารอบตัวเธอจะเต็มไปด้วยหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่แจ้งเตือนอันตรายระดับวิกฤต หญิงสาวยืนอยู่เบื้องหน้าแผงควบคุมระบบหลัก มือเรียวบางรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อซื้อเวลา ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความตายร่วมกับชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจ เรย์ยืนกอดอกพิงเสาคอนกรีตเก่าคร่ำคร่า แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องใบหน้าด้านข้างที่คมคายและเรียบเฉยจนน่ากลัว ในมือของเขาคือกาแฟดำอุ่นๆ แก้วหนึ่ง เขายกขึ้นจิบรสชาติขมปร่าอย่างใจเย็น ราวกับภายนอกนั้นไม่ใช่กองทัพมรณะที่พร้อมจะฉีกร่างพวกเขาเป็นชิ้นๆ แต่เป็นเพียงเสียงฝนตกปรอยๆ ยามบ่าย "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาเถอะครับลูน่า" เรย์วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ แต่ดังก้องกังวานในความเงียบ "สุนัขที่ถูกเลี้ยงไว้จนเชื่อง ย่อมจำกลิ่นเจ้าของเก่าไม่ได้... เราคงต้องสั่งสอนพวกมันเสียหน่อย ว่าใครคือคนที่สร้างพวกมันขึ้นมาตั้งแต่แรก" ปัง! ประตูเหล็กกล้าหนากว่าส นิ้วถูกระเบิดด้วยเวทมนตร์ทำลายล้างสูง ควันสีเทาพวยพุ่งตลบอบอวล พร้อมกับร่างของหัวหน้าหน่วยจู่โจมพิเศษแห่งกิลด์เทพศาสตราที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาคือนักรบระดับแรงก์ S ผู้เหิมเกริม และเป็นหนึ่งในคนที่เคยร่วมมือกับไคในการถีบเรย์ลงสู่จุดต่ำสุดของเกม "ฮ่าๆๆ! นึกว่าจะหนีไปถึงไหนไอ้สวะเรย์! สิ้นสภาพจากหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งแล้ว ยังจะมาแอบซุกหัวอยู่ในดินแดนต้องสาปแห่งนี้อีกรึไง? รู้ไหมว่าคำสั่งของท่านไคคืออะไร... ตัดหัวพวกแกแล้วเอาศพไปเสียบประจานหน้าประตูเมือง!" เสียงหัวoเราะเยาะเย้ยดังลั่นจากเหล่าสมุนนับร้อยที่ทะลักเข้ามาสมทบ พวกมันมองเรย์และลูน่าด้วยสายตาราวกับเหงื่อใต้อุ้งเท้าเสือ รอคอยเวลาที่จะได้ขย้ำเหยื่อเพื่อรับบำเหน็จรางวัลก้อนโต เรย์ไม่ได้โกรธเคือง เขากลับระบายยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวหน้าหน่วยจู่โจมถึงกับชะงักกึกโดยไร้สาเหตุ ความรู้สึกหนาวเยือกวิ่งพล่านขึ้นมาจากกระดูกสันหลังอย่างไร้เหตุผล "พวกเธอคิดว่า... เงิน 10,000 ล้านเครดิตที่ฉันใช้ซื้อพิกัดนี้ มันเป็นแค่ค่าที่ดินเปล่าๆ งั้นเหรอครับ?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนกดทับเสียงรอบข้างให้เงียบสนิท "แก... แกพูดเรื่องอะไรวะ! ตายซะเถอะ!" หัวหน้าหน่วยเงื้อดาบเคลือบออร่าเวทพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วแสง หมายจะปลิดชีพเป้าหมายในดาบเดียว *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างสีทองอร่ามที่สว่างวาบจนกลบแสงไฟรอบตัว [ยืนยันการใช้จ่ายวงเงินสดมหาศาล: ปลดล็อกระบบสถาปัตยกรรมระดับตำนาน "ป้อมปราการแห่งราชันโลหิต (Blood King Citadel)"] [ตรวจพบอาณาเขตเป้าหมาย: ดินแดนต้องสาป - เริ่มกระบวนการเนรมิตสิ่งปลูกสร้างแบบเรียลไทม์] ครืนนนนน! พื้นคอนกรีตใต้เท้าของกองกำลัง 3,000 นายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนอย่างกะทันหัน ผนังโกดังเก่าแก่พังทลายลงออกด้านนอกราวกับกระดาษเปียกน้ำ ท้องฟ้าสีหม่นเหนือดินแดนต้องสาปถูกฉีกกระชากด้วยสายฟ้าสีเลือดที่ผ่าลงมาบรรจบกันเป็นโดมพลังงานยักษ์ เหล่าทหารรับจ้างกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเสาหินออบซิเดียนสีดำสนิทผุดขึ้นจากพื้นดินรอบตัวพวกมันราวกับดอกเห็ดหลังฝนตก สถาปัตยกรรมสไตล์โกธิกอันยิ่งใหญ่ตระการตา ปราสาทสีดำทะมึนประดับด้วยลวดลายอัญมณีสีแดงโลหิตค่อยๆ โผล่ขึ้นครอบทับพื้นที่รกร้างในพริบตาเดียว ป้อมปราการสูงเสียดฟ้าตั้งตระหง่านสะกดทุกสายตา แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่ขยายออกไปจนกองกำลังทั้งหมดทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นโดยไม่สามารถขยับตัวได้! "อ้ก... อะไรวะเนี่ย! แรงกดดันนี่มันอะไรกัน!" หัวหน้าหน่วยจู่โจมกระอักเลือดออกมาคำโต ดาบในมือร่วงหล่นกระแทกพื้น เขาดิ้นรนสุดชีวิตแต่ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ลูน่ามองภาพความอลหม่านเบื้องหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ เธอยิ้มหวานให้เรย์ก่อนจะกระซิบเบาๆ "ระบบป้องกันอัตโนมัติทำงานสมบูรณ์แบบค่ะคุณเรย์... ปราสาทส่วนตัวของเราสร้างเสร็จสมบูรณ์ 100% แล้ว" เรย์ก้าวเท้าเดินผ่านร่างของเหล่าทหารรับจ้างที่กำลังนอนดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด รองเท้าหนังขัดเงาเหยียบลงบนพื้นหินอ่อนที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นใหม่เสียงดังฟังชัด เขาก้มตัวลงมองหัวหน้าหน่วยจู่โจมที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความหวาดกลัวสุดขีด "พวกนายบอกว่าจะเอาหัวฉันไปให้ไคใช่ไหมครับ?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่นราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่แววตาสนุกสนานคู่นั้นกลับเย็นชาไร้ก้นบึ้ง "น่าเสียดายจัง... พอดีว่าตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้วล่ะ" เรย์สะบัดมือเบาๆ หน้าต่างระบบสีทองฉายภาพแผนที่ยุทธศาสตร์ทั่วทั้งทวีปขึ้นกลางอากาศ จุดสีแดงนับแสนจุดรอบอาณาเขตของกิลด์เทพศาสตราถูกล็อกเป้าด้วยลำแสงสีแดงฉาน "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสงครามกันนัก... เราก็มาเริ่มเปิดฉาก 'ล้างบาง' แบบเรียลไทม์กันเลยดีกว่าครับ" เรย์แตะนิ้วลงบนปุ่มยืนยันการทำลายล้างบนหน้าจอโฮโลแกรม พร้อมๆ กับที่เสียงระบบประกาศก้องกังวานไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์เกม [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่น 'เรย์' ได้ประกาศสงครามเต็มรูปแบบกับกิลด์ 'เทพศาสตรา' - เริ่มต้นนับถอยหลังการล่มสลายใน 10... 9...] ใบหน้าของหัวหน้าหน่วยจู่โจมถอดสีจนเขียวคล้ำ ดวงตาเบิกโพ้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวตนที่พวกมันพยายามเหยียบย่าห์มาตลอด แท้จริงแล้วคือปีศาจผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของโลกใบนี้! *ตึ้ง!* เสียงรูดบัตรเครดิตสีดำสนิทผ่านอากาศดังขึ้นอย่างกังวาน พร้อมกับกองทัพโกเลมเหล็กกล้าหุ้มเกราะเวทมนตร์นับหมื่นนายที่เดินเรียงหน้ากระดานออกมาจากประตูมิติสีทองเพื่อโอบล้อมกิลด์ศัตรู โปรดติดตามตอนต่อไปครับ — ผู้กล้าตกอับ