ปะทะกองกำลังลาดตระเวน

"ถ้าพวกแกคิดว่าเขตแดนนี้ยังเป็นทางผ่านให้สุนัขรับจ้างอย่างกิลด์อัคคีสวรรค์เดินเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจเหมือนเมื่อก่อน... แกคงต้องถามรอยแผลเป็นบนพื้นดินตรงนี้ดูก่อนแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ ที่เกิดจากการปะทะกันอย่างรุนแรงเมื่อวินาทีที่ผ่านมา พื้นดินเบื้องหน้าปรากฏรอยแตกร้าวเป็นทางยาวราวกับใยแมงมุม ร่องรอยความเสียหายนี้ไม่ได้เกิดจากเวทมนตร์ระดับสูง แต่มันเกิดจากแรงกระแทกอันดิบเถื่อนของกองกำลังพิทักษ์อาณาจักรที่เรย์เพิ่งสร้างขึ้นด้วยเม็ดเงินมหาศาลจากระบบลึกลับ หน่วยลาดตระเวนแนวหน้าของกิลด์อัคคีสวรรค์จำนวนสนายที่ถูกส่งมาเพื่อหยั่งเชิงและสร้างความปั่นป่วนในอาณาจักรใหม่ ตอนนี้กำลังนอนโอญครวญระรานอยู่บนพื้น ฝุ่นตลบอบอวล คราบเขม่าดินปืนและเศษเกราะเวทมนตร์กระจายเกลื่อน ลูกน้องคนสนิทของไคผู้มียศเป็นถึงหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนพิเศษ นามว่า 'บารอน' กัดฟันกรอด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและตื่นตะลึง มือที่ถือดาบสั้นสั่นเทาเล็กน้อย มันไม่เคยคาดคิดเลยว่าอาณาจักรที่เพิ่งตั้งไข่และถูกประเมินว่าเป็นแค่กลุ่มคนไร้ค่าของเรย์ อดีตหัวหน้ากิลด์ที่ตกอับ จะมีกองกำลังที่มีขีดความสามารถในการต่อสู้สูงลิ่วขนาดนี้ "เป็นไปได้ยังไง..." บารอนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา "พวกแก... พวกแกไปเอาอุปกรณเวทมนตร์ระดับสูงและทหารรับจ้างฝีมือฉกาจเหล่านี้มาจากไหนกัน! กิลด์ของเราตรวจสอบบัญชีการเงินของแกหมดแล้วนะเรย์ แกมันก็แค่คนหมดเนื้อประดาตัวไม่ใช่หรือไง!" เรย์ไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นตกใจแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมหรูหราตัดเย็บด้วยมืออย่างประณีต ราคาของมันลำพังแค่กระดุมเม็ดเดียวก็อาจจะซื้ออาวุธชั้นดีของพวกมันได้ทั้งชุดแล้ว รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม "บัญชีเงินสดเหรอครับ? คุณคงคิดว่าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วยตัวเลขบนกระดาษที่พวกคุณแอบแก้เกมไปมาสินะครับ บารอน..." เรย์ก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปหาทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดัง กัปป์ กัปป์ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความตาย "น่าเสียดายจالبที่คนระดับพวกแก ไม่มีทางเข้าใจหรอกว่า 'อำนาจเงินสดที่ไม่จำกัดวงเงิน' มันสามารถเนรมิตกองทัพที่จงรักภักดีและทรงพลังที่สุดขึ้นมาได้รวดเร็วขนาดไหน" ในขณะเดียวกัน ลูน่า คู่ชีวิตและนักเวทสาวผู้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่เรย์มาตลอด กำลังร่ายเวทมนตร์ควบคุมสถานการณ์อย่างเงียบเชียบ ลูกแก้วเวทมนตร์ในมือของเธอกำลังเปล่งแสงสีฟ้าครามแผ่คลุมอาณาเขตไว้ ปิดกั้นการส่งสัญญาณสื่อสารทุกลักษณะ ไม่ให้พวกมันรายงานสถานการณ์กลับไปยังไคได้ทันท่วงที ดวงตาสีไพลินของเธอฉายแววเฉียบคมและเยือกเย็น เธอมองเหล่าศัตรูที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำพวกเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองมดปลวก "คุณเรย์คะ..." เสียงหวานใสแต่หนักแน่นของลูน่าเอ่ยขึ้นขณะที่เธอก้าวเข้ามาเคียงข้าง "ดูเหมือนพวกมันจะพกหินอัญเชิญฉุกเฉินระดับสูงมาด้วยนะครับ ดูจากไอเวทที่กำลังรั่วไหลออกมาจากกระเป๋าคาดเอวของหัวหน้าหน่วยมันสิครับ" เรย์เหลือบสายตาตามคำบอกของคู่ชีวิต รอยยิ้มเย้ยหยันยิ่งเด่นชัดขึ้นไปอีก เขารู้ดีว่าไค ศัตรูตัวฉกาจผู้เย่อหยิ่งไม่มีทางปล่อยให้หน่วยลาดตระเวนกลุ่มนี้หายเงียบไปอย่างไร้ร่องรอย หากพวกมันไม่กลับไปรายงาน ไคจะต้องส่งกองกำลังหลักนับพันคนบุกมาถล่มที่นี่อย่างแน่นอน... ซึ่งนั่นแหละ คือสิ่งที่เรย์รอคอยอยู่พอดี "อยากเรียกเจ้านายของพวกแกมาเหรอครับ?" เรย์ก้มตัวลงไปกระซิบใกล้ๆ ใบหน้าที่อาบเหงื่อของบารอนที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายหยิบหินอัญเชิญขึ้นมา "ไม่ต้องลำบากหรอกครับ..." เรย์หยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือการ์ดสีดำขลิบทองอร่ามที่มีสัญลักษณ์ระบบเงินสดลึกลับสะท้อนแสงไฟเวทมนตร์อย่างโดดเด่น "ในเมื่อพวกแกอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงถิ่นของฉันเพื่อลองดี... ฉันก็ควรจะส่งของขวัญชิ้นใหญ่กลับไปให้ไคเพื่อนรักสักหน่อย เพื่อเป็นการทวงคืนทุกสิ่งที่พวกมันเคยแย่งชิงไป" เรย์หยิบสมาร์ทโฟนระบบพิเศษขึ้นมา นิ้วเรียวกดหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้งเพื่อยืนยันคำสั่งซื้อระบบโลจิสติกส์ข้ามมิติ ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้ายามบ่ายที่เคยโปร่งใสก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่าดังกดทับลงมาจากเบื้องบน แรงกดดันมหาศาลทำให้ทหารของกิลด์อัคคีสวรรค์ที่นอนอยู่บนพื้นถึงกับสำลักเลือดออกมาด้วยความหวาดกลัว เงาดำมหึมาของฝูงโดรนรบติดอาวุธเวทมนตร์และเฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะหนักจำนวนนับสิบลำ ปรากฏขึ้นแหวกม่านเมฆ บินวนอยู่เหนือหัวของพวกมันอย่างเป็นระเบียบ พร้อมกับเสียงระบบAIสังเคราะห์ที่ประกาศก้องกังวานไปทั่วบริเวณ [ ตรวจพบคำสั่งซื้อพิเศษ: กองกำลังทิ้งระเบิดทางอากาศและหน่วยจู่โจมพิเศษระดับ SSS จำนวน 1 หน่วย ] [ ยอดชำระเงิน: 50,000,000,000 G (ห้าหมื่นล้านเหรียญทอง) - หักผ่านบัญชีดำวงเงินไม่จำกัดเรียบร้อยแล้วครับ ] [ สถานะ: พร้อมปฏิบัติการกวาดล้างศัตรูตามพิกัดเป้าหมายทันที ] บารอนเบิกตากว้างจนแทบทะลัก ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด เมื่อเงาโลหะมรณะนับสิบลำหันปากกระบอกปืนลงมาเล็งตรงที่พวกมันพอดี เรย์หันไปยิ้มให้ลูน่าที่ยืนส่งยิ้มอ่อนโยนให้กำลังใจเขาอยู่ข้างๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันกลับมามองกลุ่มศัตรูที่กำลังคุกเข่าร้องขอชีวิตด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี "ฝากบอกไคด้วยนะครับ..." เรย์เอ่ยเสียงเรียบแต่ก้องกังวานไปทั่วสนามรบ "ว่าเตรียมตัวล้มละลายทั้งชีวิตได้เลย... เพราะเกมแก้แค้นของจริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในวินาทีนี้ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้นะครับ